Ο Jimmy Jump σχολιάζει το ντέρμπι των αιωνίων στη Λεωφόρο, αξιολογώντας γενικότερα την εικόνα των δύο ομάδων αυτήν την εποχή...
Το πρώτο ντέρμπι των αιωνίων για το 2022 έληξε χωρίς τέρματα, με τον Ολυμπιακό να παρουσιάζεται κακός για ακόμα ένα παιχνίδι, αλλά να διατηρεί την απόσταση εννέα βαθμών από το δεύτερο (τώρα πια είναι ο Π.Α.Ο.Κ.) και τον Παναθηναϊκό να είναι σαφώς ανώτερος, όμως να βλέπει για ακόμα μία φορά κατάματα τους λόγους για τους οποίους δε μπορεί να κάνει πρωταθλητισμό την παρούσα χρονική στιγμή. Σε γενικές γραμμές οι δύο αντίπαλοι παρουσίασαν μία εικόνα που περιμέναμε, αφού τα στάνταρ απόδοσης που έπιασαν αποτελούν συνέχεια των όσων έχουν δείξει τους τελευταίους μήνες με ελάχιστες εξαιρέσεις...
Ο Πέντρο Μαρτίνς ξεκάθαρα ''φοβήθηκε'' το συγκεκριμένο ματς. Κάτι η εμφανώς βελτιωμένη απόδοση του Παναθηναϊκού, κάτι η κακή κατάσταση της ομάδας του που έχει γίνει χειρότερη εξαιτίας των απουσιών για το Copa Africa και των κρουσμάτων κορωνοϊού, οδήγησαν τον Πορτογάλο σε μία πιο αμυντικογενή φιλοσοφία, η οποία συνοδεύτηκε με την επαναφορά του 3-4-3. Για μια στιγμή όμως... Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πρωταθλητές, η τακτική που ακολούθησαν ίσως να μην επηρεάστηκε από αυτά, καθώς αν θυμάμαι καλά με παρόμοιο τρόπο (έστω με άλλο σχηματισμό) αντιμετώπισαν και την Α.Ε.Κ. στο Ο.Α.Κ.Α. και τον Π.Α.Ο.Κ. για σημαντικό χρονικό διάστημα στο κεκλεισμένων των θυρών ''Γεώργιος Καραϊσκάκης'', απλά την εποχή που διεξήχθησαν οι συγκεκριμένες αναμετρήσεις οι δύο δικέφαλοι βρίσκονταν σε χειρότερη αγωνιστική φόρμα από το τριφύλλι, ενώ κι οι ερυθρόλευκοι ήταν πιο ''γεμάτοι'' από λύσεις. Τι θέλω να πω; Ότι η εικόνα του χθεσινοβραδινού ντέρμπι όσον αφορά τον τρόπο προσέγγισης του Ολυμπιακού πιθανότατα να ήταν η ίδια, ακόμα κι αν παίκτες όπως ο Αγκιμπού, ο Μπουχαλάκης ή ο Σισέ (οι μόνοι βασικοί που απουσίαζαν) ήταν διαθέσιμοι και προηγουμένως δεν είχε προκύψει το πρόβλημα με τον κορωνοϊό...
Από την άλλην πλευρά, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς παρέταξε το σύνολό του με σκοπό να ''βγάλει'' στο γήπεδο όσα δουλεύει από το καλοκαίρι. Από τη στιγμή που στον τομέα της φυσικής κατάστασης δείχνει να υπερτερεί του αντιπάλου του αυτήν τη στιγμή που μιλάμε, ο Παναθηναϊκός είχε όλα τα φόντα να βρει το τέρμα που έψαχνε μέχρι και το τελευταίο λεπτό, ωστόσο αυτό δεν ήρθε διότι οι μεσοεπιθετικοί κι οι φορ του δεν κατάφεραν να παράγουν επικίνδυνες στιγμές απέναντι σε κλειστή άμυνα. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, πολλοί στάθηκαν στην τραγική εμφάνιση του Μακέντα, όμως στον τομέα της δημιουργίας και της εκμετάλλευσης κενών χώρων κακό βαθμό πήραν τόσο οι Βιγιαφάνιες-Μαουρίσιο, όσο κι οι Παλάσιος-Αϊτόρ. Στο δεύτερο ημίχρονο οι γηπεδούχοι έγιναν πιο επιθετικοί όχι μόνο λόγω της εισόδου του Ιωαννίδη, αλλά και την ανάληψης περισσότερων ορθών πρωτοβουλιών από τους κεντρικούς χαφ τους. Παρόλα αυτά η αποτελεσματικότητα παρέμεινε ίδια, ενώ θεωρώ πως ο Βιτάλ έπρεπε να μπει νωρίτερα, αφού αποτέλεσε το μοναδικό πράσινο παίκτη της επιθετικής τριάδας που κατάφερε να δημιουργήσει ρήγματα στο ''1-1'' και να περάσει κάποια κάθετη πάσα (π.χ. στη φάση που παραλίγο να γίνει ανατροπή στον Παλάσιος από τον Ρέαμπτσιουκ εντός περιοχής)...
