Ο Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogspot.gr πώς η Φενέρμπαχτσε έφτασε στο ''break'' επί του Ολυμπιακού και στην ισοφάριση της σειράς!
Αν κάποιος είχε παρακολουθήσει χωρίς παρωπίδες το πρώτο παιχνίδι κι έχει πραγματική γνώση του αντικειμένου, πιθανότατα θεωρεί ως φυσιολογική εξέλιξη το χθεσινοβραδινό διπλό της Φενέρμπαχτσε. Ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να προστατέψει την έδρα του, ''σπατάλησε'' μία χρυσή ευκαιρία να κάνει το 2-0 στη σειρά και πλέον... έμπλεξε, κυρίως επειδή η αντίπαλη πλευρά αρχίζει να πιστεύει ότι μπορεί να τα καταφέρει...
Όπως είχε συμβεί και πέρσι κόντρα στη Μονακό, αυτή εδώ η ιντερνετική γωνιά είχε κρατήσει αποστάσεις από όσες απόψεις έκαναν λόγο για εύκολη ελληνική πρόκριση. Ανεξάρτητα από το πώς θα κυλήσουν τα πράγματα από εδώ και πέρα, άπαντες έχουν συνειδητοποιήσει την πραγματική υπόσταση του συγκεκριμένου ματσαρίσματος, γεγονός που δεν είναι απαραίτητα κακό για τους ερυθρόλευκους. Ανέκαθεν, η υπερτίμηση των δυνατοτήτων των ομάδων του κι η καλλιέργεια μίας ατμόσφαιρας που πολλές φορές οδηγεί τα στελέχη του σε λανθασμένα συμπεράσματα αποτελούσε τη μεγαλύτερη πληγή ολόκληρου του οργανισμού που ονομάζεται ''Ολυμπιακός''. Κάτι παρόμοιο συνέβη και πέρσι, ωστόσο η πρόκριση στο Final Four του Βελιγραδίου δε χάθηκε. Μακάρι να έχουμε την ίδια εξέλιξη και φέτος...
Πάμε να δούμε τι κρατήσαμε από τη μάχη της Παρασκευής. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του Game 1, το πλάνο του Δημήτρη Ιτούδη είχε λειτουργήσει ικανοποιητικά. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός ανέγνωσε ορθά τα δεδομένα, διατήρησε την κύρια βάση των επιλογών του κι αυτήν τη φορά κυριάρχησε ξανά στο τακτικό κομμάτι, κάνοντας ορισμένες έξυπνες διορθώσεις κυρίως επιθετικά. Ποιες ήταν αυτές; Αρχικά, παρότι υπήρχε και πάλι η ροπή να εκτελεστούν ή να παραχθούν καταστάσεις μέσω των Πιέρ και Χέιζ (με ball screens κεντρικά ή στο πλάι με στόχο το αντίπαλο switch) και να αποφευχθούν πολλές άμεσες εκτελέσεις, οι περιφερειακοί πήραν περισσότερες πρωτοβουλίες σε σχέση με τον αγώνα της Τετάρτης. Η μπάλα δε μεταβιβάστηκε το ίδιο εντός ρακέτας και παίκτες όπως ο Καλάθης, ο Ντόρσεϊ, ο Γκούντουριτς κι ο Έντουαρντς είχαν πιο κομβικό ρόλο. Ο τελευταίος αποτέλεσε τον ''κρυφό άσο'' στο μανίκι του Έλληνα προπονητή και συνεισέφερε σε έναν τομέα, που στην τελευταία επικοινωνία μας είχαμε τονίσει πόσο σημαντικός θα ήταν για τη Φενέρ. Από τη στιγμή που ο Ουίλμπεκιν απουσιάζει κι ο Ντόρσεϊ είναι εκτός κλίματος, οι φιλοξενούμενοι είχαν ανάγκη την ''ανάσταση'' ενός εκ των υπόλοιπων γκαρντς, με σκοπό να υπάρξει δεύτερος επιθετικός πόλος μετά τον Γκούντουριτς...
