Ο Jimmy Jump αναλύει τις μέχρι τώρα κινήσεις του Παναθηναϊκού στο μεταγραφικό παζάρι και καταθέτει τη δική του άποψη (και τις πληροφορίες του), σχετικά με τον τρόπο που πρέπει να κινηθούν οι πράσινοι από εδώ και πέρα...
Αν και βιώνει το δυσκολότερο καλοκαίρι της σύγχρονης ιστορίας του (η μείωση του μπάτζετ ίσως να αποτελεί το μικρότερο πρόβλημα τούτη τη στιγμή), ο Παναθηναϊκός δείχνει σχετικά καλά αντανακλαστικά κι ετοιμότητα στην αγορά. Μπορεί κάποιες υποθέσεις που αποτελούσαν προτεραιότητα να μην προχώρησαν τελικά (Πάνγκος, Μπράουν κι Ουίτινγκτον-για τον τελευταίο πάντως ας κρατάμε μικρό καλάθι), ωστόσο η ομάδα που τρέχει το αγωνιστικό σκέλος του οργανισμού έχει σχεδόν πάντα... απαντήσεις και προσπαθεί με όλες τις δυνάμεις να δημιουργήσει ένα πραγματικά ανταγωνιστικό σύνολο...
Μετά την απόκτηση του Μάρκους Φόστερ για τον οποίο τα είπαμε τις προάλλες, ο Παναθηναϊκός έκανε δικούς του και τους Νεμάνια Νέντοβιτς, Ζακ Όγκαστ, Χάουαρντ Σαντ Ρος και Λευτέρη Μποχωρίδη. Όλοι τους αποτελούν σχετικά γνωστές περιπτώσεις στο ευρύ κοινό, ωστόσο όπως συνηθίζεται να γίνεται αυτό το διάστημα εξαιτίας της δίψας των οπαδών για μεταγραφικές θριαμβολογίες κι της... ασχετοσύνης της πλειονότητας των δημοσιογράφων που ασχολούνται με το άθλημα, ο ερχομός τους συνδυάστηκε με αναλύσεις εκτός πραγματικότητας. Το οξύμωρο της κατάστασης έχει να κάνει με το γεγονός, ότι πλέον είναι πιο πιθανό να εντοπίσεις ορθή άποψη από κάποιον αναγνώστη στο διαδίκτυο, παρά από τους πολυδιαφημισμένους αρθρογράφους...
Φυσικά, παρακάτω δε θα σχολιάσουμε μόνο τις μέχρι τώρα μεταγραφικές κινήσεις του τριφυλλιού, αλλά θα καταθέσουμε και τη δική μας άποψη σχετικά με το είδος των αναγκών που πρέπει να καλυφθούν στη συνέχεια. Για να ξεκινήσουμε...
Ο Νεμάνια Νέντοβιτς αποτελεί μία από τις αγαπημένες μου περιπτώσεις παικτών. Πραγματικά δε θυμάμαι κι εγώ πόσες συζητήσεις-προβλέψεις είχα κάνει κάποτε, σχετικά το αν θα γινόταν αυτός ή ο Μπογκντάνοβιτς ο επόμενος ηγέτης της Εθνικής ομάδας της Σερβίας. Αυτό το δίλημμα ουσιαστικά είχε... αξία κατά τα νεότερα χρόνια τους, καθώς εξαιτίας των τραυματισμών του, το νέο απόκτημα του Παναθηναϊκού ουσιαστικά δε μπόρεσε ποτέ να φτάσει το ταβάνι του...
Όλοι γνωρίζουμε τι μπορεί να κάνει αυτό το παιδί. Αποτελεί μια ολοκληρωμένη περίπτωση αθλητικού combo γκαρντ με μεγάλη ικανότητα στη δημιουργία, στο σκοράρισμα μέσω κάθε είδους εκτέλεσης (on-off ball, διείσδυση-περιφερειακή και midrange αποτελεσματικότητα), εξαιρετικό ball handling και με αξιοπρεπέστατη παρουσία στο αμυντικό κομμάτι. Μετά τους συνεχόμενους τραυματισμούς και την κακή διαχείρισή του από το ιατρικό τιμ της Αρμάνι, το προηγούμενο διάστημα ο Νέντοβιτς δε θύμιζε σε τίποτα τον παίκτη που απολάμβανε η μπασκετική Ευρώπη κάποτε, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από τους Ιταλούς και να βρεθεί ελεύθερος στην αγορά με (δικαιολογημένα) πολύ μικρές οικονομικά απαιτήσεις για το επίπεδό του (η συμφωνία του με την ελληνική ομάδα θα του αποφέρει περίπου 450.000 ευρώ ''καθαρά'')...
