Ο Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogspot.gr το χθεσινοβραδινό ντέρμπι του Ο.Α.Κ.Α., ενώ στρέφει το... βλέμμα του και στην επόμενη μέρα Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού!
Όλα αυτά τα χρόνια κι ιδιαίτερα μετά την αλλαγή του format στην Ευρωλίγκα που σήμανε τη μόνιμη ύπαρξη δύο ''ευρωπαϊκών'' ραντεβού στο καλεντάρι, δεν ξέρω πόσοι έχουν συνειδητοποιήσει στη χώρα μας το δέος που προκαλούν στα μάτια όλης της μπασκετικής κοινότητας τα ντέρμπι του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό. Ακόμα και τώρα που οι δυο τους είτε προέρχονται, είτε βιώνουν τα πιο δύσκολα χρόνια της σύγχρονης εποχής τους, το ελληνικό μπρα ντε φερ αποτελεί το πιο ισχυρό ''προϊόν'' της διοργάνωσης μετά τα Playoffs και το Final Four, κάτι που αποτελεί τόσο μεγάλη τιμή για τα ελληνικά χρώματα, όσο και λόγος προβληματισμού σχετικά με το αν έχουμε καταφέρει να αξιοποιήσουμε συνολικά την εμβέλεια και τη δυναμική των δύο κορυφαίων ελληνικών οργανισμών...
Πάμε τώρα στο αγωνιστικό σκέλος... Ο Ολυμπιακός συνέχισε τις υψηλές πτήσεις και μετά από μία έντονη και σκληρή μάχη, κατάφερε να φτάσει σε μία θριαμβευτική νίκη μέσα στην έδρα ενός Παναθηναϊκού, ο οποίος δεν είχε τις λύσεις να παραμείνει ανταγωνιστικός μέχρι το φινάλε. Η τελική διαφορά ίσως να μην αντικατοπτρίζει τη διαφορά της απόδοσης των δύο αντιπάλων, ωστόσο δεν παύει να αποτελεί πραγματικότητα κι ένα αποτέλεσμα που απέκτησε τη δική του ξεχωριστή θέση στην ιστορία των ''αιώνιων'' ντέρμπι...
Όπως αναμενόταν, ο Γιώργος Μπαρτζώκας παρουσιάστηκε διαβασμένος στην άμυνα ζώνης που χρησιμοποίησε ο αντίπαλός του κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επικράτησής του στο Σ.Ε.Φ., παρότι αυτή είχε κάποιες μετατροπές και περιλάμβανε ένα είδος πίεσης σε όλο το παρκέ. Ο Ολυμπιακός εκτέλεσε σωστά κάποια συγκεκριμένα plays και παρήγαγε πολλά ελεύθερα σουτ κυρίως από τις γωνίες, με την αντίδραση του Παναθηναϊκού να είναι απόλυτα κάκιστη τις περισσότερες φορές και κάποιους παίκτες να μη μπορούν να κάνουν ούτε τα βασικά μετά από ένα ερυθρόλευκο screen. Οι φιλοξενούμενοι ίσως να ''βολεύτηκαν'' από τη γρήγορη αντικατάσταση του Γουόκαπ από τον Σλούκα ελέω δύο φάουλ του πρώτου, καθώς ο Έλληνας γκαρντ διάβασε κάθε αδυναμία των πράσινων και παράλληλα πήρε τις σωστές αποφάσεις στην προσπάθεια στόχευσης των Νέντοβιτς-Μέικον στην περιφέρεια (οι γηπεδούχοι εξακολουθούν να μη μπορούν να αμυνθούν αποτελεσματικά, όταν οι αντίπαλοί τους παίζουν pick n' roll και δε γίνεται switch)...
