Ο Jimmy Jump παίρνει ξεκάθαρη θέση για τη ΝΤΡΟΠΙΑΣΤΙΚΗ εικόνα του Παναθηναϊκού στο ξεκίνημα της σεζόν, τοποθετώντας τα πράγματα στη σωστή τους βάση...
Δε χωρά καμία αμφιβολία, ότι η μεγαλύτερη ομάδα του ελληνικού αθλητισμού γνωρίζει τις πιο δύσκολες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της. Οι λόγοι είναι πρωτίστως διοικητικοί και δευτερευόντως αγωνιστικοί και το αποτέλεσμα ντροπιαστικό. Το χειρότερο όλων έχει να κάνει με την έλλειψη ελπίδας που αρχίζει να καλλιεργείται στον πράσινο οργανισμό και τον πνευματικό ''υπνωτισμό'' που προκαλεί η εξευτελιστική εικόνα των νταμπλούχων Ελλάδας στην Ευρωλίγκα την τελευταία διετία. Από αυτήν εδώ τη γωνιά προσπαθούμε να κριτικάρουμε και να σχολιάζουμε τις εξελίξεις με όσο το δυνατόν περισσότερη ψυχραιμία και συνειδητοποίηση των καταστάσεων και για ακόμα μία φορά θα προσπαθήσουμε να κινηθούμε στα ίδια μονοπάτια...
Από τότε που ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ανέλαβε τις τύχες του Παναθηναϊκού, τα βήματα προς τα πίσω έγιναν συνήθεια. Ναι, τα οικονομικά δεδομένα στη χώρα μας άλλαξαν άρδην σε σχέση με το παρελθόν, η μείωση των πολλών δαπανηρών συμβολαίων ήταν αναμενόμενη, ωστόσο οι συνεχείς αποκλεισμοί από το Final Four δεν οφείλονταν κυρίως στην έλλειψη μεγάλων μπάτζετ, όσο στην απουσία ενός υγιούς πλάνου οργάνωσης του club. Για παράδειγμα, όλοι θυμόμαστε πώς αποχώρησε ο Τσάβι Πασκουάλ, τι έγινε το καλοκαίρι του 2018 στο μεταγραφικό σχεδιασμό (παραμονή Παππά, μεταγραφές Λάσμε-Λάνγκφορντ, αποχωρήσεις Τζέιμς-Σίνγκλετον χωρίς καν να τους γίνουν προτάσεις κλπ.) ή με ποιον τρόπο διαλύθηκε το 2014 ο κορμός της πολύ καλής ομάδας που δημιούργησε ο Αργύρης Πεδουλάκης. Ο μεγαλομέτοχος της Κ.Α.Ε. ουσιαστικά έμενε στο απυρόβλητο από τον πράσινο κοινό λόγω των συνεχόμενων κατακτήσεων των ελληνικών τίτλων, της ανικανότητας και των τραγικών χειρισμών των αδερφών Αγγελόπουλων, της μαφιόζικης αντιμετώπισης που τύγχανε ο σύλλογος από τον Τζόρντι Μπερτομέου και της κατάντιας του ποδοσφαιρικού τμήματος ελέω Γιάννη Αλαφούζου. Αν και φέρει ΤΕΡΑΣΤΙΑ ευθύνη για την κατρακύλα της ομάδας ποδόσφαιρου (διάλυση πολυμετοχικότητας, συνεχόμενες άτοπες κινήσεις αγοράς της Π.Α.Ε., αρχική στήριξη σε Αλαφούζο, καμία κριτική σε Μαρινάκη κλπ.), πάντα ''εκμεταλλευόταν'' την εμβέλεια και τη βαρύτητα του επιθέτου του κι ουσιαστικά δεν ανταποκρίθηκε ποτέ στις απαιτήσεις που ίδιος δημιούργησε στο παρελθόν. Όταν κατάλαβε ότι το πρότζεκτ ''Βοτανικός'' δε γινόταν να του αποφέρει κέρδη διαφορετικής φύσεως (πλέον το πολεμά με όλες του τις δυνάμεις), αποφάσισε να αποχωρήσει από τον Ερασιτέχνη (η δική του ενασχόληση τον επανέφερε σε ανταγωνιστικά επίπεδα), να σταματήσει τη χρηματοδότηση της Κ.Α.Ε. και να ορίσει τιμή πώλησής της τα 25 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία σύμφωνα με τοποθέτησή του μπορεί και να αυξηθούν, αν οριστικοποιηθεί η παραχώρηση του Ο.Α.Κ.Α.! Φυσικά, κανείς μας δεν έχει δικαίωμα να κάνει... κουμάντο σε ξένες τσέπες, ενώ εννοείται πως ο κάθε παράγοντας έχει δικαίωμα να αποχωρήσει όποτε θέλει. Παρόλα αυτά, μία εξαιρετική αντιγραφή του... παρκαρίσματος των μετοχών που είχε κάνει ο Γιάννης Βαρδινογιάννης το 2011 δεν οδηγεί ΠΟΥΘΕΝΑ, μειώνει την αξία της εταιρείας και σε βάθος χρόνου θα την οδηγήσει σε πλήρη παρακμή. Νούμερο ένα λοιπόν υπεύθυνος για το χάλι του Παναθηναϊκός είναι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος κι από τις τραγικές κινήσεις του πρέπει να ξεκινά ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ συζήτηση γύρω από την πράσινη κατρακύλα...
