Ο Jimmy Jump σχολιάζει στο SportPortal2014.blogspot.gr τις μάχες Παναθηναϊκου κι Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα...
Το 2001 ο Gerrod Parrott διατύπωσε μία θεωρία μέσω της οποίας ''διαχώριζε'' τα συναισθήματα σε τρεις κατηγορίες (βασικά-δευτερογενή-τριτογενή). Βάσει της συγκεκριμένης ταξινόμησης, η μελαγχολία ανήκει στο τρίτο ''γκρουπ'' και γεννάται αφού έχουν προηγηθεί δύο διαφορετικού είδους λύπες (άμεση-μεταγενέστερη). Τώρα θα αναρωτιέστε για ποιο λόγο αναφέρω όλα αυτά σε ένα άρθρο που αφορά την αγωνιστική δραστηριότητα της Ευρωλίγκα... Μην ανησυχείτε... Όλα έχουν την εξήγησή τους σε αυτή τη ζωή...
Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε εύκολα από τη Μπαρτσελόνα στο Σ.Ε.Φ. και δυστυχώς ''δικαίωσε'' όσους ήμασταν προβληματισμένοι με τις εμφανίσεις του το τελευταίο διάστημα. Παρά τις νίκες τους, οι ερυθρόλευκοι έχουν πολύ καιρό να φτάσουν τα αγωνιστικά τους στάνταρ (εξαιρείται το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό) και κάθε εβδομάδα παρουσιάζονται ολοένα και πιο ''σκασμένοι''. Το σύνολο του Ντέιβιντ Μπλατ ''φωνάζει'' ότι θέλει ενίσχυση, προκειμένου να πάρει ένα είδος ώθησης και να διεκδικήσει επί ίσοις όροις τις πιθανότητές του στη φετινή διοργάνωση. Κατά τη διάρκεια του αγώνα της Πέμπτης ένιωσα μια μελαγχολία, καθώς είναι πραγματικά κρίμα να μη βοηθηθεί με τον κατάλληλο τρόπο, ένα project που έχει όλα τα εφόδια να πετύχει πράγματα που οι περισσότεροι ίσως να μην περίμεναν στο ξεκίνημα της χρονιάς...
Αγωνιστικά, οι φιλοξενούμενοι ήταν εξαιρετικοί στο αμυντικό κομμάτι, ενώ για τα δεδομένα τους παρουσιάστηκαν αρκετά διαβασμένοι κι...έξυπνοι και στην επίθεση. Ο κόουτς Πέσιτς αρχικά έστειλε τον Μπλάζιτς στο μαρκάρισμα του Σπανούλη (από το συγκεκριμένο πόστο πέρασαν και οι Χάνγκα, Πάνγκος, Κλαβέρ) και με μια ''κλειστή'' άμυνα (όλα τα πόδια εντός ζωγραφιστού-ο Ολυμπιακός τελείωσε με 17,4% στα τρίποντα) διέκοψε τους δεσμούς επικοινωνίας του ερυθρόλευκου ηγέτη με τον Μιλουτίνοφ (με τη συγκεκριμένη τακτική έριξε κατακόρυφα τον αριθμό των ασίστ των αντιπάλων του-εκείνοι τελείωσαν μόνο με 11 έχοντας παράλληλα 12 λάθη!). Επίσης, οι Καταλανοί αμύνθηκαν αποτελεσματικά στο low post (ο Σέρβος ψηλός και ο Πρίντεζης πήραν ελάχιστες ''σωστές'' πάσες στα σημεία που ήθελαν) κι έχασαν μόνο εφτά επιθετικά ριμπάουντ. Οι γηπεδούχοι (ουσιαστικά παρατάχθηκαν χωρίς τον Παπανικολάου-η απουσία του κόστισε και στις δύο πλευρές του παρκέ) είχαν μόνο ένα καλό διάστημα στην αναμέτρηση (στις αρχές της δεύτερης περιόδου), όταν ο V-Span αντέδρασε πιο επιθετικά στην παθητική αντιμετώπιση των pick n' rolls που έπαιρνε και ο Τουπάν έκανε καλή δουλειά απέναντι στους Ερτέλ-Πάνγκος. Στο τέταρτο δεκάλεπτο είδαμε και μια μορφή ζώνης από τον Μπλατ (ήταν κάπως αργά), ενώ πολλά κακώς κείμενα για την ελληνική ομάδα ίσως να είχαν διορθωθεί, αν παρουσιαζόταν πιο συγκεντρωμένη στο αμυντικό ριμπάουντ (οι νικητές ''κατέβασαν'' συνολικά 14 επιθετικά-έξι από τους δέκα παίκτες που χρησιμοποίησαν κέρδισαν από ένα έως τρία τέτοια)...