Ο Ολυμπιακός του Μαρτίνς βρίσκεται κοντά στην κατάκτηση και του φετινού πρωταθλήματος, παρότι χρόνο με το χρόνο παρουσιάζεται αγωνιστικά χειρότερος. Κατά τη γνώμη μου, η συγκεκριμένη αγωνιστική πτώση δεν αποτελεί μόνο φετινό φαινόμενο, αλλά και περσινό σε σχέση με όσα είδαμε πρόπερσι και πρόπερσι με όσα είδαμε τη σεζόν 2018-19 ακόμα κι αν οι τίτλοι κατέληξαν στον Π.Α.Ο.Κ.. Από ελκυστικής πλευράς, το σύνολο της παρθενικής χρονιάς του Πορτογάλου ήταν το καλύτερο, ωστόσο η ερυθρόλευκη κυριαρχία επήλθε στη συνέχεια, επειδή η ομάδα ενισχύθηκε με ποιοτικότερους ποδοσφαιριστές σε καίριες θέσεις (π.χ. Σεμέντο, Βαλμπουενά, Ελ Αραμπί, Εμβιλά), απέκτησε διπλή τακτική ταυτότητα (πλέον αισθάνεται καλύτερα παραχωρώντας την κατοχή της μπάλας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στο ελληνικό πρωτάθλημα δε μπορεί να δημιουργήσει ικανοποιητικά) κι οι αντίπαλοί του αποδυναμώθηκαν. Ο κόουτς προσπάθησε να ''προλάβει'' τη συγκεκριμένη κάμψη μέσω της ιδέας του 3-4-3 και της καλλιέργειας μιας νέας φιλοσοφίας, όμως η ήττα στον περσινό τελικό του κυπέλλου τον έκαναν να ''φοβηθεί'' την υποστήριξή της. Προσωπικά πιστεύω, ότι ο Ολυμπιακός δεν πρόκειται να αλλάξει πρόσωπο φέτος, εκτός εάν ποδοσφαιριστές που αποκτήθηκαν το καλοκαίρι (Ονιεκούρου, Ροντρίγκες και Λόπες) βελτιώσουν την απόδοσή τους ή ο Φορτούνης επιστρέψει σε ικανοποιητική κατάσταση...
Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στο στάδιο που βρισκόταν ο μεγάλος αντίπαλός του την πρώτη χρονιά του προπονητή του, απλώς το ρόστερ του είναι χειρότερο εκείνου του Ολυμπιακού. Αυτό σημαίνει, πως η επιστροφή στο επίπεδο που αρμόζει στην ιστορία του δε μπορεί να ολοκληρωθεί τόσο γρήγορα, όσο οι ερυθρόλευκοι πέτυχαν τότε. Για να συμβεί κάτι τέτοιο, η διοικητική αρχή πρέπει να ενισχύσει αγωνιστικά κι εξωαγωνιστικά τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς κι επιτέλους να δει σοβαρά κι έντιμα την ενασχόλησή της με το club. Σε διαφορετική περίπτωση, οποιαδήποτε επιτυχία προκύψει (αν προκύψει) θα είναι εντελώς πρόσκαιρη κι η σοβαρή προοπτική θα αγνοείται. Φυσικά, όλα αυτά δε σημαίνουν πως ο έμπειρος κόουτς τα κάνει όλα σωστά. Η αδυναμία του στη δημιουργία συνόλων με ευχέρεια στην ανάπτυξη κι οι ορισμένες φορές παράλογη επιμονή του σε συγκεκριμένες επιλογές (προσπαθεί να διαχειριστεί τους παίκτες του με έναν τρόπο που δεν του ''επιτρέπει'' να διαβάζει τη στασιμότητα που θα προκύψει στο μέλλον-π.χ. θυμηθείτε πόσο επέμενε στο 4-4-1-1 με τον Καρλίτος πίσω από τον επιθετικό ή τι γίνεται τώρα με τους Αϊτόρ-Μακέντα) θα εξακολουθούν να αποτελούν συνώνυμα της παραμονής του, όμως δεν παύει να είναι ένας προπονητής αντάξιος του μεγέθους του συλλόγου, που ξέρει από πρωταθλητισμό και μπορεί να βάζει ποδοσφαιρικές αρχές στις ομάδες του...
ΥΓ. Προσωπικά, θα ήθελα να δω πολύ έναν τελικού του κυπέλλου ανάμεσα στους δύο αιωνίους...
ΥΓ2. Για την Α.Ε.Κ. τα λέμε από το καλοκαίρι. Η διεκδίκηση του κυπέλλου σίγουρα πρέπει να αποτελεί ένα στόχο, ωστόσο το σημαντικότερο που πρέπει να αξιολογήσει ο οργανισμός μέχρι το τέλος της σεζόν είναι το κατά πόσον ο Αργύρης Γιαννίκης μπορεί να ταιριάξει με το συγκεκριμένο ρόστερ. Η φιλοσοφία του ήταν εξαρχής γνωστή κι όσα βλέπουμε από την Ένωση στο τακτικό κομμάτι είναι πάνω-κάτω αναμενόμενα. Διάλυση του παρόντος δυναμικού πρέπει να αποφευχθεί και το ζητούμενο, εφόσον παραμείνει και του χρόνου ο Έλληνας κόουτς, πρέπει να είναι η προσθήκη παικτών με χαρακτηριστικά που θα ''παντρέψουν'' τις προπονητικές ιδέες με τις δυνατότητες του βασικού κορμού. Δύσκολο εγχείρημα...