Ο Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogspot.gr όσα είδαμε στο σπουδαίο τελικό του Κυπέλλου και σχολιάζει τα διάφορα μηνύματα που έστειλε προς όλες τις κατευθύνσεις ο θρίαμβος του Ολυμπιακού!
Ακόμα μία διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος ανήκει στο παρελθόν. Μετά από ένα τριήμερο με αρκετά ενδιαφέρουσες μονομαχίες κι έντονο σασπένς, ο Ολυμπιακός επέστρεψε στους τίτλους, καθώς επικράτησε της αξιόμαχης Α.Ε.Κ. στον ημιτελικό και του Παναθηναϊκού στον τελικό. Η πιο μαύρη περίοδος της σύγχρονης εποχής των ερυθρόλευκων ολοκληρώθηκε στο Ηράκλειο και πλέον άπαντες περιμένουν τη συνέχεια της σεζόν για να δούμε πού θα φτάσει η φετινή version τους εντός κι εκτός συνόρων. Από την άλλην πλευρά, οι πρωταθλητές στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, ωστόσο δεν υλοποίησαν τον πιο εφικτό στόχο που είχαν για φέτος μετά την κατάκτηση του Super Cup. Η πορεία τους από εδώ και πέρα θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού κανένας δε μπορεί να προβλέψει τον τρόπο που ο οργανισμός θα αφήσει πίσω του τη συγκεκριμένη αποτυχία, ειδικά σε μία εποχή που οι δυσκολίες σε όλους τομείς παραμένουν...
Όπως αναμενόταν, οι δύο προπονητές ''διάβασαν'' πολύ καλά τους αντιπάλους τους, αποκωδικοποιώντας παράλληλα όλα όσα προέκυψαν στα δύο πρώτα τους ραντεβού στο τέλος του 2021. Ο κόουτς Μπαρτζώκας επικέντρωσε το αμυντικό του πλάνο στην προσπάθεια αναχαίτισης του Νέντοβιτς, στέλνοντας πάνω του αρχικά τον Παπανικολάου και στη συνέχεια κυρίως τον Γουόκαπ. Ο Ολυμπιακός δε ''φοβήθηκε'' τις αλλαγές μετά τα ball screen για τον Σέρβο σκόρερ, ενώ δε δίστασε να στέλνει τον πιο κοντινό παίκτη του για περιφερειακή βοήθεια, προκειμένου να διώξει όσο πιο γρήγορα γίνεται τη μπάλα από τα χέρια του. Στον επιθετικό τομέα, υπήρχε ξεκάθαρη εντολή το μεγαλύτερο μέρος των εκτελέσεων ή των δημιουργιών να προέρχεται από το ζωγραφιστό ή ''σημαδεύοντας'' τα πόδια του Παπαγιάννη στα κεντρικά pick n' rolls ειδικά με τον Σλούκα σε ρόλο χειριστή (οι πράσινοι δυσκολεύονται στο συγκεκριμένο κομμάτι από το ξεκίνημα της σεζόν). Φυσικά, στο ερυθρόλευκο στόχαστρο βρέθηκε το σερβικό δίδυμο της πράσινης backcourt, με τον Ντόρσεϊ να αποδεικνύεται κομβικός σε στιγμές που η παραγωγή πόντων έμοιαζε δύσκολη...
Ο κόουτς Πρίφτης προετοίμαζε εδώ κι αρκετές εβδομάδες αυτό το ματς. Όλο αυτό το διάστημα δούλευε κι ενεργούσε, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του το χθεσινό ματσάρισμα. Για παράδειγμα, όπως αποδείχθηκε δεν ήταν καθόλου τυχαία η επιστράτευση του Μποχωρίδη τις προηγούμενες εβδομάδες, σε ένα ρόλο περιφερειακού defensive stopper. Ο Έλληνας γκαρντ ξεκίνησε εξαιρετικά κι η άμεση αποχώρησή του εξαιτίας των τριών φάουλ που χρεώθηκε (μερικά εξ αυτών ήταν υπερβολικά-ο πάγκος έπρεπε να τον αποσύρει μετά το δεύτερο κι όχι να τον αφήσει στο παρκέ), όπως κι αυτή του Σαντ-Ρος για τον ίδιο ακριβώς λόγο (αδικήθηκε εξίσου από τους διαιτητές) δυσκόλεψαν τον Παναθηναϊκό σε πολλούς τομείς. Ο Έλληνας προπονητής δοκίμασε τη γνωστή ζώνη ''2-3'', η οποία αυτήν τη φορά μετατρεπόταν πιο άμεσα σε matchup, ενώ όσο περνούσε η ώρα έβγαλε ορθά τον Παπαγιάννη στην περιφέρεια μέσω switching, με τον Οκάρο να δίνει αρκετά stops στην πίσω γραμμή. Επιθετικά στοχεύτηκαν παίκτες όπως ο Βεζένκοφ (οι Πειραιώτες δε δίστασαν να τον βγάλουν στην πρώτη γραμμή άμυνας) κι ο Ντόρσεϊ, ενώ είδαμε να γίνονται screens στην περιφέρεια, με στόχο ο Φαλ να αμυνθεί πάνω στον Νέντοβιτς κι όχι στον Μέικον...