Αμυντικά, ο κόουτς Μπαρτζώκας επέλεξε μία πολύ επιθετική άμυνα πάνω στον Νέντοβιτς, η οποία περιλάμβανε τη χρησιμοποίηση αρκετών διαφορετικών defensive stoppers πάνω στον καλύτερο παίκτη του τριφυλλιού (Παπανικολάου, Γουόκαπ κλπ.). Ο Παναθηναϊκός ''σημάδεψε'' τον Βεζένκοφ στο ''5-5'', όπου οι ερυθρόλευκοι επέλεξαν να αλλάξουν και να βγάλουν τον Βούλγαρο φόργουορντ στην περιφέρεια. Προσωπικά, δεν περίμενα τη μη χρησιμοποίηση του Ζαν-Σαρλ, ούτε φυσικά και τη μεγάλη μαχητικότητα που ''έβγαλε'' ο Μάρτιν και στις δύο πλευρές του παρκέ. Ο Αμερικανός σέντερ παρουσιάζει σημάδια ζωής το τελευταίο διάστημα, όμως αμυντικά μόνο χθες θύμισε κάτι από τον εαυτό του προ τραυματισμού. Νομίζω, άπαντες κατάλαβαν πόση ανάγκη έχει ο Ολυμπιακός την εύρεση ενός κορμιού με κιλά στο ζωγραφιστό του πίσω από τους Βεζένκοφ (Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο-Σ) και Φαλ και το στοίχημα από εδώ και πέρα είναι η σωστή διαχείριση του Μάρτιν και φυσικά η αξιοποίηση του Έισι...
Μετά το πρόβλημα που προέκυψε με τον Σαντ-Ρος και με δεδομένη την απουσία πολλών αξιόπιστων λύσεων από το ρόστερ, ο Παναθηναϊκός είχε πολύ δύσκολο έργο. Για να μπορούσαν να έχουν βάσιμες ελπίδες, οι νταμπλούχοι Ελλάδας χρειάζονταν το step-up 2-3 παικτών, που θα συνδυαζόταν με ''κανονικές'' εμφανίσεις των πρωταγωνιστών τους. Ούτε το ένα έγινε (μόνο ο Μποχωρίδης έδωσε το κάτι παραπάνω σε σχέση με τις δυνατότητές του), ούτε το άλλο (εξαιρουμένων των Νέντοβιτς-Παπαγιάννη). Φυσικά, το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο και δεν εστιάζεται μόνο στο χθεσινό βράδυ. Πραγματικά, δε μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται ένας πολύ καλός προπονητής με ειδίκευση στην αμυντική τακτική όπως είναι ο Δημήτρης Πρίφτης μετά από τέσσερις μήνες δουλειάς να παρουσιάζει ένα σύνολο με τέτοια αμυντική λειτουργία. Η match up άμυνα ζώνης έδωσε κάποιες λύσεις, ωστόσο όπως έχει τονιστεί κι από τον ίδιο τον κόουτς δεν είναι εύκολο να χρησιμοποιείται ως μόνιμο όπλο αναχαίτισης. Ο δρόμος που πρέπει να ακολουθηθεί είναι διαφορετικός κι ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να ξεκινήσει από την ορθή εκτέλεση των ΒΑΣΙΚΩΝ...
Όπως τονίζαμε από το καλοκαίρι μετά την ανακοίνωση της πρόσληψης του Έλληνα τεχνικού, βάσει των δυνατοτήτων και της φιλοσοφίας του, ο Παναθηναϊκός ήταν αναγκαίο να παρουσιάσει μία καλή αμυντική ομάδα, καθώς με αυτόν τον τρόπο θα αυξανόταν κι η επιθετική παραγωγή του. Ο κόουτς Πρίφτης ανέκαθεν στηριζόταν σε ballers και τα δημιουργήματά του δεν παρουσίαζαν κάποιο πολυδιάστατο μοντέλο συνεργασιών, επομένως κανένας δεν έπρεπε να περιμένει κάτι διαφορετικό. Θυμηθείτε πώς προέκυψαν τα καλά διαστήματα των πράσινων στο ντέρμπι... Καλές άμυνες ή εξασφάλιση του αμυντικού ριμπάουντ, γρήγορη μετάβαση και τελείωμα στο ανοιχτό γήπεδο. Η συγκεκριμένη συνθήκη δε θα έπρεπε να κάνει την... εμφάνισή της πρόσκαιρα, αλλά να αποτελεί το κύριο στοιχείο της ταυτότητας της φετινής version του τριφυλλιού...
