Η Εθνική μας ομάδα προκρίθηκε αναμενόμενα εύκολα κι ως πρώτη στους ''16'' του Eurobasket κι ο Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogspot.gr όσα είδαμε από το σύνολο του Δημήτρη Ιτούδη στις πρώτες αγωνιστικές των ομίλων!
Καθυστερήσαμε λίγο να τα πούμε, αλλά εδώ είμαστε! Η Εθνική ομάδα μπάσκετ των ανδρών έχει ριχτεί στη μάχη του φετινού Eurobasket με μοναδικό στόχο να επιστρέψει στο βάθρο μετά από 13 ολόκληρα χρόνια. Η συνύπαρξη ενός εκ των κορυφαίων Ευρωπαίων προπονητών όπως είναι ο Δημήτρης Ιτούδης με τον τρομερό Γιάννη Αντετοκούνμπο κι ένα σημαντικό κορμό παικτών έχει δημιουργήσει ένα κλίμα που είχαμε πολύ καιρό να βιώσουμε σα χώρα, κάτι που είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς. Το μόνο που αρκεί να κάνει, είναι να ρίξει μια ματιά στα social media πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος των αναμετρήσεων και θα καταλάβει...
Οι βλέψεις είναι δικαιολογημένα υψηλές κι η ευκαιρία που ξεδιπλώνεται μπροστά μας ξεχωριστή. Παρόλα αυτά, άπαντες οφείλουμε να παραμείνουμε προσγειωμένοι, να μην ξεχνάμε το πρόσφατο παρελθόν της ομάδας και να μεταφράζουμε ορθά και ψύχραιμα τα δεδομένα που παρουσιάζονται σε κάθε αγώνα. Σήμερα θα επιχειρήσουμε να καταγράψουμε τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες που έχει παρουσιάσει η ''επίσημη αγαπημένη'' σε αυτές τις πρώτες μέρες της διοργάνωσης, προκειμένου να κατανοήσουμε από ποιους παράγοντες θα κριθεί η τύχη μας στα νοκ άουτς του Βερολίνου. Για να ξεκινήσουμε σιγά-σιγά...
Η Ελλάδα είναι ένα σύνολο που δε διαθέτει ψηλό με post παιχνίδι, ενώ παράλληλα οι περισσότεροι παίκτες του δεν έχουν σταθερότητα στο περιφερειακό σουτ. Στον τρόπο παιχνιδιού των τουρνουά της F.I.B.A. τα συγκεκριμένα δύο χαρακτηριστικά είναι άκρως απαραίτητα προκειμένου να επιτευχθεί η δημιουργία μίας ορθής επιθετικής λειτουργίας, ενώ παράλληλα χαρακτηρίζει και τις ομάδες που πρωταγωνιστούν. Εξαιτίας αυτής της παραμέτρου και με σκοπό την αποφυγή πολλών σετ επιθέσεων, ο κόουτς Ιτούδης πολύ σωστά έχει προσδώσει μία ταυτότητα στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, η οποία στηρίζεται στην παραγωγή πόντων στα πρώτα δευτερόλεπτα κάθε κατοχής. Αυτή η επιλογή έχει ''παντρευτεί'' με μία αγαπημένη τακτική συνήθεια του Έλληνα τεχνικού, που δεν είναι άλλη από την ύπαρξη αρκετών εκτελέσεων-δημιουργιών μέσω καταστάσεων ''1vs1'', με τους Γιάννη και Ντόρσεϊ να αποτελούν τους κύριους πόλους στο συγκεκριμένο πλαίσιο. Όταν δε μπορούμε να τρέξουμε κι επιτιθόμαστε στο ''πέντε εναντίον πέντε'', στις πρώτες αγωνιστικές έχουμε δει:
- Plays για τον Ντόρσεϊ, που περιλαμβάνουν κίνησή του μακριά από τη μπάλα με εκτέλεση screens κάθε τύπου (on ball, διπλά στην κορυφή, stagger, μέσω διάταξης ''1-4'', elevator).
- Κεντρικά pick n' rolls των Καλάθη-Σλούκα κυρίως με τον Γιάννη, αφού ο Παπαγιάννης μπαίνει σταδιακά στα ματς κι ο Κώστας απουσιάζει. Σε αυτήν την περίπτωση είδαμε ακόμα κι ''A-set'' διάταξη ως εισαγωγικό play και τις περισσότερες φορές ''1-3-1'' με κάποιον ψηλό μας ή τον Θανάση στο low post.
- Απομονώσεις για τον Γιάννη ως επί το πλείστον ξεκινώντας από την κορυφή.
- Έξυπνα plays από τις επαναφορές.
