Ο Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogspot.gr την ήττα του Ολυμπιακού στο Μονακό και τα δεδομένα του μεγάλου πέμπτου παιχνιδιού την ερχόμενη Τετάρτη!
Συνήθως οι σειρές που έχουν μεγαλύτερη διάρκεια στα Playoffs είναι αυτές που προκύπτουν από τη διασταύρωση του τρίτου με τον έκτο και του τέταρτου με τον πέμπτο. Φέτος, εξαιτίας της ακύρωσης των αποτελεσμάτων με τις ρωσικές ομάδες και της αποβολής τους δημιουργήθηκε ένα παράξενο σκηνικό, το οποίο μετέτρεψε κατώτερες ομάδες σε διεκδικήτριες (βλ. Μακάμπι) κι ''υποβάθμισε'' άλλες (βλ. Μονακό). Τελικά, οι δύο πρώτοι της regular season οδηγούνται σε Game 5, ενώ -στα χαρτιά- τα πιο αμφίρροπα ματσαρίσματα ολοκληρώθηκαν σχετικά σύντομα, με τις Ρεάλ κι Εφές να προετοιμάζονται ήδη για Βελιγράδι. Η μαγεία της συγκεκριμένης φάσης της Ευρωλίγκα θα μας συντροφεύσει και την επόμενη εβδομάδα, κάτι που αναμφίβολα αποτελεί ένα πολύ ευχάριστο νέο για τους λάτρεις του αθλήματος...
Ο Ολυμπιακός έφτασε πολύ κοντά σε ένα δεύτερο break και την πρόκριση, ωστόσο δεν τα κατάφερε. Το 2-2 είναι γεγονός και πλέον όλα θα κριθούν στο do or die ματς του Φαλήρου. Όπως κάνουμε αυτές τις δύο εβδομάδες, πάμε να αναλύσουμε όλα όσα είδαμε χθες βράδυ στο Μονακό...
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας στηρίχθηκε ξεκάθαρα στους βασικούς τομείς του πλάνου, που οδήγησε την ομάδα του στο 2-1 την περασμένη Τετάρτη. Για ακόμα μία φορά ο στόχος ήταν να αυξηθεί η παραγωγικότητα κι ουσιαστικά να γίνει outscore στον αντίπαλο. Πιο αναλυτικά στο επιθετικό σκέλος:
1) Στο ξεκίνημα του αγώνα ο Ολυμπιακός ''έτρεξε'' ξανά δράσεις (είδαμε πάλι figure 8), με σκοπό την άμεση αφύπνιση του Ντόρσεϊ. Εναλλακτική σε περίπτωση καλής άμυνας των γηπεδούχων ήταν η εισαγωγή της μπάλας στο low post για τον Φαλ και κεντρικό ή πλαϊνό pick n' roll του Γουόκαπ με τον Γάλλο σέντερ. Ο ομογενής γκαρντ ήταν φανερά εκτός κλίματος κι ολοκλήρωσε τη βραδιά με μόλις 3/13 σουτ!
2) Πάλι κυρίως μέσω του Βεζένκοφ επιχειρήθηκε να προκύψουν ρήγματα στην αντίπαλη άμυνα (ξαναλέμε ότι αντιμετωπίζει προβλήματα στις περιστροφές) μέσω close out και καλής κυκλοφορίας της μπάλας...
3) Με τους Γουόκαπ-Ντόρσεϊ στην περιφέρεια ο προσανατολισμός περιείχε ξανά εκτελέσεις στα πρώτα δευτερόλεπτα κάθε κατοχής και παραγωγή πόντων στο transition όποτε ήταν δυνατόν (με τον Σλούκα στο παρκέ έγινε κάτι παρόμοιο με γρήγορο post up του Πρίντεζη)...
4) Όπως την Τετάρτη δοκιμάστηκαν screens κοντών στον άξονα, με σκοπό τη δημιουργία switch και την εκτέλεση-δημιουργία του Ντόρσεϊ πάνω στον Λι (copy-paste της δράσης που ''τρέχει'' εκείνη)...
5) Στοχοποιήθηκαν και πάλι τα αργά πόδια του Μοτεγιούνας με τον Σλούκα σε ρόλο ball handler...
6) Διεκδικήθηκε ξανά με ένταση κάθε επιθετικό ριμπάουντ, με αποτέλεσμα να κερδηθούν συνολικά δέκα (ένα λιγότερο σε σχέση με το Game 3)!
Οι τακτικές διαφοροποιήσεις που παρατηρήθηκαν χθες στο επιθετικό κομμάτι είχαν να κάνουν με:
1) Την εκτέλεση κάποιων screens στην αδύνατη πλευρά, ώστε ο Σλούκας να πασάρει με καλύτερες προϋποθέσεις μετά από hedge out του Χολ. Δυστυχώς, δεν επιχειρήθηκε κάτι παρόμοιο σε μόνιμη βάση κι αντίθετα δοκιμάστηκαν κάποια plays με διπλά screens στον άξονα (το ένα ήταν back), για να δημιουργηθεί χώρος εντός αντίπαλης ρακέτας...