Παρά την αστοχία πίσω από τα 6,75μ., το κάκιστο βράδυ των Παπαπέτρου-Μέικον, την απουσία λύσεων και το άσχημο ξεκίνημα, ο Παναθηναϊκός κατάφερε να επιστρέψει δύο φορές στον αγώνα. Αν ο ΜακΚίσικ δεν ευστοχούσε σε συνεχόμενα σουτ που δε μας έχει συνηθίσει (ο Αμερικανός ουσιαστικά έκρινε την αναμέτρηση), πιθανότατα το ντέρμπι θα κρινόταν στις τελευταίες κατοχές. Φυσικά, το αποτέλεσμα ήταν πολύ βαρύ για τον πράσινο οργανισμό, ωστόσο θέληση και μαχητικότητα υπήρχε από τους περισσότερους. Κάτι ανάλογο είδαμε κόντρα και σε σύνολα όπως η Αρμάνι ή η Μπαρτσελόνα, όπου το τριφύλλι παρά τα προβλήματά του παρουσιάστηκε ανταγωνιστικό για περίπου ένα ημίχρονο (έπειτα ξέμενε από δυνάμεις). Αυτό μπορεί να λέει πολλά, μπορεί όμως και λίγα...
Εν κατακλείδι, ο Ολυμπιακός τα είχε όλα. Σωστό τακτικό πλάνο, πνευματική ετοιμότητα, περισσότερες ποιοτικές λύσεις και κατά κάποιον τρόπο τύχη όποτε τη χρειάστηκε. Η φετινή σεζόν εξελίσσεται σε μία τεράστια ευκαιρία υπέρβασης για εκείνον, αν δούμε και την πορεία πολλών μεγάλων δυνάμεων της διοργάνωσης, ωστόσο δεν επιτρέπεται ΚΑΝΕΝΑΣ εφησυχασμός. Τίποτα δεν έχει κριθεί και το μόνο που έχουμε στα χέρια μας είναι η δημιουργία ενός συνόλου που σε όρους ομαδικής λειτουργίας, έντασης κι επιθυμίας βρίσκεται ψηλότερα από τους περισσότερους αντιπάλους του αυτήν τη στιγμή. Από την άλλην πλευρά, ο Παναθηναϊκός έχει πολλά να κάνει, αν θέλει να πετύχει ή να κερδίσει κάτι σημαντικό τη φετινή χρονιά. Αρχικά, είναι αναγκαίο να γίνει επιτέλους ξεκαθάρισμα του ρόστερ, προκειμένου ο κόουτς Πρίφτης να δουλέψει με όσους μπορούν να ανταπεξέλθουν στα ''θέλω'' του. Στη συνέχεια πρέπει να δοθεί το βάρος στην ανάπτυξη της συνολικής απόδοσης και στην απόκτηση αγωνιστικών σταθερών και ρόλων. Αν κι ακούγεται δύσκολο για το μέγεθος ενός τέτοιου οργανισμού, η προτεραιότητά του πρέπει να αφορά τη δημιουργία ενός κορμού 8-9 παικτών, που θα καταστήσουν πιο εύκολη τη στελέχωση της νέας ομάδας το ερχόμενο καλοκαίρι κι όχι η διεκδίκηση των εγχώριων τίτλων. Έτσι κι αλλιώς, μόνο αν γίνει το πρώτο, θα υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να προκύψει και το δεύτερο ακόμα κι άμεσα...
ΥΓ. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας, αν υπήρχε βραβείο του καλύτερου προπονητή της... μισής χρονιάς, θα είχε μεγάλη τύχη να το κατακτήσει. Παρόλα αυτά νομίζω, ότι δε θα πάψει να αδικεί ποτέ τον εαυτό του και συμπεριφορές του σαν τις χθεσινοβραδινές θα επαναληφθούν...
ΥΓ2. Η διαιτησία ήταν τραγική, αλλά δεν έκρινε το αποτέλεσμα...