Λόγω της παρουσίας δύο εκ των κορυφαίων pick n' roll PGs της Ευρώπης όπως είναι ο Σλούκας κι ο Καλάθης, οι περισσότεροι στάθηκαν στην απουσία των Παπαγιάννη-Κώστα, των οποίων τα χαρακτηριστικά ''δένουν'' αρμονικά με τους έμπειρους γκαρντς μας. Παρόλα αυτά, η επιθετική λειτουργία μας μπορεί να βελτιωθεί και με την άνοδο του Παπαπέτρου. Ο φόργουορντ της Παρτιζάν προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες στο αμυντικό σκέλος, όμως μέχρι τώρα δεν έχει βρει ρυθμό επιθετικά, όντας μάλιστα ένας από τους λίγους παίκτες μας που μπορούν να σκοράρουν ή να πασάρουν παίζοντας με πλάτη. Με λίγα λόγια, η περεταίρω ανάπτυξη της επίθεσής μας μπορεί να επιτευχθεί τόσο με την επάνοδο των δύο ψηλών, όσο και με τη βελτίωση του πρώην αρχηγού του Παναθηναϊκού. Επίσης, μέρα με τη μέρα διαπιστώνουμε ότι προστίθενται και νέες σκέψεις στο επιθετικό μας playbook, ειδικά μετά την επιστροφή των τραυματιών. Αυτό πρέπει να το κρατήσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού ενόψει των κρίσιμων αγώνων που ακολουθούν...
Στον αμυντικό τομέα είναι ξεκάθαρο, ότι αντιμετωπίζουμε προβλήματα. Κατά τη γνώμη μου, το συντριπτικό ποσοστό των ανισορροπιών που δημιουργούνται προέρχονται είτε από κακές αντιδράσεις σε άμυνες ''1vs1'', είτε από έλλειψη επικοινωνίας μακριά από τη μπάλα, όταν πρέπει να κάνουμε switch, καλύψεις και περιστροφές. Απέναντι στην Ιταλία είδαμε από τον κόουτς μία ζώνη ''3-2'' με τον Παπανικολάου στην κορυφή και τους Γιάννη-Θανάση στην πίσω γραμμή, κίνηση που φανερώνει πως υπάρχει σκέψη να ''καμουφλάρουμε'' την αδυναμία μας με κάποιου είδους τεχνάσματα στο άμεσο μέλλον. Προσωπικά, πάντα ήμουν υπέρ των συγκεκριμένων κινήσεων, αν και θεωρώ πως αρχικά ίσως δοκιμαστούν περισσότερο ''ημίψηλα'' σχήματα κι ολικό switching. Η συγκεκριμένη επιλογή μπορεί να υποστηριχθεί από το σύνολό μας, ωστόσο αποτελεί ρίσκο στο λεγόμενο ''F.I.B.A. basketball'' εξαιτίας της παρουσίας κάμποσων παικτών με ικανότητα στο low post...
Η άνοδος των Καλάθη-Παπανικολάου στην περιφερειακή αναχαίτιση κι η συνέχιση των βοηθειών που προσφέρουν ο Θανάσης κι ο Αγραβάνης (ο πρώτος κάνει καλές καλύψεις, αλλά υπάρχουν και στιγμές που ''χάνεται'', ενώ ο δεύτερος ''σκληραίνει'' το ζωγραφιστό μας), θα ήταν δύο πολύ καλά νέα ενόψει των νοκ άουτς που ξεκινούν το προσεχές Σαββατοκύριακο. Στα τελευταία δευτερόλεπτα που αναγκαστικά οδηγούμαστε σε ατομικές προσπάθειες και switching, η επιστροφή του Παπαγιάννη σε νορμάλ για τα δικά του επίπεδα κατάσταση, θα ήταν ένα καταπληκτικό όπλο για εμάς, πόσω μάλλον αν αναγκαστούμε να επιλέξουμε ανάλογη τακτική και σε γενικότερα κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών...
Στη φετινή προσπάθεια της γαλανόλευκης πρωταγωνιστούν οι κύριοι της φωτογραφίας. Όλοι γνωρίζουμε τι έχουν πετύχει κι αν αξίζουν να ηγούνται αυτής της προσπάθειας, όμως το φετινό Eurobasket αποτελεί ένα στοίχημα και για τους δύο. Ο Δημήτρης Ιτούδης καλείται να δικαιώσει όλους εμάς που πιστεύουμε, ότι μπορεί να ανταπεξέλθει στις ανάγκες μίας Εθνικής ομάδας και των τουρνουά που συμμετέχει εκείνη, παρότι το πλαίσιο είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό των συλλογικών διοργανώσεων. Από την άλλην πλευρά, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μοιάζει πιο έτοιμος από ποτέ να ανταποκριθεί στο στυλ που παίζεται το μπάσκετ μακριά από τις Η.Π.Α., καθώς πέραν τις προσωπικής του προσπάθειας σε πνευματικό επίπεδο, πλέον καθοδηγείται κι από ένα τεχνικό σταφ με απόλυτη γνώση των δυνατοτήτων τόσο του ίδιου, όσο και των συμπαικτών του...