Η ανεύθυνη-επικίνδυνη στάση του μεγαλομετόχου έχει οδηγήσει το τριφύλλι σε επαναπροσδιορισμό των στόχων του σε επίπεδο Ευρωλίγκας. Παρόλα αυτά, η έλλειψη υποτυπώδους ανταγωνιστικότητας κι η εμετική αγωνιστική παρουσία της ομάδας οφείλεται 100% στους ανθρώπους που ηγούνται του αγωνιστικού τμήματος. Πολλοί στέκονται στην παρουσία των Δημήτρη Διαμαντίδη και Φραγκίσκου Αλβέρτη, όμως πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι οι αρμοδιότητές τους δεν είναι τόσο μεγάλες όσο πιστεύουν οι περισσότεροι. Κατά τη γνώμη μου, αμφότεροι πρέπει να πάρουν περισσότερες πρωτοβουλίες και να δοκιμάσουν πιο έμπρακτα να αφήσουν το στίγμα τους ως General Managers. Σε αντίθεση με την πλειοψηφία της κοινής γνώμης, θεωρώ ότι το τμήμα scouting που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια κάνει καλή δουλειά, ωστόσο η έλλειψη εμπειρίας στις διαπραγματεύσεις (η αποχώρηση του Μάνου Παπαδόπουλου δε γίνεται να αναπληρωθεί) οδηγεί στη διαμόρφωση ρόστερ, τα οποία δε βοηθούν άπειρα παιδιά να κάνουν το βήμα παραπάνω. Για παράδειγμα, ο Κέντρικ Πέρι δεν είναι σε καμία περίπτωση κακός παίκτης. Μπορεί να ανταποκριθεί άνετα στο κορυφαίο επίπεδο ως ένας αμυντικογενής pass-first PG, που θα είναι back up του βασικού και θα τοποθετείται δίπλα από σκόρερ με δημιουργικές ικανότητες (π.χ. Νέντοβιτς). Αν ο Παναθηναϊκός περίμενε από τον πρώην άσο της Τσεντεβίτα να ηγηθεί παίζοντας για πρώτη φορά στην Ευρωλίγκα, τότε έκανε μεγάλο λάθος και πιθανότατα θα τον ''κάψει'' πολύ γρήγορα. Επίσης, ο Τζεχάιβ Φλόιντ αποτελεί ένα φθηνό prospect, που θα άξιζε να αποκτηθεί αν συνοδευόταν από ένα βαρύ ''4-5άρι'', το οποίο θα πρόσφερε λύσεις τόσο καθαρά αγωνιστικά μέσα στο παρκέ στο πλάι του, όσο και παίρνοντας λεπτά στη θέση του center στο διάστημα προσαρμογής του. Ο Τζέρεμι Έβανς επιλέχθηκε επειδή η frontcourt δε διέθετε εμπειρία και το σχετικά χαμηλό συμβόλαιό του ''επέτρεπε'' και την προσθήκη γκαρντ, όμως ακόμα και πέντε χρόνια νεότερος, δεν αποτελούσε το κομμάτι που έλειπε από το παζλ...
