Ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε τις καλοκαιρινές του μεταγραφές και ο Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogspot.gr για ποιους λόγους θεωρεί ότι η φετινή προσπάθεια των πρασίνων στην Ευρωλίγκα δεν σηκώνει καμία δικαιολογία αποτυχίας...
Με την απόκτηση του Ντεσόν Τόμας και του ''συμπληρωματικού'' Βαγγέλη Σακελλαρίου ολοκληρώθηκαν οι κινήσεις του Παναθηναϊκού στο φετινό μεταγραφικό παζάρι. Οι πρωταθλητές Ελλάδας προχώρησαν σε σημαντικές αλλαγές στο ρόστερ τους, καθώς βασικά στελέχη της προηγούμενης διετίας δεν θα συνεχίσουν να φοράνε τα πράσινα, ενώ οι περισσότεροι παίκτες που αποκτήθηκαν αναμένεται να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στα πλάνα του Τσάβι Πασκουάλ. Η προσπάθεια μεταβολής της αγωνιστικής ταυτότητας που επιχειρήθηκε το περασμένο καλοκαίρι κι ουσιαστικά ολοκληρώθηκε με την επιστροφή του Μάικ Τζέιμς (σε αυτό δεν ευθύνεται ο Αμερικανός σταρ, αλλά η απόφαση του προπονητή του να τον εντάξει λίγο ''άγαρμπα'' στο πρότζεκτ), φέτος θα έχει μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας, αφού τα υλικά που επιλέχθηκαν μπορεί να υστερούν σε κάποιους τομείς από τα προηγούμενα, ωστόσο μοιάζει να ''ταιριάζουν'' μεταξύ τους περισσότερο (πάντα υπολογίζοντας τα οικονομικά δεδομένα του club). Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, για μένα η φετινή προσπάθεια του Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα δεν σηκώνει καμία δικαιολογία αποτυχίας και η πρόκρισή του στο Final Four της Βιτόρια πρέπει να είναι αυτοσκοπός για όλα τα μέλη της ομάδας...
Το πράσινο πρόσωπο που θα νιώσει τη μεγαλύτερη πίεση φέτος είναι ο Τσάβι Πασκουάλ. Πριν από ένα χρόνο άρχισε την προσπάθεια χτισίματος ενός πιο ''δικού του'' Παναθηναϊκού, ωστόσο όπως αποδείχθηκε αργότερα, ποτέ δεν πίστεψε πραγματικά ότι μπορεί να πετύχει κάτι τέτοιο με το συγκεκριμένο κορμό παικτών. Πλέον, τα πράγματα είναι διαφορετικά... Από την ομάδα που ο Καταλανός κόουτς παρέλαβε τον Οκτώβρη του 2016 έχουν παραμείνει μόνο οι Νικ Καλάθης, Νίκος Παππάς, Τζέιμς Γκιστ και Γιώργος Καλαϊτζάκης, ενώ οι Κιθ Λάνγκφορντ, Ιωάννης Παπαπέτρου, Ντεσόν Τόμας, Γιώργος Παπαγιάννης και Στεφάν Λάσμε που αποκτήθηκαν το τελευταίο διάστημα, πρόκειται να έχουν σημαντικότατο ρόλο στα πλάνα της νέας σεζόν. Το ρόστερ που έχει διαμορφωθεί αποτελείται ολοκληρωτικά από προσωπικές του επιλογές (όσοι έχουν παραμείνει από την εποχή Πεδουλάκη ανανέωσαν τα συμβόλαιά τους είτε φέτος, είτε πέρσι-εξαιρείται ο Κάλαϊτζάκης), επομένως τους επόμενους μήνες πρέπει να δούμε περισσότερες δικές του ιδέες μέσα στο παρκέ, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με την επίθεση. Όπως έχω τονίσει επανειλημμένως κατά το παρελθόν, ο πρώην προπονητής της Μπαρτσελόνα ανήκει στην elit της ευρωπαϊκής ηπείρου κι είναι αντάξιος του brand name του συλλόγου που κατευθύνει, όμως η ελληνική παρουσία του θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί με ακόμα καλύτερο τρόπο, αν δεν είχε κάποιες πολύ άσχημες βραδιές...
Επιπλέον, από τη στιγμή που δεν προέκυψε πράσινη αποχώρηση από την Ευρωλίγκα, η λογική λέει ότι οι σχέσεις των δύο πλευρών έχουν αποκατασταθεί, τουλάχιστον μερικώς. Πράγματι, η αντιμετώπιση του Παναθηναϊκού από τους διαιτητές τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν αυτή που θα έπρεπε (κατά τη γνώμη μου το συγκεκριμένο πρόβλημα δεν αποτέλεσε την κύρια αιτία της μη πρόκρισής του στα Final Four την τελευταία εξαετία), ωστόσο μετά την οριστική παραμονή του στην κορυφαία διοργάνωση της Ευρώπης, οι δικαιολογημένες ή όχι διαμαρτυρίες κατά των...αρχών πρέπει να σταματήσουν. Προσωπικά, έχω πολύ μεγάλη περιέργεια να δω πώς θα εξελιχθεί σε αυτόν τον τομέα το νέο πρωτάθλημα...
Οι δικαιολογίες λοιπόν, για τον Παναθηναϊκό τελείωσαν. Ο Τσάβι Πασκουάλ έχει στα χέρια του ένα δικό του ρόστερ, οι σχέσεις του συλλόγου με την Ευρωλίγκα λογικά έχουν βελτιωθεί, ενώ ο μύθος περί κυριαρχίας των ''μεγάλων μπάτζετ'' πλέον ακούγεται σαν ανέκδοτο (οι πρωταθλήτριες ομάδες του Ολυμπιακού και της Μακάμπι την περίοδο 2012-2014 είχαν μικρότερο προϋπολογισμό από το τριφύλλι, όπως και Λοκομοτίβ Κουμπάν, Μπασκόνια και Ζαλγκίρις που την τελευταία τριετία προκρίθηκαν στα Final Four). Λέξεις όπως ''αδικία'', ''ατυχία'' και ''συγκυρία'' (συγνώμη, αυτή χρησιμοποιείται από κάποιον άλλο) πρέπει να διαγραφούν από το πράσινο λεξιλόγιο, προκειμένου ο οργανισμός να διεκδικήσει αυτά που επιτάσσει η ιστορία του. Οι απαιτήσεις είναι πολλές, αλλά σε τέτοιου είδους clubs δεν γίνεται αλλιώς...