2) Τη μεγαλύτερη ''εκμετάλλευση'' του Φαλ στο low post. Ο πρώην άσος της Βιλερμπάν πρωταγωνίστησε στο καλό διάστημα των ερυθρόλευκων στις αρχές της τρίτης περιόδου (έφτασαν τη διαφορά στο +11), ενώ είχε +15 στο συντελεστή ''+/-'' το διάστημα που αγωνίστηκε!
3) Την παραγωγή ανισορροπίας στην αντίπαλη άμυνα μέσω ΚΑΙ των ατομικών ενεργειών του ΜακΚίσικ στην περιφέρεια (ο Αμερικανός ήταν κακός κι έμεινε ουσιαστικά εκτός rotation)...
4) Την άμεση στόχευση του Μότουμ στο λίγο διάστημα που βρέθηκε στο παρκέ...
Σημείωση: Ο Ολυμπιακός σούταρε ξανά πάνω από τα αναμενόμενα στάνταρ του πίσω από τη γραμμή του τριπόντου (37,9%), είχε καλύτερη αναλογία ασίστ-λαθών (19-10) σε σχέση με τη νίκη της Τετάρτης, ωστόσο αυτήν τη φορά έχασε...
Όσον αφορά την άμυνα, είδαμε ξανά τον εξαιρετικό Γουόκαπ πάνω στον Τζέιμς (ο Αμερικανός γκαρντ εξακολουθεί να αποτελεί τον πολυτιμότερο παίκτη των κυπελλούχων Ελλάδας, έχοντας +18 όσο έπαιξε), με τον Λούντζη να παίρνει ακόμα μία ευκαιρία σε αυτό το επίπεδο. Ο Παπανικολάου ανέλαβε και πάλι τον Μπέικον, ενώ αυτήν τη φορά κι ιδιαίτερα στο πρώτο ημίχρονο έγινε προσπάθεια να αποφευχθεί το γνωστό σε όλους πλέον switch κόντρα στον Αμερικανό φόργουορντ ή τον Τζέιμς (το αποτέλεσμα δεν ήταν καλό για ακόμα μία φορά). Ο Ολυμπιακός κατάφερε να ρίξει ξανά στα... πατώματα το ποσοστό της Μονακό στο τρίποντο (21,7%), όμως την ''άφησε'' να σουτάρει με 61,5% στο δίποντο, δεν την οδήγησε σε λάθη (έκανε μόλις εφτά) και της ''επέτρεψε'' να κερδίσει οχτώ επιθετικά ριμπάουντς...
Η Μονακό επιφύλασσε εκπλήξεις στην επίθεση. Δεν αποσυμπίεσε τον Τζέιμς κι ''έτρεξε'' ξανά τις... κλασικές δράσεις της (βλ. άμεσα ball screens ή A-set διάταξη για τον πρώην γκαρντ του Παναθηναϊκού, ''τάισμα'' του Τόμας απέναντι σε Βεζένκοφ-Πρίντεζη, screens κοντών για εκτελέσεις απέναντι σε Σλούκα ή Ντόρσεϊ, μπάλες στον Αμερικανό φόργουορντ ή στον Μοτεγιούνας στο low post), αλλά όπως συνέβη και στο Game 2 δοκίμασε και κάποια διαφορετικά plays. Ποια ήταν αυτά;
1) Τζέιμς (κυρίως) και Βέστερμαν πόσταραν χαμηλά απέναντι σε Σλούκα ή Ντόρσεϊ...
2) Διάταξη ''1-4'' με τους Τζέιμς-Μοτεγιούνας στη μία άκρη και τους Ουταρά-Τόμας στην άλλη, με στόχο η μπάλα να ''ακουμπήσει'' στο ζωγραφιστό σε έναν εκ των δύο ψηλών...
3) Ο Μοτεγιούνας προσπάθησε να βγάλει μακριά τον Φαλ από τη ρακέτα, ωστόσο δε σούταρε ξανά καλά πίσω από τα 6,75μ. και δεν έχει καλό χειρισμό της μπάλας, προκειμένου να τον ''χτυπήσει'' στο close out...
4) Διάταξη ''1-2-2'' με τον Μπέικον να παίρνει μακρινό screen από τον Τζέιμς και να βγαίνει στη γωνία για επίθεση ''1vs1'' ή περιφερειακή εκτέλεση...
5) Αναζήτηση περισσότερων close out επιθέσεων κι extra πάσας, ειδικά στα τελευταία δευτερόλεπτα κάθε επίθεσης...
5) Ανάπτυξη play, το οποίο έδινε κεντρικά τη μπάλα στον Μοτεγιούνας κόντρα στον Zαν-Σαρλ, που είχε αντικαταστήσει τον Φαλ...
6) Πιο γρήγορη χρησιμοποίηση του χαμηλού σχήματος με τον Μπέικον στο ''4'', το οποίο συνδυάστηκε με screen του Αμερικανού για την παραγωγή switch κι εκτέλεση του Τζέιμς ή του Λι απέναντι σε Βεζένκοφ ή Πρίντεζη (εναλλακτική αποτέλεσε απομόνωση του Μπέικον)...