Προσωπικά είχα ταχθεί ξεκάθαρα υπέρ της πρόσληψης του Δημήτρη Πρίφτη το περασμένο καλοκαίρι, από τη στιγμή που η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς δε μπορούσε να υλοποιηθεί εξαιτίας διοικητικών παραγόντων (νομίζω καταλαβαινόμαστε). Παρόλα αυτά δε σας κρύβω, ότι με έχει απογοητεύσει ΠΛΗΡΩΣ μέχρι στιγμής. Προσωπικά, δε μπορώ να καταλάβω δύο πράγματα. Πρώτον, πώς μπορεί να μην έχει προχωρήσει σε έναν υποτυπώδη καταμερισμό ρόλων και δεύτερον, για ποιους λόγους η άμυνα του Παναθηναϊκού είναι τουλάχιστον ΑΣΤΕΙΑ! Επιθετικά, όποιοι τον γνώριζαν προπονητικά, θα περίμεναν ότι δεν πρόκειται να βλέπαμε συστήματα με πολλή φαντασία, αλλά κυρίως plays για εκτελέσεις-δημιουργίες γκαρντ με ικανότητα στο ''1vs1'', ωστόσο αμυντικά είναι πραγματικά απίστευτο να παρουσιάζεται αυτή η εικόνα από έναν προπονητή που εξειδικεύεται και στηρίζεται στο συγκεκριμένο κομμάτι. Από τη στιγμή που οι παίκτες σου δε μπορούν να κάνουν περιστροφές επαγγελματικού επιπέδου ή η αντιμετώπιση των pick n' rolls είναι για λύπηση, γιατί δε δοκιμάζεται περισσότερο μία άμυνα αλλαγών, η οποία θα περιλαμβάνει σωστές βοήθειες στους κοντούς παίκτες της περιφέρειας; Xειρότερα δε γίνεται να λειτουργήσει από αυτό το ''πράγμα'' που βλέπουμε τους δύο πρώτους μήνες της σεζόν. Επίσης, κάποια στιγμή θα ήθελα να αναλυθεί με ποιους τρόπους θα μπορούσαν να φανούν αποτελεσματικά και στις δύο πλευρές του παρκέ ζευγάρια όπως αυτό του Μέικον με τον Νέντοβιτς και του Πέρι με τον Σαντ-Ρος στην περιφέρεια που δοκιμάζονται επανειλημμένα ή πώς γίνεται ο Ουάιτ να προσπαθεί να ντριμπλάρει συνεχώς ή ο Παπαγιάννης να ποστάρει σχεδόν από το... τρίποντο και κανείς να μην τους λέει να σταματήσουν. Ειδικά ο πρώην άσος της Ούνιξ είναι ΤΡΑΓΙΚΟΣ μέχρι στιγμής και δε δικαιούται σε καμία περίπτωση να αγωνίζεται τόσο...
Για τον προπονητή του Παναθηναϊκού, το χειρότερο όλων είναι ότι δε δείχνει ικανός να αλλάξει την εικόνα της ομάδας του τακτικά, αγωνιστικά, αλλά κυρίως ψυχολογικά. Όπως έχω τονίσει στο παρελθόν, κατά τη γνώμη μου είναι λάθος να προκύπτει αντικατάσταση προπονητή κατά τη διάρκεια της σεζόν, εκτός κι αν υπάρχει σοβαρό πρόβλημα μεταξύ αυτού και των παικτών ή ο σύλλογος αποφασίσει να δρομολογήσει το σχεδιασμό της επόμενης χρονιάς από την προηγούμενη, συμφωνώντας με έναν άνθρωπο που θα πρωταγωνιστήσει κυρίως στο μέλλον. Στενοχωριέμαι πολύ βλέποντας τον κόουτς να μη μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις, καθώς τον θεωρώ αρκετά ικανό επαγγελματία (καμία σχέση με τον Γιώργο Βόβορα), ωστόσο τώρα θα αποδείξει αν μπορεί να σταθεί αντάξιος των προσδοκιών. Oι επόμενες μέρες θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμες και καλό θα ήταν να αναπροσαρμόσει άμεσα ορισμένες ιδέες του...
ΥΓ. Φέρελ, Νέντοβιτς, Ουάιτ, Έβανς και Φλόιντ κόστισαν στον Παναθηναϊκό περίπου όσο οι Γουόκαπ, Ντόρσεϊ, Έισι και Φαλ στον Ολυμπιακό...