Η ποιότητα της περιφερειακής γραμμής του τουρκικού συνόλου είναι γνωστή σε όλους. Παρόλα αυτά, εκτός της ατομικής βελτίωσης και της μετατροπής του πλάνου που αναφέραμε, υπήρξε κι άλλη μία μεταβλητή στην εξίσωση. Ο κόουτς Ιτούδης έβαλε περισσότερες φορές στο στόχαστρο τους πιο ''αδύναμους'' παίκτες των γηπεδούχων στην άμυνα, από την ώρα που εκείνοι επέλεξαν ξανά να στηρίξουν την αμυντική τους τακτική στις αλλαγές. Για παράδειγμα, θυμηθείτε πόσες επιθέσεις έγιναν απέναντι στον Βεζένκοφ ή πόσες φορές επιχειρήθηκε να περάσει η μπάλα στο low post απέναντι στον Σλούκα μετά το switch...
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν άλλαξε πολλά σε σύγκριση με την πρώτη αναμέτρηση. Γενικά, ο Έλληνας κόουτς σπάνια προχωρά σε σημαντικές τακτικές μετατροπές στα κρίσιμα παιχνίδια της σεζόν κι αυτό κάνει και φέτος. Σαφώς και διαβάζει τα αντίπαλα σύνολα, φυσικά και προσθέτει plays που στοχεύουν στην εκμετάλλευση αδυναμιών (π.χ. βλέπουμε περισσότερα κοψίματα ή άμεσα screens για να δοκιμαστούν γρήγορα οι όχι και τόσο αποτελεσματικές περιστροφές της Φενέρ-χθες δοκιμάστηκαν κάποια off ball σχήματα για εκτέλεση του Κάνααν στο ξεκίνημα), ωστόσο πάντα στηρίζεται στις βασικές αρχές της φιλοσοφίας της ομάδας που έχει δημιουργήσει. Η συγκεκριμένη προσέγγιση δεν είναι λανθασμένη, ειδικά από τη στιγμή που την τελευταία διετία ο Ολυμπιακός παίζει το πιο ισορροπημένο μπάσκετ στη διοργάνωση. Παρόλα αυτά, όταν στον άλλο πάγκο βρίσκεται ένας ικανός προπονητής, πάντα παραμονεύει ο κίνδυνος να προκύψουν σοβαρότατα προβλήματα...
Νομίζω, ότι οι νταμπλούχοι Ελλάδας απέτυχαν να κερδίσουν έστω και χωρίς τακτικές προσαρμογές για δύο λόγους: Πρώτον, δεν οδήγησαν τη Φενέρμπαχτσε σε λάθη που θα τους επέτρεπαν να βρουν πόντους στο transition (έκανε μόλις εφτά, έχοντας 21 ασίστς) και δεύτερον, δε μπόρεσαν να εξασφαλίσουν με συνέπεια τα αμυντικά ριμπάουντς (κι αυτό έχει αντίκτυπο στην παραγωγή στο ανοιχτό γήπεδο-χάθηκαν 15/40 διεκδικήσεις). Όπως είχαμε γράψει πριν την έναρξη της σειράς, η διαχείριση των συγκεκριμένων παραμέτρων θα καθόριζε πολλά, καθώς το τουρκικό σύνολο δεν υποπίπτει σε λάθη κι είναι πολύ αποτελεσματικό στο επιθετικό ριμπάουντ. Οι πρωτοπόροι της regular season στηρίζουν σημαντικό ποσοστό της παραγωγής τους στις εκτελέσεις μετά από καλή άμυνα ή την εξασφάλιση του αμυντικού ριμπάουντ, ενώ επιπρόσθετα η άμυνα με αλλαγές ενισχύει ακόμα περισσότερο την πιθανότητα ανανέωσης αρκετών επιθέσεων ενός αντιπάλου που έτσι κι αλλιώς είναι ικανός εκεί...
