O Jimmy Jump αρθρογραφεί στο SportPortal2014.blogspot.gr για τη μεγαλύτερη βραδιά στην ιστορία του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού και για την επιλογή "Μεντιλίμπαρ" που τελικά ίσως τώρα καταλαβαίνουμε γιατί προκρίθηκε πριν από τρεις μήνες...
Τα παιχνίδια με τον αγγλικό σύλλογο είχαν ξεκάθαρα έναν πρωταγωνιστή. Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ διάβασε εξαιρετικά ένα από τα καλύτερα τακτικά σύνολα της Μεγάλης Βρετανίας, παρατάσσοντας έναν Ολυμπιακό με τρομερό πλάνο σε φάση άμυνας. Όπως είχαμε τονίσει από την πρώτη μέρα του ερχομού του, ο Βάσκος κόουτς αποτελεί ένα απίστευτο μυαλό σε ό,τι έχει να κάνει με τον τομέα του pressing ψηλά. Η συγκεκριμένη ροπή της φιλοσοφίας του δεν περιλαμβάνει μόνο ένα πλάνο, αλλά προσαρμόζεται ανάλογα με τη διάταξη του αντιπάλου κι αποδεικνύεται αποτελεσματικό με διαφορετικούς σχηματισμούς. Για παράδειγμα, απέναντι στο 4-4-2 του Έμερι στο Μπέρμιγχαμ είδαμε τους ερυθρόλευκους να πιέζουν ψηλά φέρνοντας έναν εκ των εξτρέμ τους (κυρίως τον Ποντένσε από τα αριστερά) κεντρικά για πίεση στο δεξί στόπερ των Άγγλων κι ουσιαστικά να σχηματίζεται μία τριάδα από τον Πορτογάλο, τον Τσικίνιο (για αυτό επιλέχθηκε σε αυτόν το ρόλο) και τον απίθανο Ελ Κααμπί. Επιπλέον, εφαρμόστηκε και μία flat τοποθέτηση του 4-4-2, με τον Μαροκινό φορ και τον πρώην άσο της Μπενφίκα να σχηματίζουν δυάδα απέναντι στους αντίστοιχους στόπερς των γηπεδούχων...
Απόψε στο Φάληρο ο Ολυμπιακός επικεντρώθηκε στο ορθό κλείσιμο των χώρων μπροστά από την εστία και για αυτόν το λόγο τον είδαμε να αμύνεται αρκετά χαμηλά. Και σε αυτό το κομμάτι είναι μετρ ο Μεντιλίμπαρ, ο οποίος με τη χρησιμοποίηση του Ιμπόρα δίπλα στον Χέσε βρήκε τον κατάλληλο άνθρωπο για να "οχυρώσει" το χώρο στον άξονα και παράλληλα να προσφέρει ηρεμία στο passing game υπό πίεση. Η ενεργοποίηση του έμπειρου χαφ ήταν καταλυτική, διότι όπως είπαμε παραπάνω δίνεται η ευκαιρία στον Τσικίνιο να δείξει τις ικανότητές του στο πρεσάρισμα ψηλά και παράλληλα να σχηματιστεί ένα κέντρο με όλα όσα χρειάζονται για τον έλεγχο του ρυθμού τέτοιων αναμετρήσεων...
Μετά την πρόκριση επί της Φενέρμπαχτσε έγραφα ότι οι νοκ-άουτ αγώνες είναι η "ζωή" του Μεντιλίμπαρ. Έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, αναρωτιέμαι μήπως η διοίκηση προχώρησε στην επιλογή του, σκεπτόμενη ενδόμυχα ότι υπήρχαν ελπίδες διάκρισης στο Conference League. Πραγματικά, δυσκολεύομαι να βρω κάποιον προπονητή για ένα ποδοσφαιρικό κι οικονομικό μέγεθος όπως ο Ολυμπιακός, που θα ήταν πιο κατάλληλος να οδηγήσει την ομάδα σε μία τόσο μεγάλη ευρωπαϊκή πορεία αναλαμβάνοντας στη μέση της σεζόν. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για τέτοιου είδους αποστολές και δεν είναι τυχαίο ότι πέρσι τα κατάφερε σε ακόμα υψηλότερο επίπεδο με τη Σεβίλλη στο Europa League...
Πλέον, έχει μείνει ο τελικός με τη Φιορεντίνα. Κι εκεί το φαβορί δε θα φορά ερυθρόλευκα, ωστόσο υπάρχουν βάσιμες ελπίδες κατάκτησης της κούπας. Ο κόσμος αξίζει να το χαρεί με την καρδιά του κι η διοίκηση να σκεφτεί καλύτερα πόσες στιγμές ευτυχίας έχουν χαθεί όλα αυτά τα χρόνια εξαιτίας δικών της λανθασμένων ενεργειών...