Όταν έχεις την ευκαιρία να κάνεις δικό σου έναν τέτοιον παίκτη, είναι πολύ δύσκολο να την αφήσεις να πάει χαμένη, ακόμα κι αν ξέρεις πως με την απόκτησή του παίρνεις ένα σημαντικό ρίσκο. Για να μπορέσει ο κόουτς Βόβορας να αυξήσει τις πιθανότητες επιτυχίας αυτής της κίνησης, θα πρέπει να:
α) κάνει τον Σέρβο να πιστέψει ξανά στον εαυτό του
β) στελεχώσει την περιφερειακή του γραμμή με έναν τρόπο, που δε θα καθιστά την παρουσία του ζωτικής σημασίας προαπαιτούμενο για την ορθή λειτουργία της...
Eκτός της πρωτύτερης προσθήκης του Φόστερ, για την υλοποίηση του δεύτερου ''πρέπει'' (κι όχι μόνο), οι πράσινοι έκαναν δικό τους τον Χάουαρντ Σαντ Ρος. Ο Κουβανός άσος τελικά αποχώρησε από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας κι επέστρεψε στη χώρα μας μετά από ένα διάλειμμα περίπου έξι μηνών. Τα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του είναι γνωστά και δε χωρά καμία αμφιβολία πως πρόκειται για μία μεταγραφή που θα λύσει πολλά προβλήματα, κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με την αμυντική λειτουργία του νέου Παναθηναϊκού...
Η φετινή αγωνιστική... έκρηξη του Σαντ Ρος οφείλεται -εκτός των άλλων- στη μετατόπισή του στη θέση ''1''. Επίσης, μπορεί να αγωνιστεί άνετα κι ως ''2'', ενώ στην Ευρώπη πρωτοσυστήθηκε ως ''3''. Επειδή διαθέτει σχετικά καλό ball handling, ουσιαστικά πλέον λειτουργεί είτε ως facilitator, είτε ως point forward. Το μόνο που πρέπει να μάθουμε από εδώ και πέρα είναι ο ρόλος που θα του αναθέσει ο Γιώργος Βόβορας. Τα δεδομένα για κάθε σενάριο είναι τα εξής:
1) Αν προορίζεται για back up point guard, ουσιαστικά θα αποτελεί την ''ασπίδα'' του Νέντοβιτς που θα βρίσκεται στο πλάι του. Σε αυτήν την περίπτωση, ο Σέρβος θα αποτελεί το δεύτερο ασφαλέστερο πόλο ανάπτυξης επιθέσεων (μετά το βασικό άσο), κάτι που θα αποτελέσει ρίσκο και σίγουρα δεν εξυπηρετεί το δεύτερο ''πρέπει'' που ανέφερα παραπάνω κι αποτελεί κάτι σαν ''προαπαιτούμενο'' για την ορθή αξιοποίησή του...
2) Αν προορίζεται για τον παίκτη που στα... χαρτιά θα αποτελεί τον back up small forward της ομάδας, όμως θα χρησιμοποιείται κυρίως ως περιφερειακός defensive stopper, τότε το ρίσκο θα μειωθεί, καθώς θα αποκτηθούν δύο point guards και η παρουσία του Νέντοβιτς δε θα είναι ζωτικής σημασίας...
Γενικότερα, πρέπει να ξεκαθαριστεί κάτι. Ο Σαντ Ρος διαθέτει την ικανότητα να δημιουργεί, ωστόσο την παρούσα χρονική στιγμή δεν είναι ο τύπος του παίκτη που μπορεί να ''τρέξει'' με συνέπεια μια επίθεση επιπέδου Ευρωλίγκας για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ένα τέτοιο σχήμα για να λειτουργήσει ορθά πρέπει να περιλαμβάνει στο ''2'' ένα γκαρντ σαν τον υγιή Νέντοβιτς. Η προσθήκη του Κουβανού είναι σπουδαία, καλύπτει πολλά κενά κι αδυναμίες του πράσινου ρόστερ, ωστόσο αν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα, το ιδεατό και λειτουργικότερο σενάριο για τον Παναθηναϊκό, θα ήταν η απόκτηση δύο άσων...
