Η κλήρωση έφερε την Αταλάντα στο δρόμο του Ολυμπιακού κι ο Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogspot.gr το καμάρι του Μπέργαμο, που έχει αφήσει το δικό του στίγμα στο ιταλικό -κι όχι μόνο- ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια!
Ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να σταθεί απολύτως στο ύψος των περιστάσεων στους ομίλους του Europa League κι έχασε την ευκαιρία να εξασφαλίσει την πρόκρισή του απευθείας στους ''16'', παρότι βρέθηκε σε έναν όμιλο που απαρτιζόταν από μία μέτρια γερμανική ομάδα όπως είναι η φετινή Άιντραχτ Φρανκφούρτης, την κάκιστη Φενέρμπαχτσε και την υπολογίσιμη αλλά άπειρη Αντβέρπ. Τα λάθη κι οι μέτριες εμφανίσεις ''πληρώνονται'', αφού η κληρωτίδα ανέδειξε την Αταλάντα ως την επόμενη αντίπαλο των πρωταθλητών Ελλάδας, οι οποίοι πλέον καλούνται να κάνουν υπέρβαση, αν θέλουν να πραγματοποιήσουν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μία σπουδαία ευρωπαϊκή πορεία. Προσωπικά, είδα με χαρά τη συγκεκριμένη εξέλιξη, καθώς το σύνολο του Πιέρο Γκασπερίνι αποτελεί ένα από τα αγαπημένα μου τα τελευταία χρόνια, λόγω του ελκυστικού ποδοσφαίρου που αποδίδει και το ''συναπάντημά'' του με έναν ελληνικό σύλλογο, θα μας δώσει την ευκαιρία να το απολαύσουμε κι από πιο κοντά...
Ο ''υπαίτιος'' αυτής της απίθανης ανάκαμψης του club είναι ο προπονητής του. Ο Γκασπερίνι ανέκαθεν αποτελούσε έναν πολύ καλό Ιταλό κόουτς, ωστόσο το κάκιστο πέρασμά του από την -ακόμα μπερδεμένη από τη φυγή του Μουρίνιο- Ίντερ το 2011, τον κατέστησε μη ελκυστική λύση για τις μεγάλες ομάδες της χώρας. Ο 63χρονος τεχνικός βρήκε ξανά το δρόμο του μετά και το άσχημο πέρασμα από την Παλέρμο, όταν επέστρεψε στην Τζένοα το 2013. Με τους Γενοβέζους κατάφερε να ''συστηθεί'' ξανά στο ιταλικό κοινό και τους καθοδήγησε τρία χρόνια, έχοντας μάλιστα ως... προϋπηρεσία στον πάγκο τους ακόμα 4,5 σεζόν την πρώτη δεκαετία του 2000 (2006-10)!
Αν και την προηγούμενη χρονιά η Αταλάντα τερμάτισε στη 13η θέση, με τον Γκασπερίνι τα πράγματα άλλαξαν άμεσα! 4η θέση τη σεζόν 2016-17 με όπλο (παράδοξα) την καλή αμυντική λειτουργία (μόνο οι Γιουβέντους, Ρόμα και Νάπολι είχαν καλύτερη), 7η θέση το 2018 (5η καλύτερη άμυνα) κι αποκλεισμός από τη Ντόρτμουντ στους ''32'' του Europa League, 3η το 2019, πρόκριση στο Champions League για πρώτη φορά στην ιστορία κι ήττα στον τελικό του Κυπέλλου από τη Λάτσιο με αλλαγή φιλοσοφίας (καλύτερη επίθεση της Serie A), πάλι 3η (αυτήν τη φορά κάνοντας πρωταθλητισμό και πετυχαίνοντας 98 γκολ σε 38 αγωνιστικές!) και πορεία μέχρι τους ''8'' στη μεγαλύτερη διασυλλογική διοργάνωση το 2020 και ξανά 3η πέρσι, έχοντας για ακόμα μία φορά την παραγωγικότερη επιθετική λειτουργία στην Ιταλία (90 γκολ) και φτάνοντας μέχρι τους ''16'' του Champions League, όπου αποκλείστηκε από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Στο Κύπελλο; Η... γκαντεμιά συνεχίστηκε κι ο πολυπόθητος τίτλος δεν ήρθε για ακόμα μία φορά, αφού η Γιουβέντους επικράτησε με 2-1 στον τελικό...
Όπως βλέπουμε, το σχέδιο του Γκασπερίνι ήταν απλό. Αρχικά, προσπάθησε να βελτιώσει την ομάδα που ανέλαβε μέσω της αμυντικής λειτουργίας κι όταν τα κατάφερε, έχοντας για όπλο και την προσθήκη ποιοτικών μεσοεπιθετικών-επιθετικών, άλλαξε την ταυτότητά της και την έκανε συνώνυμο του επιθετικού ποδοσφαίρου. Φέτος το ξεκίνημα δεν ήταν τόσο καλό, με τον οργανισμό να είναι ακόμα επηρεασμένος από την περσινή αποχώρηση του Γκόμες για τη Σεβίλλη εξαιτίας της άγριας κόντρας του με τον έμπειρο τεχνικό. Παρόλα αυτά και παρότι προέκυψε κι ο ''χαζός'' αποκλεισμός από τη Βιγιαρεάλ στο Champions League, η Αταλάντα βρίσκει το δρόμο της και πλέον στοχεύει στην εκπλήρωση του απωθημένου της. Ποιο είναι αυτό; Μα φυσικά η κατάκτηση κάποιου ή κάποιων τίτλων!