Κατά τη γνώμη μου, το τριφύλλι πλήρωσε το παράλογο ως ένα βαθμό rotation του προπονητή του. Με τον τρόπο που αντιμετωπιζόταν ο Νέντοβιτς από τους αντιπάλους του, ήταν σχεδόν βέβαιο πως οι ανάσες του δε θα έφταναν μέχρι το φινάλε. Ο Σέρβος ήταν πολύ καλός (σε κάποιες περιπτώσεις θα έπρεπε να πασάρει περισσότερο, ώστε να αποσυμπιεστεί κι ο ίδιος), ωστόσο ήταν αδύνατο να αντέξει σε αυτούς τους ρυθμούς. Ο κόουτς Πρίφτης είναι ξεκάθαρο, ότι ''πόνταρε'' στο εξής: Έχοντας στο μυαλό του πως τουλάχιστον στα χαρτιά υπερέχει του Ολυμπιακού στο περιφερειακό παιχνίδι ''1-1'' (τομέας που κρίνονται εν πολλοίς τα αποτελέσματα ''κλειστών'' αγώνων) με τους Νέντοβιτς-Μέικον στο ρόστερ του, θέλησε να μείνει κοντά στο σκορ, ώστε στην τελευταία περίοδο να έχει την ευκαιρία του αξιοποιώντας τη ''φύση'' των σκόρερ του. Για να παραμείνει το σύνολό του ανταγωνιστικό, επέλεξε να... ξεζουμίσει τον ηγέτη του, δεν εμπιστεύτηκε το ρόστερ του όσο θα έπρεπε κι εντέλει το πλήρωσε...
Στο τέταρτο δεκάλεπτο η πλάστιγγα έγειρε στον Ολυμπιακό, λόγω της υπεροχής του στο κομμάτι των δυνάμεων και της ψυχολογίας που ''παραγόταν'' στους παίκτες του από τις συνεχόμενες προσωπικές μάχες που κέρδιζαν στην άμυνά τους. Η ενέργεια των Γουόκαπ-Ντόρσεϊ κι η επιλογή του switching με τον Μάρτιν (με παράλληλη εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα των γκαρντ στην πίσω ζώνη) έδωσαν το έναυσμα της ανατροπής. Ο Παναθηναϊκός βρήκε κάποιες καλές ματιές στο καλάθι (Νέντοβιτς, Μέικον κι Οκάρο αστόχησαν σε ''καλά'' σουτ, ο πρώην άσος της Α.Ε.Κ. έχασε δύο κρίσιμες βολές κι ένα σχετικά εύκολο λέι-απ), ανανέωσε επιθέσεις μέσω του συγκινητικού Παπαγιάννη, ωστόσο η σωματική υπεροχή των αντιπάλων του καθόρισε και την πνευματική διαύγεια των δύο μονομάχων όσο πλησιάζαμε προς τη λήξη...
Η δεύτερη εγχώρια κούπα της σεζόν λοιπόν κατέληξε στον Ολυμπιακό. Οι εμφανίσεις του τελευταία δε βρίσκονται στα επίπεδα αυτών προ Χριστουγέννων, ωστόσο θεωρώ πως με κάποιον τρόπο η πολύ καλή δουλειά της ομάδας από το καλοκαίρι κι έπειτα έπρεπε να επιβραβευθεί κι αυτό έγινε με την κατάκτηση του Κυπέλλου. Το αποτέλεσμα είναι δίκαιο κι οριοθετεί την επόμενη μέρα στη φετινή κόντρα των δύο αιωνίων. Το κλίμα έχει αλλάξει σε όλους τους τομείς, καθώς όλοι πλέον αντιλαμβάνονται την ερυθρόλευκη υπεροχή και στο παιχνίδι... εκτός των τεσσάρων γραμμών του παρκέ. Τα μηνύματα στάλθηκαν σε όλες τις κατευθύνσεις κι η σύγκριση σε διοικητικό επίπεδο βγάζει τεράστιο ΗΤΤΗΜΕΝΟ τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Η νέα εποχή του ελληνικού μπάσκετ μόλις ξεκίνησε κι αναμένεται ιδιαίτερα ταραχώδης...
ΥΓ. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας κράτησε χαμηλούς τόνους ενόψει συνέχειας. Προσωπικά, δεν περίμενα να αντιδράσει τόσο ψύχραιμα και τον συγχαίρω για αυτό, ειδικά σε μία περίοδο που η ομάδα του προσπαθεί να επανέλθει σε καλά επίπεδα απόδοσης...
ΥΓ2. Η απουσία του Παπαπέτρου είναι τεράστια για τον Παναθηναϊκό, ωστόσο ο Δημήτρης Πρίφτης επιβάλλεται να ''βγάλει'' περισσότερα πράγματα από το ρόστερ του ενόψει της συνέχειας. Ακόμα δεν έχει καταφέρει να αποδώσει ρόλους σε απόλυτο βαθμό και παράλληλα να σταθεροποιήσει την αμυντική εικόνα της ομάδας του (έτσι θα αυξηθεί κι η επιθετική παραγωγικότητα μέσω του ανοιχτού γηπέδου), τομέας που όλοι περιμέναμε να στηριχθεί το εγχείρημά του. Αυτός πρέπει να είναι ο δρόμος από εδώ και πέρα και κανένας άλλος...
ΥΓ3. Η διοργάνωση των Final Four πήρε καλό βαθμό. Παρόλα αυτά, οι αποθεωτικές κριτικές κατευθυνόμενων δημοσιογράφων είναι ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ υπερβολικές και γελοιοποιούν την όποια προσπάθεια της νέας διοίκησης της Ομοσπονδίας...