''Φυσικά κι είναι λογικό να κυριαρχεί ένα είδος συναισθηματικής φόρτισης μετά τα όσα διαδραματίστηκαν χθες και σήμερα, ωστόσο δίπλα στην απειρία του club δεν πρέπει να προστεθεί ανωριμότητα''. Ο Jimmy Jump γράφει στο SportPortal2014.blogspot.gr...
Από εκείνο το μεσημέρι της 18ης Μαρτίου που η κλήρωση ''ανέδειξε'' τη Μαρσέιγ ως αντίπαλο του Π.Α.Ο.Κ. στα προημιτελικά του Conference League, μέχρι και τη σέντρα του αποψινού αγώνα ομολογώ ότι πίστευα ελάχιστα στην πρόκριση της ελληνικής ομάδας. Η συγκεκριμένη πεποίθησή μου δε ''γεννήθηκε'' λόγω κάποιας τρομερής φόρμας που διανύει η γαλλική ομάδα ή μιας εξαιρετικής version συνόλου που παρουσιάζει ο Χόρχε Σαμπαόλι (ως λάτρης του Μαρσέλο Μπιέλσα, θα ήταν αδύνατο να μη συμπαθώ ένα μαθητή του, όμως στη Μασσαλία το ρόστερ που έχει δημιουργήσει δε μπορεί να παίξει το ''δικό'' του ποδόσφαιρο στο ανώτερο επίπεδο). ''Γεννήθηκε'', διότι από τη μία θεώρησα ότι η... αστερόσκονη που συνοδεύει το δικέφαλο φέτος στην Ευρώπη σπαταλήθηκε στη Γάνδη κι από την άλλη, πως η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στους δύο μονομάχους είναι τόσο μεγάλη, που είναι απίθανο να καλυφθεί από τομείς όπως το πάθος ή από μια πιθανή τακτική ανωτερότητα του Ραζβάν Λουτσέσκου. Λίγες ώρες μετά τη λήξη του πρώτου ραντεβού η άποψή μου δεν έχει αλλάξει, ωστόσο οφείλω να παραδεχθώ ότι η εμφάνιση των κυπελλούχων Ελλάδας με εξέπληξε ευχάριστα και στα μάτια μου ξεκαθάρισε με ΕΜΦΑΤΙΚΟ τρόπο, πως πάνω από όλα βρίσκεται ΑΠΟΛΥΤΑ ΔΙΚΑΙΑ στην τελική φάση της διοργάνωσης...
Αν και δε μας έχει συνηθίσει σε τέτοιου είδους ξεκινήματα επί θητείας Λουτσέσκου, ο Π.Α.Ο.Κ. ''σεβάστηκε'' παραπάνω από ό,τι έπρεπε τη Μαρσέιγ στο πρώτο ημίχρονο. Από ό,τι κατάλαβα, οι παίκτες είχαν εντολή να πρεσάρουν ψηλά με παγίδες σε συγκεκριμένους στόχους, ωστόσο οι κινήσεις τους δεν ήταν ορθές τακτικά (αφήνονταν αρκετοί κενοί χώροι στον άξονα). Δεν έγινε κάποιο ''τρικ'' από τον αντίπαλο πάγκο, επομένως κατά πάσα πιθανότητα η ελληνική πλευρά μπήκε στον αγωνιστικό χώρο χωρίς καθαρό μυαλό κι υψηλά... ποσοστά αυτοπεποίθησης. Το 2-0 του ημιχρόνου αποτύπωνε όσα βλέπαμε μέχρι εκείνο το σημείο κι ουσιαστικά ''έστρωσε'' τα πράγματα για όσα ακολούθησαν...
Πολλοί στέκονται στην είσοδο του -καλού μετά από καιρό- Ελ Καντουρί αντί του Τσιγγάρα και τη μετατόπιση του εξαιρετικού Αουγκούστο δίπλα στον Κούρτιτς. Κατά τη γνώμη μου και χωρίς να γνωρίζω κάτι παραπάνω, η κύρια διαφορά ανάμεσα στον Π.Α.Ο.Κ. του πρώτου μέρους, με τον Π.Α.Ο.Κ. του δεύτερου είχε να κάνει με την αποφασιστικότητα που έβγαλαν μέσα στο γήπεδο προπονητής και ποδοσφαιριστές. Οι ασπρόμαυροι έδειξαν για πολλοστή φορά ''προσωπικότητα'' ως σύνολο κάτω από αντίξοες συνθήκες (κακό σκορ, εχθρική ατμόσφαιρα, διαφορά ποιοτικού επιπέδου) κι έφτασαν σε ένα αποτέλεσμα που τους κρατά ζωντανούς ενόψει της ρεβάνς...
Παρακολουθώντας όσα συνέβησαν τις τελευταίες μέρες στη Μασσαλία και ''προβλέποντας'' το πνευματικό περίβλημα που κάποιοι θέλουν να προσδώσουν στο μεγάλο επαναληπτικό της επόμενης Πέμπτης, αναρωτιέμαι τι ακριβώς θέλουν να πετύχουν ορισμένα ''κέντρα'' επικοινωνίας. Φυσικά κι είναι λογικό να υπάρχει ένα είδος συναισθηματικής φόρτισης μετά τα όσα διαδραματίστηκαν χθες και σήμερα, ωστόσο δίπλα στην απειρία του club δεν πρέπει να προστεθεί ανωριμότητα. Ο Π.Α.Ο.Κ. ΠΡΕΠΕΙ να ΑΠΟΛΑΥΣΕΙ τις στιγμές και να αντιμετωπίσει τη Μαρσέιγ στην Τούμπα όσο καλύτερα μπορεί. Αν καταφέρει να προκριθεί, θα υπερβάλλει ξανά εαυτό και θα γράψει μία ακόμα χρυσή σελίδα στην ιστορία του. Αν αποκλειστεί, κανένας δε θα του... ζητήσει τα ρέστα, καθώς φέτος ευρωπαϊκά στάθηκε κάτι παραπάνω από το ύψος των περιστάσεων..
Ο οργανισμός ΟΦΕΙΛΕΙ να ηρεμήσει και να αποβάλλει σε απόλυτο βαθμό το άγχος και την πίεση από τη ''βιτρίνα'' του, που δεν είναι άλλη από το ποδοσφαιρικό τμήμα. Μόνο έτσι θα εξαντληθούν οι όποιες πιθανότητες πρόκρισης υφίστανται, ενώ παράλληλα θα αποδειχθεί ότι ο Π.Α.Ο.Κ. δεν έχει μεγαλώσει μόνο αγωνιστικά επί θητείας Ιβάν Σαββίδη. Η Τούμπα θα είναι κατάμεστη, ο Λουτσέσκου πλέον έχει ''μετρήσει'' τους Γάλλους, οι ποδοσφαιριστές απέβαλλαν το φόβο, επομένως γιατί όχι; Χαρείτε το και δε θα χάσετε...