Για τη θέση του συμπληρωματικού σέντερ (κανένας δεν πρέπει να ξεχνά, ότι ο Παπαγιάννης θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο φέτος-το ίδιο ισχύει και με τον Μήτογλου) αποκτήθηκε ο Ζακ Όγκαστ. Το σταφ στράφηκε στον Έλληνα άσο, μετά τις δυσκολίες που παρουσιάστηκαν με τους Μόργκαν, Νοκό και Τέρι όλο αυτό το διάστημα (κάθε περίπτωση ''ναυάγησε'' για διαφορετικούς λόγους). Από τη στιγμή που οι εναπομείνασες λύσεις στην αγορά δεν αποτελούσαν κάτι το εξαιρετικό, ο Παναθηναϊκός ορθώς κινήθηκε προς αυτήν την κατεύθυνση, καθώς με αυτόν τον τρόπο και ''γέμισε'' τη φαρέτρα των ψηλών του και ''εξοικονόμησε'' μία θέση ξένου...
Οι αναλύσεις που συνόδευσαν την επιστροφή του Όγκαστ στους πράσινους, ως επί το πλείστον δεν αποτύπωσαν το πραγματικό αγωνιστικό status του παίκτη. Ο πρώην άσος της Γαλατά σαφώς κι έχει βελτιώσει το παιχνίδι του και στις δύο πλευρές του παρκέ, ωστόσο ειδικά αμυντικά θα πρέπει να αλλάξει πολλά πράγματα για να αντεπεξέλθει στις ανάγκες της Ευρωλίγκα. Επειδή είναι σχετικά αποτελεσματικός ριμπάουντερ και τρέχει καλά το παρκέ, θα αποδειχθεί ενδιαφέρον εργαλείο σε περιπτώσεις που ο Παναθηναϊκός θα επιδιώξει να ανοίξει το ρυθμό στους αγώνες του (έχει τους παίκτες να κάνει κάτι τέτοιο), ενώ ένας τομέας που έχει αναπτύξει αισθητά το τελευταίο διάστημα είναι αυτός της πάσας. Όταν πρωτοήρθε στα μέρη μας, τον θεωρούσα ένα πολύ καλό πρότζεκτ για τις ομάδες μας, όμως ποτέ δε δικαίωσε τις προσδοκίες που υπήρχαν, χωρίς να φταίει μόνο εκείνος...
Πλέον, ο Γιώργος Βόβορας κι οι συνεργάτες του εξετάζουν όλα τα δεδομένα για την αναζήτηση του ψηλού που θα συμπληρώσει τη frontcourt. Κατά την άποψή μου, ο Παναθηναϊκός πρέπει να ξεκαθαρίσει δύο πράγματα πριν κάνει την τελική του κίνηση. Πρώτον, ποιον ακριβώς ρόλο θα αποκτήσει ο Παπαγιάννης (εξυπακούεται ότι μπορεί να λειτουργήσει ως rim protector) και δεύτερον σε τι θέση θα αγωνιστεί κυρίως ο Σαντ Ρος. Αν οι πράσινοι αποκτήσουν δεύτερο point guard, τότε ο Κουβανός θα ''ανεβαίνει'' περισσότερο στο ''3'', άρα ο ψηλός που θα αποκτηθεί δε θα χρειάζεται να καλύπτει και την τρύπα που υπάρχει πίσω από τον Παπαπέτρου (έτσι θα μπορούσε να αποκτηθεί tweener ή και κανονικός σέντερ-με αυτόν τον τρόπο το δίδυμο Παπαγιάννης-Όγκαστ θα λειτουργούσε ασφαλέστερα, ενώ η έλλειψη σουτ από τη θέση ''4'' θα μπορούσε να λυθεί και με μια ολιγόλεπτη μετατόπιση του νέου αρχηγού σε αυτήν). Αν δεν αποκτηθεί αναπληρωματικός PG, τότε ο πρώην άσος της ΤΣΣΚΑ Μόσχας θα πάρει ''χοντρά'' λεπτά συμμετοχής εκεί, επομένως ο παίκτης που πρέπει να προστεθεί είναι αναγκαίο να είναι τύπου ''Ουίτινγκτον'' (δηλαδή combo forward). Προσωπικά, θα προτιμούσα την υλοποίηση του πρώτου σεναρίου, καθώς αυτό ''κουμπώνει'' ορθότερα και με όσα αναφέραμε παραπάνω για τη διαχείριση του Νέντοβιτς...