Η Μπαρτσελόνα διαθέτει το καλύτερο αμυντικό δίδυμο φόργουορντ στην Ευρώπη. Χάνγκα και Σίνγκλετον μπορούν να ανταποκριθούν σε σχεδόν κάθε ανάγκη του συγκεκριμένου τομέα και να μετατρέψουν σε ''φρούριο'' την άμυνα της ομάδας τους. Απέναντι στον Ολυμπιακό ήταν εξαιρετικοί και στο επιθετικό κομμάτι (ο Αμερικανός πέτυχε 18π. με 5/8 τρ.) και μαζί με τον...παλιό καλό Πάνγκος αποτέλεσαν τα σημεία-κλειδιά στην επικράτηση των Καταλανών. Κατά τη γνώμη μου, ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει το σύνολο του Πέσιτς είναι ένας. Βελτίωση της αμυντικής λειτουργίας σε βαθμό που αυτή να συγκαταλέγεται ανάμεσα στις κορυφαίες της διοργάνωσης και προσπάθεια αποδοτικότερης ένταξης του Καναδού point guard στο επιθετικό πλάνο. Με αυτόν τον τρόπο τα σκαμπανεβάσματα θα μειωθούν και το ταξίδι στη Βιτόρια θα γίνει πιο κοντινό και μεταφορικά...
Στο Ο.Α.Κ.Α., ο Νικ Καλάθης πρόσφερε μία απολαυστική παράσταση κι οδήγησε τον Παναθηναϊκό σε μία ζωτική νίκη απέναντι στην Εφές. Μπορεί όλοι να στέκονται στο ότι οι πράσινοι έκαναν μία από τις καλύτερες εμφανίσεις τους τη φετινή σεζόν και πως πλέον παρουσιάζονται πιο...προσαρμοσμένοι στη φιλοσοφία του κόουτς Πιτίνο (π.χ. οι ζώνες ''2-3'' θέλουν βελτίωση, αλλά πλέον λειτουργούν υποφερτά έστω και για λίγα λεπτά), ωστόσο για μένα όλα αυτά αποτελούν δευτερευούσης σημασίας θέματα μπροστά στο μέγεθος των επιτευγμάτων του Έλληνα γκαρντ. Βλέποντάς τον να αγγίζει για ακόμα μία φορά το triple-double μελαγχόλησα, καθώς σκέφτηκα τι τρομερά πράγματα θα έκανε αυτός ο παίκτης αν γύρω του είχε δημιουργηθεί ένα ρόστερ που θα στηριζόταν στις απίστευτες δεξιότητες που διαθέτει. Δεν ξέρω τι θα γίνει το καλοκαίρι και ποιοι στόχοι θα οριοθετηθούν για του χρόνου, όμως θα είναι τεράστια μπασκετική απρέπεια αν επαναληφθούν τα λάθη της φετινής σεζόν. Ο Νικ δεν σουτάρει καλά κι είναι χειρότερος πασέρ από τον Μάτζικ Τζόνσον, όμως είναι ευλογία να τον έχουμε στα μέρη μας...
Μέσα σε...βαριά μελαγχολία λοιπόν, ελπίζω να καταλάβατε το σκοπό και το πνεύμα του προλόγου. Την επόμενη εβδομάδα οι ελληνικές αποστολές θα είναι πολύ δύσκολες, επομένως προτείνω να μείνουμε ψύχραιμοι και να απολαύσουμε χωρίς άγχος τα παιχνίδια. Στη συνέχεια ακολουθεί ''καυτή'' (ελέω του σπουδαίου ημιτελικού) διακοπή κι όπως καταλαβαίνετε έχουμε να δούμε και να ακούσουμε πάρα πολλά. Η παρτίδα μπαίνει σιγά σιγά στο πιο κρίσιμο σημείο της...
ΥΓ. Ριμπάουντ στο Παναθηναϊκός-Εφές: 41-28. Τίποτα άλλο...
ΥΓ2. Ο Κιλπάτρικ γίνεται ολοένα και περισσότερο επιθετικός στόχος των αντιπάλων του...