Ο σταρ των Μπακς είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί χαμηλά. Επίσης, ο Έλληνας κόουτς τού έχει δώσει το ελεύθερο να επιδιώκει ατομικές προσπάθειες, ακόμα και μετά την εξασφάλιση του αμυντικού ριμπάουντ. Συνήθως, ξεκινά ''1vs1'' ενέργειες από την κορυφή, με τους αντιπάλους του να αφήνουν το σουτ του και να δημιουργούν ένα ''τείχος'', ρισκάροντας την περιφερειακή εκτέλεση κι από άλλους Έλληνες παίκτες. Είναι ξεκάθαρο, ότι ο Γιάννης πλέον αποκωδικοποιεί καλύτερα τα δεδομένα, έχοντας ως βασικό όπλο την πάσα. Στη χώρα μας μπορεί να απολαμβάνουμε δικαίως τα απίστευτα κατορθώματά του στο ΝΒΑ, αλλά δεν έχουμε αντιληφθεί πλήρως ότι ανάμεσα στα αγωνιστικά του προτερήματα είναι κι η δημιουργία. Ο ''Greek Freak'' είναι πλέον πεπεισμένος ότι η προσπάθεια που γίνεται στην Εθνική είναι σοβαρή κι ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της φετινής πορείας, αυτή είναι η καλύτερη είδηση ενόψει των σημαντικών υποχρεώσεων των επόμενων χρόνων...
Προσωπικά πιστεύω, πως η τύχη μας στη διοργάνωση θα κριθεί από παράγοντες όπως το ποσοστό μας πίσω από τα 6,75μ., το αμυντικό μας πρόσωπο και τη συνέπεια που θα παρουσιάσουμε στο ριμπάουντ. Φυσικά, είναι αναγκαίο να επιτευχθεί μία ικανοποιητική επάνοδος των Σλούκα (ο Ντόρσεϊ είναι τρομερός μέχρι στιγμής, αλλά θα χρειαστούμε επειγόντως τις εξαιρετικές εμφανίσεις του διδύμου του με τον Καλάθη), Παπαπέτρου, Παπαγιάννη και Κώστα οι οποίοι αντιμετώπισαν προβλήματα τραυματισμών. Όταν τα πράγματα θα δυσκολέψουν, θεωρώ πως οι αντίπαλοί μας θα σημαδέψουν το γαλανόλευκο ζωγραφιστό και παίκτες μας που δεν ανταποκρίνονται με συνέπεια στην ατομική κι ομαδική άμυνα (ένας τέτοιος είναι κι ο Ντόρσεϊ). Επίσης, θα εξακολουθήσουμε να βλέπουμε το... συνηθισμένο ''τείχος'' μπροστά από τον Γιάννη με ελεύθερους παίκτες μας στο τρίποντο, ενώ προβλέπω πως κάποιες ομάδες θα προτιμήσουν και το switching ελλείψει ποιοτικού post player από τη frontcourt μας. Αμυντικές διαφοροποιήσεις συναντήσαμε τόσο κόντρα στην Κροατία (δοκίμασαν μία άμυνα ζώνης ''3-2'' στο ξεκίνημα της τρίτης περιόδου, η οποία... έστρωσε το χαλί για τη σταδιακή επιστροφή τους στο σκορ), όσο και στην αναμέτρηση με την Ιταλία (έστειλαν βοήθεια από την κορυφή στις πλάγιες απομονώσεις του Γιάννη), οπότε οφείλουμε να παρουσιαστούμε προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο...
Πρώτα από όλα βέβαια, είναι αναγκαίο να μην πέσουμε στην όποια ψυχολογική παγίδα πιθανώς να δημιουργηθεί σε κάποιο διάστημα των νοκ-άουτς και να φανούμε δυνατοί σε πνευματικό επίπεδο. Έχοντας θέληση, πάθος και δίψα για διάκριση και με μπροστάρηδες Ιτούδη και Γιάννη έχουμε κάθε δικαίωμα να ονειρευόμαστε οτιδήποτε, απλά άπαντες δεν πρέπει να λησμονούν ούτε το πρόσφατο παρελθόν, ούτε τις αδυναμίες που μας χαρακτηρίζουν...
Πάμε σαν άλλοτε!