Σημαντικές σημειώσεις:
* Ο Ολυμπιακός τελείωσε με 69,2% στο δίποντο, τη στιγμή που η Φενέρμπαχτσε είχε 48,9% ευστοχία στην αντίστοιχη στατιστική κατηγορία!
* Αυτήν τη φορά ο Τζεκίρι δε χρεώθηκε με πολλά φάουλ (υπέπεσε μόλις σε 1), με συνέπεια ο Φαλ να μη μπορέσει να παράγει με ακολουθία. Παρόλα αυτά, ο Γάλλος σέντερ τελείωσε με 7 π. (2/3 δίπ.), 9 ριμπ. (7+2), 3 ασ., 1 κλ., 1 λ., 5 κερδ. φάουλ, 21 PIR και +16 στο ''+/-'' (η κορυφαία επίδοση της αναμέτρησης μαζί με αυτή του Μότλεϊ)...
Η διαδικασία των Playoffs δεν είναι καθόλου εύκολη. Κατά τη διάρκεια των αγώνων μπορεί να προκύψουν στιγμές ή φάσεις, που είναι ικανές να αλλάξουν το ψυχολογικό στάτους και των δύο αντιπάλων. Σε αυτή τη σειρά τα πράγματα είναι ξεκάθαρα... Ο Ολυμπιακός είναι καλύτερα δουλεμένο σύνολο και το παιχνίδι του έχει μεγαλύτερη ισορροπία, συνέπεια και συνέχεια. Ο τρόπος που επιτίθεται στο μισό γήπεδο κάνει να φαίνεται ακόμα μεγαλύτερη η αδυναμία της Φενέρμπαχτσε να αμυνθεί με έγκαιρες περιστροφές σε βάθος 24 δευτερολέπτων κι αυτό πρέπει να είναι το κλειδί στα παιχνίδια της Κωνσταντινούπολης. Μέχρι στιγμής, ο κόουτς Ιτούδης έχει καταφέρει να ''κρύψει'' αυτό το πρόβλημα ως ένα βαθμό, χρησιμοποιώντας big lineups κι εφαρμόζοντας μία πιο κλειστή παράταξη στις σετ καταστάσεις. Οι συγκεκριμένες σκέψεις μαζί με τη ροπή της ομάδας του να παίζει πιο στοχευμένα στις δικές της κατοχές κατέστησαν ένα πλάνο που χάρισε την ευκαιρία στους φιλοξενούμενους να αποκτήσουν το πλεονέκτημα έδρας παρά τις απουσίες τους...
Οι νταμπλούχοι Ελλάδας έχουν κάθε δικαίωμα να αισιοδοξούν ενόψει της συνέχειας. Για να τα καταφέρουν, αρκεί να αποκτήσουν και πάλι το πάνω χέρι στο αγωνιστικό κομμάτι και να μην επιτρέψουν στους αντιπάλους τους να φέρουν για τρίτη ή και τέταρτη συνεχόμενη φορά τον τακτικό ρυθμό στα μέτρα τους. Προμηνύεται σκληρή μάχη, που πιθανώς να συνδυαστεί με τον ερχομό ενός μεγάλου εσωτερικού διλήμματος. Άραγε, αξίζει να επιμείνεις και να εμπιστευτείς μέχρι τέλους τη φιλοσοφία σου ή κάποιες φορές χρειάζονται κι οι προσαρμογές...;
ΥΓ. Η EuroLeague είναι μία διοργάνωση που κατάφερε να αλλάξει επίπεδο την τελευταία δεκαετία, ωστόσο παραμένει αναξιόπιστη σε όλους τους τομείς. Βλέπουμε εξαιρετικά Playoffs μέχρι τώρα κι είναι κρίμα να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές που προέκυψαν στη Μαδρίτη με τον τρόπο που είδαμε...