Ο Jimmy Jump γράφει για την ελληνική παρουσία στο φετινό Eurobasket στο SportPortal2014.blogspot.gr.
Ουφ, περάσαμε! Μπορεί να μην είναι ώρα για πανηγυρισμούς, αλλά έτσι όπως είχε διαμορφωθεί η περιρρέουσα ατμόσφαιρα γύρω από την ομάδα μας, καμία νίκη και καμία πρόκριση δεν πρέπει να θεωρούταν δεδομένη. Η Εθνική δεν εντυπωσίασε με την εμφάνισή της ούτε απέναντι στην Πολωνία, ωστόσο κατάφερε να πάρει το εισιτήριο για τα νοκ-άουτ ματς, σε αντίθεση για παράδειγμα με τη Γεωργία του Ηλία Ζούρου, που πολλοί Έλληνες ''δημοσιογράφοι'' την παρουσίαζαν ως αποτέλεσμα φοβερού προπονητικού έργου. Τις τελευταίες μέρες έχουμε ακούσει απίστευτα πράγματα...
Θεωρώ πως το μεγαλύτερο αγωνιστικό πρόβλημα της Ελλάδας την παρούσα χρονική στιγμή είναι η κακή αμυντική λειτουργία της. Βλέποντας κανείς ξανά τα πέντε παιχνίδια του ομίλου, θα διαπιστώσει ότι η Εθνική ομάδα κατάφερνε να παίζει φυσιολογικό μπάσκετ, όταν ο καλύτερος αμυντικά ψηλός μας (βλ. Παπαγιάννης) είχε ικανοποιητική απόδοση ή όταν λειτουργούσε κάποιο σχήμα χωρίς καθαρό πεντάρι (π.χ. Αντετοκούνμπο-Αγραβάνης στο ''4''-''5'' στο ματς με τους Φινλανδούς). Οι αντίπαλοι σημαδεύουν συνεχώς τον κεντρικό άξονά μας και αποκτούν είτε άμεσο κέρδος μέσω της ολοκλήρωσης των pick n'roll επιθέσεων (πάσα στον ψηλό, τρίποντο ή midrange εκτέλεση), είτε βρίσκοντας ελεύθερο σουτ λόγω των τραγικών περιστροφών μας. Οι Πολωνοί αν και δεν ανέπτυξαν εξαιρετικές συνεργασίες και γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας, ''έβγαζαν'' ανοικτά σουτ χωρίς να αλλάξουν περισσότερες από τρεις ή τέσσερις πάσες μετά το σκριν του ψηλού τους. Στο σημείο που έχουμε φτάσει, δεν ξέρω πώς μπορεί να διορθωθεί αυτό το πρόβλημα (μεγαλύτερη υπομονή στις ''αλλαγές'';), αλλά είναι πραγματικά κρίμα να διαθέτουμε κάποιους τρομερούς αμυντικά παίκτες και να μην μπορούμε να το εκμεταλλευτούμε. Η συγκεκριμένη παράμετρος παίζει σημαντικό ρόλο και στην επιθετική συγκομιδή μας, καθώς δεν μας επιτρέπει να παράγουμε αρκετούς αιφνιδιασμούς (αν δεν μπουν τα τρίποντα, τα καλάθια στο ανοικτό γήπεδο θα είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ με βάση το επίπεδο των επιθετικών συνεργασιών που έχουμε δει μέχρι τώρα). Παράλληλα, ρίχνει τη ψυχολογία των παικτών και τους καθιστά εύκολη και ''ελεγχόμενη'' λεία στα μάτια των αντιπάλων...
Ο Κώστας Σλούκας κάνει πολύ μεστό τουρνουά και φαίνεται να έχει αποδεχθεί πλήρως το ρόλο του ηγέτη που του έχει δώσει ο Κώστας Μίσσας. Μαζί με τον Νικ Καλάθη μπορούν να συνθέσουν ένα από τα πληρέστερα δίδυμα γκαρντ της διοργάνωσης, καθώς πέραν της δεδομένης ποιότητάς τους, διαθέτουν και χαρακτήρα νικητή. Μακάρι να συνεχίσουν στους ίδιους ρυθμούς... Απέναντι στους Λιθουανούς, πολλά θα κριθούν από την εμφάνιση και την ετοιμότητα του Γιώργου Παπαγιάννη (Μοτεγιούνας και Βαλαντσιούνας θα του βάλουν πολύ δύσκολα), αλλά και του Κώστα Παπανικολάου που κόντρα στους Πολωνούς έδειξε σημάδια...ζωής. Στη μάχη του προσεχούς Σαββάτου θα πάμε ως το μεγάλο αουτσάιντερ, όμως μεγάλη είναι και η ευκαιρία που παρουσιάζεται μπροστά μας λόγω της αποφυγής δύσκολων διασταυρωμάτων στη συνέχεια του τουρνουά. Όλοι μας πρέπει να σταθούμε στο πλευρό αυτών των παιδιών και να σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν να θέλουμε να αποτύχουν. Η καλοπροαίρετη κριτική είναι αναγκαία, όμως αυτή που είναι προϊόν της στημένης προπαγάνδας από συγκεκριμένη μερίδα των Μ.Μ.Ε. είναι ''εμετός''. Καλή επιτυχία στην Εθνική μας...