Θέλεις να πετύχεις; Κρίνε με ποδοσφαιρικά κριτήρια και λογική...

Ο Jimmy Jump κάνει τον πρώτο απολογισμό της σεζόν για το Big-4 του ελληνικού ποδοσφαίρου, τονίζοντας πως ήρθε η ώρα να αποκτήσουν ποδοσφαιρική σκέψη, αν θέλουν να βελτιωθούν και να πετύχουν τους στόχους τους...

Έστω και καθυστερημένα, η αγαπημένη μας Super League επέστρεψε στη δράση, ενώ παράλληλα είχαμε και τις πρώτες αναμετρήσεις των εκπροσώπων μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Αν κάποιος ''διάβαζε'' προσεκτικά τις κινήσεις των ''μεγάλων'' ομάδων του πρωταθλήματός μας το φετινό καλοκαίρι και παράλληλα διαισθανόταν το κλίμα που επικρατεί γύρω τους, σίγουρα δε θα έμεινε έκπληκτος από όσα έχουμε δει μέχρι στιγμής από εκείνους. Όπως λέω πάντοτε, το σημαντικότερο στοιχείο που πρέπει να διαθέτει κάποιος για να κρίνει ορθά ένα σύνολο, έναν ποδοσφαιριστή, έναν προπονητή κλπ. είναι η πλήρης συνειδητοποίηση της κατάστασης που βρίσκονται οι ίδιοι, αλλά κι αυτή που συναντούν εντός κι εκτός των... τειχών. Οτιδήποτε διαφορετικό οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα και μία ανάγνωση των πραγμάτων που δε θα οδηγήσει σε σωστή και δίκαιη αξιολόγηση...

Όπως γράφαμε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ο Πέντρο Μαρτίνς ήθελε να ανανεώσει την ομάδα του μέσω της μονιμοποίησης του 3-4-3, καθώς όντας πολύ έξυπνος άνθρωπος, προέβλεψε τον ερχομό ενός τύπου... κούρασης κι έλλειψης κινήτρου μετά από δύο πετυχημένες χρονιές του συγκεκριμένου κορμού. Η απώλεια του περσινού κυπέλλου κι ο αποκλεισμός από τους ομίλους του Champions League σε συνδυασμό με ορισμένες άδικες κριτικές που προέρχονταν από δημοσιογράφους που ελέγχονται από την Π.Α.Ε., ανάγκασαν τον Πορτογάλο τεχνικό να αφήσει πίσω τη συγκεκριμένη σκέψη του και να παραμείνει πιστός στο 4-3-3 και το 4-2-3-1. Για να μπορέσουν οι πρωταθλητές να κάνουν ένα βήμα παραπάνω και να βελτιώσουν την εικόνα τους ακολουθώντας τη φιλοσοφία και τους σχηματισμούς των παραπάνω συστημάτων, θα πρέπει τα νέα τους μεταγραφικά αποκτήματα και κυρίως οι εξτρέμ να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους και παράλληλα ο Εμβιλά να επανέλθει στα ατομικά στάνταρ της περσινής περιόδου. Σε διαφορετική περίπτωση εμφανίσεις όπως αυτές κόντρα στον Ατρόμητο ή τη Λαμία θα επαναληφθούν κι η κατάκτηση του τίτλου δε θα είναι τόσο εύκολη υπόθεση όσα πέρσι και πρόπερσι. Παρά τις πολλές μεταγραφές και τη μεγάλη διαφορά μπάτζετ που υπάρχει με τους εν Ελλάδι ανταγωνιστές του, το βασικό όπλο του Ολυμπιακού και τη φετινή σεζόν θα είναι ο προπονητής του και το αποτέλεσμα μιας τριετούς δουλειάς που τον έχει καταστήσει ομάδα που μπορεί να ανταποκριθεί τόσο σε αγώνες που έχει την κατοχή της μπάλας, όσο και σε αυτούς που αμύνεται πίσω από αυτήν. Το συγκεκριμένο στοιχείο θα κάνει τη διαφορά σε βραδιές όπως αυτή στην Κωνσταντινούπολη την προηγούμενη Πέμπτη...