Kι η φετινή Αταλάντα στηρίζεται στο 3-4-2-1, ωστόσο η διαφορά της από τις προηγούμενες σεζόν έχει να κάνει με την αύξηση του ''βάθους'' του ρόστερ της. Πλέον, ο Γκασπερίνι διαθέτει περισσότερες λύσεις ειδικά στην επίθεση και μπορεί να υποστηρίξει ενός τύπου ''ελαφρύ'' rotation. Βασικός τερματοφύλακας είναι ο εξαιρετικός Μούσο (Αργεντινός διεθνής) που αγοράστηκε έναντι 20 εκ. από την Ουντινέζε τον Ιούνιο! Ο Ρομέρο μπορεί να αποχώρησε, όμως η προσθήκη του Ντεμιράλ και του ανερχόμενου Λοβάτο (δόθηκαν 8 εκ. στη Βερόνα για τη μεταγραφή του) μαζί με την παραμονή των έμπειρων Τολόι (αρχηγός), Παλομίνο και Ντζιμσίτι και την οπισθοχώρηση του Ντε Ρουν σε ορισμένες περιπτώσεις, έχουν διατηρήσει αξιοπρεπείς τους Μπεργκαμέζους στο κέντρο της άμυνας. Στα full backs είχαμε την προσθήκη του Τζαπακόστα από την Τσέλσι (στα 9 εκ. ευρώ το κόστος της), ο οποίος είναι αναντικατάστατος δεξιά, ενώ αριστερά δεσπόζει ο Δανός Μέιλε, που ήταν εξαιρετικός και με τη χώρα του στο πρόσφατο EURO. Φυσικά υπάρχει κι ο βασικός Χούσενς, αλλά ο Γερμανός μπακ είναι τραυματίας από τα τέλη Σεπτεμβρίου και κανένας δε γνωρίζει πότε θα επιστρέψει...
Στον άξονα της μεσαίας γραμμής η Αταλάντα ξεκινά συνήθως με τον Φρέουλερ κι έναν εκ των Κούπμαϊνερς (ακόμα μία δαπανηρή καλοκαιρινή κίνηση-αγορά έναντι 12 εκ. ευρώ από την Άλκμααρ) και Ντε Ρουν. Πίσω από το μοναδικό προωθημένο Ζαπάτα (εναλλακτικές του είναι ο έμπειρος Μουριέλ κι ο νεαρός Πίκολι) χρησιμοποιούνται δύο εκ των Πάσαλιτς, Ίλισιτς, Μίραντσουκ, Μαλινόφσκι και Πεσίνα! Μάλλον τώρα αντιλαμβάνεστε πόσο ''γεμάτη'' είναι η φετινή version του ιταλικού συνόλου...
Παρακάτω μπορείτε να δείτε δύο ξεχωριστά βίντεο που έχουν κοινοποιηθεί στο YouTube και ''προσπαθούν'' να αναλύσουν τον τακτικό προσανατολισμό της Αταλάντα τα τελευταία χρόνια!
Η φετινή Αταλάντα δεν έχει πιάσει ακόμα τα στάνταρ απόδοσης των προηγούμενων ετών, παρότι προς το παρόν κάνει πορεία πρωταθλητισμού στη Serie A (έχει εκμεταλλευτεί τις αρκετές γκέλες Ίντερ, Μίλαν και Νάπολι και την τραγική πορεία της Γιουβέντους). Δε χρειάζεται να σας πω εγώ ότι στηρίζεται στην εξαιρετική της επιθετική λειτουργία, αλλά παράλληλα πρέπει να γνωρίζετε πως εξακολουθεί να παραμένει και μία από τις καλύτερες άμυνες της χώρας της, αποτέλεσμα που προκύπτει κυρίως λόγω του περιορισμού των αντίπαλων επιθέσεων μέσω της μεγάλης κατοχής της μπάλας. Πρόκειται για ένα club που διψά για την κατάκτηση τροπαίων, ειδικά από τη στιγμή που βλέπει τα ''καλά'' της χρόνια να περνούν κι η μοναδική κούπα της ιστορίας της (Κύπελλο Ιταλίας 1962-63) να παραμένει... μοναδική. Προσωπικά, περιμένω με ενδιαφέρον να δω πώς θα κινηθεί στη χειμερινή αγορά, αλλά και τον τρόπο που θα αντιμετωπίσει τα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό και γενικότερα το Europa League, αν το Φλεβάρη εξακολουθεί να βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την κορυφή της ιταλικής λίγκας. Όπως είπαμε παραπάνω, το φετινό τους ρόστερ είναι πιο ''γεμάτο'', ωστόσο πνευματικά αμφιβάλλω αν θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις όλων των διοργανώσεων. Αν πείσουν τον εαυτό τους πως ο νέος ευρωπαϊκός δρόμος μπορεί να τους οδηγήσει σε κάτι ιστορικό, τότε οι πρωταθλητές Ελλάδας πολύ δύσκολα θα κάνουν την υπέρβαση. Αν οι Ιταλοί βάλουν άλλες προτεραιότητες, η ελληνική πλευρά θα έχει την ευκαιρία της, παρόλο που μέχρι σήμερα δε φαίνεται ικανή για την επίτευξη κάτι σπουδαίου...