Σημείωση: Ο κόουτς πιστεύει πάρα πολύ στη συνύπαρξη του διδύμου Μπέντιλ-Μήτογλου...
Ο Παναθηναϊκός, όπως είναι λογικό, έχει στρέψει την προσοχή του στην περίπτωση του Νικολάς Λαπροβίτολα, ενώ αργά ή γρήγορα θα ολοκληρώσει και τη μεταγραφή του Λεωνίδα Κασελάκη. Με τον πρώτο υπάρχει συμφωνία στο οικονομικό κομμάτι ΧΩΡΙΣ προσύμφωνο (το deal έκλεισε περίπου στις 550.000 ευρώ ''καθαρά''). Υπάρχει αισιοδοξία ότι αργά ή γρήγορα θα ολοκληρωθεί θετικά η υπόθεση, όμως κανένας δε μπορεί να γνωρίζει τι θα γίνει αν η πλευρά του παίκτη καθυστερήσει να τα βρει με τη Ρεάλ Μαδρίτης για τη λύση της συνεργασίας τους. Εφόσον οριστικοποιηθούν οι συγκεκριμένες προσθήκες, το σταφ θα έχει στη διάθεσή του ένα μπάτζετ της τάξεως των 400-450.000 ευρώ ''καθαρά'', καθώς προς το παρόν η κυβέρνηση δεν έχει τηρήσει τη δέσμευσή της για μείωση του συντελεστή φορολόγησης των συμβολαίων των αθλητών από το 22% στο 15%. Αν σημειωθούν εξελίξεις στο συγκεκριμένο μέτωπο ή παρουσιαστεί αύξηση των προβλεπόμενων εσόδων, τότε το τριφύλλι θα κινηθεί πιο άνετα στην αγορά και θα αποκτήσει σίγουρα δύο ακόμα παίκτες πέραν του βασικού άσου και του Κασελάκη. Όσον αφορά το θέμα του Καλαϊτζάκη υπάρχουν συζητήσεις τόσο για την ανανέωση του συμβολαίου του (λήγει του χρόνου), όσο και για την παραμονή ή το νέο δανεισμό του (το δεύτερο σενάριο είναι το επικρατέστερο).
Ο Παναθηναϊκός έχει ξεκινήσει σωστά το μεταγραφικό του σχεδιασμό και θα είναι κρίμα να μη συνεχίσει στους ίδιους ρυθμούς. Υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες, ωστόσο πλέον δεν υφίστανται τα... αχαρτογράφητα νερά του ξεκινήματος. Το μόνο που χρειάζεται από εδώ και πέρα είναι μπασκετική λογική (υπάρχει μέχρι στιγμής), υπομονή και μεταγραφική οξυδέρκεια. Αυτά προς το παρόν, θα έχουμε να πούμε ακόμα περισσότερα το επόμενο διάστημα...
Ο Παναθηναϊκός έχει ξεκινήσει σωστά το μεταγραφικό του σχεδιασμό και θα είναι κρίμα να μη συνεχίσει στους ίδιους ρυθμούς. Υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες, ωστόσο πλέον δεν υφίστανται τα... αχαρτογράφητα νερά του ξεκινήματος. Το μόνο που χρειάζεται από εδώ και πέρα είναι μπασκετική λογική (υπάρχει μέχρι στιγμής), υπομονή και μεταγραφική οξυδέρκεια. Αυτά προς το παρόν, θα έχουμε να πούμε ακόμα περισσότερα το επόμενο διάστημα...