Ο Jimmy Jump σχολιάζει το πρώτο ντέρμπι της σεζόν ανάμεσα σε Παναθηναϊκό κι Ολυμπιακό και παράλληλα στέκεται στη γενικότερη εικόνα που του άφησαν οι δύο αιώνιοι...
Το πρώτο ντέρμπι των αιωνίων της φετινής σεζόν ''βάφτηκε'' ερυθρόλευκο. Μετά από μία μονομαχία που είχε... μπόλικη αυταπάρνηση, σκληράδα και πάθος, αλλά (όπως αναμενόταν) ελάχιστα διαστήματα ποιοτικού μπάσκετ, ο Ολυμπιακός πήρε τη νίκη, ''διέγραψε'' τη γκέλα της πρεμιέρας και τόνωσε ψυχολογικά το εσωτερικό του, λίγο πριν την πρώτη δύσκολη ''διαβολοβδομάδα'' της σεζόν. Από την άλλη πλευρά, ο Παναθηναϊκός έχασε την ευκαιρία να ξεκινήσει με ένα -ως ένα βαθμό- απρόσμενο ''2Χ2'' τη φετινή διοργάνωση, καθώς στο φινάλε δε μπόρεσε να ''κρύψει'' την απόσταση που έχει σα σύνολο από τον αντίπαλό του στον τομέα της πνευματικής ωριμότητας την παρούσα χρονική στιγμή. Κι οι δύο εκπρόσωποί μας έδειξαν ότι χρειάζονται αρκετό χρόνο για να προσδώσουν στον εαυτό τους το χαρακτηρισμό ''συμπαγής και λειτουργική ομάδα'', κάτι που είναι απόλυτα αναμενόμενο βάσει των δεδομένων της εποχής...
Όπως προβλέψαμε στην ''Pre Game'' εκπομπή μας στο Web Radio του SportPortal2014.blogspot.gr, οι φιλοξενούμενοι σημάδεψαν τον κεντρικό άξονα της πράσινης άμυνας μέσω των pick n' rolls των κύριων δημιουργών τους, ενώ όπως είδαμε και κόντρα στη Ζαλγκίρις, έστησαν αρκετά plays για τους power forwards τους. Πρίντεζης και Βεζένκοφ αποτέλεσαν τους πιο αποτελεσματικούς παίκτες των ερυθρόλευκων στο επιθετικό κομμάτι και παράλληλα το δίδυμο που τους ''ξεκολλούσε'' κάθε φορά που οι πράσινοι έδειχναν να επιστρέφουν στη διεκδίκηση της νίκης. Φυσικά, το επιθετικό πλάνο του Ολυμπιακού περιλάμβανε αρκετή στόχευση των ποδιών του Νέντοβιτς είτε μέσω on ball δράσεων, είτε μέσω των close outs. Η συγκεκριμένη κίνηση, μαζί με την αστοχία του στο ξεκίνημα και τη σκληρή άμυνα του -κομβικού- Μακίσικ (οι φιλοξενούμενοι πήγαν πολύ επιθετικά πάνω του μετά τα σκριν ή τις αλλαγές) ''χάλασαν'' το μυαλό του Σέρβου, ο οποίος ουσιαστικά έκανε αισθητή την παρουσία του μόνο στο φινάλε του ντέρμπι...
Όσον αφορά τον κόουτς Βόβορα, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμενα, καθώς έδειξε να ''πνίγεται'' μετά το άσχημο... μπάσιμο της ομάδας του στην αναμέτρηση. Η αδυναμία του συνόλου του να ελέγξει τον κεντρικό αμυντικό άξονα ''επίτασσε'' τη χρησιμοποίηση του χαρτιού που λέγεται ''αλλαγές στην άμυνα'', ωστόσο η έλλειψη ενός ψηλού τέτοιων χαρακτηριστικών από το πράσινο ρόστερ, τον οδήγησε στη σύνθεση πεντάδων με τον Παπαπέτρου στο ''5''. Το συγκεκριμένο σχήμα αποδείχθηκε εντελώς αδόκιμο, ενώ θεωρώ πραγματικά ανεξήγητο τον κατά κάποιο τρόπο παραγκωνισμό των Μήτογλου-Μπέντιλ (ο Γκανέζος ήταν κακός όσο χρησιμοποιήθηκε, όμως έπρεπε να δοκιμαστεί ξανά). Η τύχη του ντέρμπι ουσιαστικά κρίθηκε, όταν το τεχνικό σταφ των γηπεδούχων επέλεξε να βάλει τον ελλιπέστατο αμυντικά Όγκαστ αντί του κουρασμένου Παπαγιάννη λίγο πριν μπούμε στην τελική ευθεία του ματς. Επιθετικά, κανένας δεν κατάλαβε γιατί ο Σαντ-Ρος στεκόταν στην περιφέρεια, αντί να επιτεθεί 2-3 φορές συνεχόμενα μέσω του low post απέναντι στους πιο κοντούς αντιπάλους του...
Προσωπικά, η γενικότερη εικόνα του πρώτου φετινού ραντεβού των αιωνίων μού έδωσε την εντύπωση πως πρόκειται για δύο σύνολα, που είτε ομαδικά, είτε ατομικά, λειτουργούν μέσω καταπίεσης από τους υπόλοιπους παράγοντες του εσωτερικού των οργανισμών τους. Από τη μία, τα μέλη του Ολυμπιακού μοιάζουν αγχωμένα, καθώς ο περίγυρος έχει καταστήσει ως αυτοσκοπό την ευρωπαϊκή επιτυχία τη φετινή σεζόν, παρότι ο σύλλογος προέρχεται από διετή ολική αγωνιστική οπισθοχώρηση. Από την άλλη πλευρά, ο Γιώργος Βόβορας κινείται σα να θέλει να αποδείξει μέσω κάποιου απρόσμενου προπονητικού ''τρικ'', ότι δίκαια βρίσκεται σε αυτήν τη θέση, μάλλον όντας επηρεασμένος από διάφορων ειδών κριτικές που έχουν γίνει εκτός διοίκησης και παικτών. Αν και βρισκόμαστε στις αρχές του... μαραθωνίου, όλες αυτές οι συμπεριφορές αποτελούν κακό σημάδι για τη συνέχεια και σίγουρα πρέπει να αποβληθούν άμεσα από τις ομάδες, προκειμένου να λειτουργήσουν με καθαρό μυαλό από εδώ και πέρα. Η καλώς εννοούμενη πίεση φυσικά και πρέπει να υπάρχει, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για clubs αυτού του μεγέθους, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να πάρει τη μορφή καταπίεσης...
ΥΓ. Όσα είδαμε ελέω κορωνοϊού στα παιχνίδια της Ζενίτ με τη Μπαρτσελόνα (υπήρχαν μόνο δύο διαιτητές, με τον ένα να είναι Ρώσος) και της Χίμκι με τη Ζαλγκίρις (οι Μοσχοβίτες αγωνίστηκαν με εφτά παίκτες), δυσφημούν απόλυτα το άθλημα και τη διοργάνωση...