7) Σχηματισμός 1-3-1 με τον Τόμας στη βάση να λειτουργεί ως απειλή από τη ρακέτα...
8) Τρίγωνο στην πλευρά με πρώτο screen του Χολ στον Τζέιμς και μετά του Μπέικον, προκειμένου να γινει αλλαγή και να σουταρει ο τελευταίος πανω στον Ντόρσεϊ...
Αμυντικά, ο κόουτς Ομπράντοβιτς έστειλε ξανά τον Λι πάνω στον Σλούκα (ο γκαρντ της Μονακό κάνει εξαιρετική δουλειά πάνω του-ο ηγετης του Ολυμπιακού ειχε 6/9 σουτ, κρίσιμα καλάθια κι έξι κερδισμένα φαουλ, όμως δε δημιούργησε ξανα πολύ κι ειχε αναλογία ασίστ-λαθών τρία προς τρία) και τον Τζέιμς στον Ντόρσεϊ. Ο σταρ των γηπεδούχων είχε καλές και κακές στιγμές επιθετικά, στο τέλος έμεινε από δυνάμεις, ωστόσο η συνεισφορά του στο αμυντικό κομμάτι ήταν κάτι παραπάνω από σημαντική. Απέναντι στον Φαλ με τον Χολ στη θέση ''5'', αρχικά δοκιμάστηκε το ρίσκο με μονή άμυνα, αλλά στη συνέχεια στελνόταν βοήθεια από τον παίκτη που μάρκαρε τον Γουόκαπ ή τον ΜακΚίσικ. Επίσης, επιχειρήθηκε μία παγίδα με τον Τζέιμς να πηγαίνει πάνω στον Γουόκαπ, όμως το αποτέλεσμα ήταν κάκιστο για τους Μονεγάσκους (βάσει της φύσης του μπάσκετ που παίζουν, ένιωσαν καλύτερα όταν έτρεξαν και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι επέστρεψαν και ξέφυγαν λίγο στο σκορ, όταν οδήγησαν τον Ολυμπιακό σε εννιά λάθη στο δεύτερο μέρος)...
Οι MVPs των γηπεδούχων ήταν ο Χολ κι ο Μπέικον. Ο πρώτος άφησε πίσω του την κακή εμφάνιση της Τετάρτης κι έκανε τη διαφορά, πετυχαίνοντας double-double κι έχοντας +22 στο συντελεστή ''+/-''. Ο Αμερικανός φόργουορντ τελείωσε με 9/17 σουτ, 16 PIR και +17 αντίστοιχα...
Προσωπικά, από την αρχή είχα επισημάνει ότι η Μονακό ήταν -μετά την Εφές- η δυσκολότερη διασταύρωση, που θα μπορούσε να προκύψει για τον Ολυμπιακό στα Playoffs. Οι κυπελλούχοι Ελλάδας ήταν, είναι και θα... είναι το φαβορί μέχρι το τέλος της σειράς, ωστόσο όλοι πλέον έχετε καταλάβει για ποιους λόγους δεν επιθυμούσα τους Μονεγάσκους. Προσωπικά, δεν έχω εκπλαγεί από όσα παρουσιάζουν στο παρκέ, αλλά από την πνευματική τους αντίδραση. Σε καμία περίπτωση δεν τους περίμενα τόσο δυνατούς σε αυτόν τον τομέα και πραγματικά τους αξίζουν συγχαρητήρια για τη φετινή τους προσπάθεια...
Ενόψει του πέμπτου αγώνα οι ερυθρόλευκοι πρέπει να:
1) Εντοπίσουν νέο περιφερειακό πόλο εκτέλεσης-δημιουργίας (αναγέννηση Ντόρσεϊ ή ΜακΚίσικ)...
2) Εμπιστευτούν περισσότερο εκτελέσεις εντός ζωγραφιστού και να μην επιμείνουν τόσο πολύ στα σουτ τριών πόντων...
3) Επιφυλάσσουν διαφοροποιήσεις στον αμυντικό τομέα. Μέχρι στιγμής οι δύο προπονητές προσπαθούν να εκπλήξουν την αντίπαλη πλευρά κυρίως μέσω επιθετικών εμπνεύσεων. Όποιος αλλάξει ρότα, ίσως πάρει το εισιτήριο για το Βελιγράδι...
4) Ξανακρατήσουν χαμηλά το ποσοστό ευστοχίας της Μονακό από το τρίποντο, να μην της επιτρέψουν να τρέξει στο αγαπημένο της ανοιχτό γήπεδο, να διασφαλίσουν το αμυντικό ριμπάουντ, να παίξουν καλή ατομική άμυνα και να την οδηγήσουν σε λάθη...
5) Ανοίξουν λίγο το rotation
Αυτά για την ώρα, θα τα ξαναπούμε μετά το τέλος της σειράς. Και να θυμάστε... Αρετές μας είναι τα ελαττώματα που παραδεχθήκαμε (Γιάννης Τσαρούχης, Έλληνας ζωγράφος του 20ού αιώνα)...