Η επιστροφή του Ραζβάν Λουτσέσκου στον Π.Α.Ο.Κ. πριν από λίγους μήνες σηματοδοτούσε και την... επιστροφή των κυπελλούχων σε μία ταυτότητα που στηρίζεται στην αμεσότητα και την απλότητα τόσο σε τακτικό, όσο και σε αγωνιστικό επίπεδο. Η προσωρινή (;) αδυναμία του Ιβάν Σαββίδη για περεταίρω οικονομική ενίσχυση την τελευταία διετία-τριετία σε συνδυασμό με την ανικανότητα πολλών στελεχών δημιούργησαν ένα ασφυκτικό πλαίσιο γύρω από την προσπάθεια ενίσχυσης του ρόστερ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, με συνέπεια να μην καλυφθούν αρκετά κενά κυρίως στη μεσοεπιθετική γραμμή. Παρόλα αυτά, μέχρι στιγμής ο Ρουμάνος τεχνικός ανταποκρίνεται πλήρως στις προσδοκίες του κόσμου, στηριζόμενος στο σωστό διάβασμα των αντιπάλων, τη σταθεροποίηση του αγαπημένου του 4-4-1-1 με δύο box to box χαφ στον άξονα, την εμπειρία και την ποιότητα ορισμένων παικτών του, αλλά και την ψυχολογική... ανάσταση παιδιών όπως ο Πασχαλάκης ή ο Μπίσεσβαρ (μαζί με τον Σβαμπ, μακράν οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές του δικεφάλου του βορρά από την αρχή της χρονιάς). O οργανισμός, θέλοντας και μη και για πολλούς λόγους, έχει εναποθέσει όλες του τις ελπίδες πάνω στον προπονητή του, ο οποίος αυτήν τη στιγμή είναι ο ηγέτης και το ''πρόσωπο του club''. Τούτη τη στιγμή μπορεί να μοιάζει παντοδύναμος κι η παρουσία του στον ασπρόμαυρο πάγκο να σημαίνει στα μάτια πολλών κάτι σαν... εγγύηση ερχομού επιτυχιών, ωστόσο αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί βοήθεια από το αφεντικό της Π.Α.Ε., προκειμένου να διεκδικηθούν με αξιώσεις οι στόχοι του συλλόγου. Θεωρώ πως... κουτσά-στραβά ο Π.Α.Ο.Κ. θα παραμείνει κοντά στην κορυφή και θα πάρει την πρόκριση για την επόμενη φάση του Conference League μέχρι τη διακοπή για τις γιορτές, λόγω της ικανότητας του Λουτσέσκου στο να παρουσιάζει και να διαχειρίζεται οποιοδήποτε σύνολο με τον πιο αποδοτικό τρόπο, όμως από εκεί κι έπειτα ο κόουτς θα χρειαστεί κάποιον άξιο συνοδοιπόρο, του οποίου η βοήθεια πρέπει να προετοιμάζεται ήδη...

Για την Α.Ε.Κ. τα είπαμε αρκετές φορές το προηγούμενο διάστημα μέσω των παρουσιάσεων-αναλύσεων των νέων της ποδοσφαιριστών. Όπως είχα αναφέρει και στις αρχές του καλοκαιριού, προσωπικά τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση στις προπονητικές ικανότητες του Βλάνταν Μιλόγεβιτς, ωστόσο ακόμα και τώρα δε θεωρώ πως ήταν το καταλληλότερο πρόσωπο για να ηγηθεί των κιτρινόμαυρων τη δεδομένη χρονική στιγμή. Για ποιο λόγο; Επειδή κατά τη γνώμη μου, παρότι διαθέτει εξαιρετική τακτική κατάρτιση και φιλοσοφία που ταιριάζει με σύνολα που θέλουν να πρωταγωνιστούν, πνευματικά δεν είναι 100% έτοιμος να διαχειριστεί μία (ως ένα βαθμό αδικαιολόγητη) πίεση όπως αυτή που ''πηγάζει'' γύρω από την ομάδα του. Παραλαμβάνοντας καμένη γη και προχωρώντας σε μεταγραφικές κινήσεις μέχρι και το... Σεπτέμβριο, ο πρώτος στόχος θα έπρεπε να είναι η δημιουργία ενός στέρεου συνόλου, το οποίο θα διέθετε ξεκάθαρο αγωνιστικό προσανατολισμό και συγκεκριμένους ρόλους κι όχι ο άμεσος πρωταθλητισμός. Να είστε βέβαιοι, ότι ο Μιλόγεβιτς είναι ικανός να προσδώσει ποδοσφαιρικές αρχές στην ομάδα που δημιουργεί, όμως δεν ξέρω για πόσο καιρό θα παραμείνει καθαρό το μυαλό του δουλεύοντας υπό τις συγκεκριμένες εξωαγωνιστικές συνθήκες. Είναι δύσκολο για ένα club με τέτοια δυναμική και συνεχόμενες αποτυχημένες σεζόν επικοινωνιακά να ρίξει τον πήχη των προσδοκιών, ωστόσο επιμένω πως η ειλικρίνεια είναι το παν για τη σταθεροποίηση των σχέσεων ομάδας και κόσμου...

Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται πιο πίσω από τους ανταγωνιστές του την παρούσα χρονική στιγμή. Η διοίκηση Αλαφούζου έχει ''καταφέρει'' να προκαλέσει πολλές πληγές στο εσωτερικό του οργανισμού και το... περίβλημα της ομάδας δεν είναι σε καμία περίπτωση ικανό να την προστατέψει και να τη βοηθήσει σε βάθος χρόνου. Παρόλα αυτά και για ακόμα μία φορά την τελευταία μίζερη δεκαετία, ο πράσινος πάγκος κοσμείται από έναν πολύ καλό προπονητή, ο οποίος σε άλλες εποχές ίσως και να κατάφερνε πράγματα που θα αναλογούσαν σε ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά μεγέθη της χώρας μας. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς επιθυμεί να δημιουργήσει μία ομάδα από την αρχή και πάνω στη δική του φιλοσοφία, που όπως έχουμε πει στηρίζεται στην αμεσότητα των κινήσεων, τις συνεργασίες από τα πλάγια και την ισορροπία των κεντρικών χαφ. Η δουλειά που γίνεται στο Κορωπί είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητική κι αργά ή γρήγορα θα φέρει αποτελέσματα, όμως η παραμονή του συγκεκριμένου διοικητικού καθεστώτος είναι λογικό να προβληματίζει ενόψει της στιγμής που αυτό το σύνολο θα φτάσει το ταβάνι του και θα χρειάζεται σοβαρές ποιοτικές ενέσεις για να μπορέσει να κάνει κανονικό πρωταθλητισμό κι όχι μέσω συγκυριών. Η συνέχεια της σεζόν θα είναι άκρως ενδιαφέρουσα στους πράσινους, οι οποίοι πρέπει να δουν ως ευκαιρία το πρόγραμμα που έχουν μέχρι τα Χριστούγεννα...

Επειδή πρόκειται να δοθεί... μόλις ένας τίτλος πρωταθλήματος κι ένα κύπελλο, κάποιοι εκ των παραπάνω προπονητών θα κριθούν αποτυχημένοι στο τέλος της σεζόν βάσει αποτελεσμάτων. Κατά τη γνώμη μου αυτό θα είναι λάθος και σίγουρα δεν πρόκειται να βελτιώσει το επίπεδο των ομάδων σε βάθος χρόνου. Κάθε κριτική που θα γίνει από εδώ και πέρα πρέπει να στηρίζεται σε ποδοσφαιρικά κριτήρια και λογική, ένα παράλληλα είναι απαραίτητο να υπάρχει υπομονή και ψυχραιμία στις δύσκολες στιγμές που είναι βέβαιο πως θα προκύψουν κι ορθή ανάγνωση των συνθηκών που αντιμετωπίζουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι. Μόνο μέσω αυτού του δρόμου θα έρθουν οι επιτυχίες, επομένως θεωρώ πως ίσως να έφτασε η ώρα οι κορυφαίες ομάδες μας να αποκτήσουν ποδοσφαιρική σκέψη και φιλοσοφία, αφού δε μου φαίνεται πολύ πιθανό να βρουν άμεσα καλύτερους προπονητές από αυτούς που έχουν. Πόσο εύκολο είναι να συμβεί κάτι τέτοιο στη χώρα μας; Καθόλου, καθώς το πρώτο πράγμα που νοιάζει τις διοικήσεις των μεγάλων συλλόγων είναι η επικοινωνιακή πολιτική που ασκούν κι ο έλεγχος των κέντρων αποφάσεων. Πραγματικά εύχομαι με όλη μου την καρδιά να σταματήσουν να ισχύουν όλα αυτά, γιατί ο κόσμος έχει πραγματικά ανάγκη να απολαύσει καλύτερο θέαμα στις εποχές που ζούμε...