Ο Jimmy Jump γράφει στο SportPortal2014.blogspot.gr για την επικράτηση του Παναθηναϊκού στο ντέρμπι των ''αιωνίων'' και τη συνέχεια της μάχης του φετινού τίτλου!
Η διακοπή για το Πάσχα συνδυάζεται με το πέρας του... 40% της διαδικασίας των Playoffs. Σε αυτές τις τέσσερις πρώτες αγωνιστικές δόθηκαν ελάχιστες απαντήσεις στα βασικά ερωτήματα που κυριαρχούσαν πριν την έναρξη των αγώνων, κάτι που σημαίνει πως οδηγούμαστε σε ένα φινάλε με τρομερή ένταση...
Ποδοσφαιρικά, νομίζω ότι δεν πρέπει να έχουμε παράπονο. Παναθηναϊκός, Α.Ε.Κ. και Π.Α.Ο.Κ. έχουν δημιουργήσει πάρα πολύ καλά σύνολα, ενώ ο Ολυμπιακός μπορεί να παραμένει... απόμακρος με κάθε στοιχείο που χαρακτηρίζεται από ποδοσφαιρική λογική, ωστόσο διαθέτει ορισμένους εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές. Ο ανταγωνισμός είναι ισχυρός τόσο στην κορυφή όπου βιώσαμε-βιώνουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις με τέσσερις διεκδικητές του τίτλου, όσο και στην ''ουρά'' όπου για πρώτη φορά τα Playouts είναι άκρως ενδιαφέροντα και πραγματικά θα ''κρίνουν'' ποιοι θα υποβιβαστούν. Δυστυχώς, κανένας δε μπορεί να χαρεί σε απόλυτο βαθμό όσα παρακολουθούμε, καθώς στο εξωαγωνιστικό κομμάτι κυριαρχούν πρακτικές καμόρας με τις ΜΟΥΜΙΕΣ γνωστών... σαρκοφάγων θηλαστικών που ελέγχουν την Ε.Π.Ο. να προσπαθούν να στήσουν μέχρι και τα... δοκάρια! Για παράδειγμα, αυτό που έγινε με τους Πολωνούς διαιτητές πριν τη σέντρα του αγώνα ''Α.Ε.Κ.-Άρης'' είναι ανεπανάληπτο, επικίνδυνο κι άκρως κατευθυνόμενο από την πλευρά που θέλει με το ΖΟΡΙ να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Οι πρακτικές Κόκκαλη-Μαρινάκη ζουν, αυτές τους... οδηγούν!
Από τη χθεσινή αγωνιστική αναμφίβολα ξεχωρίζει η νίκη του Παναθηναϊκού επί του Ολυμπιακού στο ''Απόστολος Νικολαΐδης''. Στο σημείο που έχουμε φτάσει, θεωρώ πως άπαντες γνωρίζουν τον τρόπο που αγωνίζεται το σύνολο του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, όπως κι ότι οι πρωταθλητές είναι μία παντελώς αδούλευτη ομάδα, η οποία μετά την απόλυση Κορμπεράν δεν κατευθύνεται από σοβαρό προπονητή (ο Μίτσελ κάποτε ήταν τέτοιος, όμως εδώ και κάποια χρόνια η ποδοσφαιρική αγορά δεν τον υπολογίζει ως ''ενεργό'' κόουτς). Στο ματς της Λεωφόρου είδαμε ορισμένα τρικς από τον Σέρβο τεχνικό, με σημαντικότερο αυτό που αφορούσε την αύξηση των γεμισμάτων από το πίσω μέρος του γηπέδου με στόχο την πλάτη των Παπασταθόπουλου, Μπα και Ρέαμπτσιουκ. Η συγκεκριμένη κίνηση περιλάμβανε και ''τράβηγμα'' του Πέρεθ προς το πλάι σε ορισμένες περιπτώσεις, προκειμένου να μπερδέψει την πρώτη γραμμή pressing των ερυθρόλευκων, που περίμεναν ότι ο Ισπανός χαφ θα κινείται ως συνήθως μπροστά από τα δύο πράσινα στόπερς. Ο Ανιγκό, γνωρίζοντας ότι οι γηπεδούχοι παρατάσσονται με 3-2-4-1 σε φάση ανάπτυξης κρατώντας τον δεξιό μπακ πίσω, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον Χάμες και να μεταφέρει τον Φορτούνη αριστερά, πιστεύοντας ότι ο Έλληνας χαφ δε θα χρειαστεί να σπαταλά πολλές δυνάμεις αμυντικά. Ο Γιοβάνοβιτς διάβασε τη συνθήκη που προέκυψε κι όσο περνούσε ο χρόνος έδινε εντολή στον εξαιρετικό Σάντσες να δοκιμάσει περισσότερα ανεβάσματα. Μετά την απόλυτη κυριαρχία και το 2-0 του ημιχρόνου, οι κυπελλούχοι έλεγξαν το ρυθμό και με την είσοδο του Μανσίνι σε ρόλο επιτελικού μέσου ουσιαστικά δεν επέτρεψαν στους φιλοξενούμενους να πιέσουν. Ο προπονητής του Παναθηναϊκού πάντα χρησιμοποιούσε τέτοιου είδους παίκτες πίσω από τον επιθετικό και θεωρώ ότι την επόμενη σεζόν θα δούμε αρκετές φορές σε αυτόν το ρόλο τον πρώην μεσοεπιθετικό του Άρη...
Εκτός της επικράτησης και της παραμονής στην κορυφή της βαθμολογίας, ο Παναθηναϊκός έχει δύο επιπλέον ''κεκτημένα''. Η άνοδος των Μάγκνουσον, Μπερνάρντ και Σπόραρ σε συνδυασμό με την επιστροφή των τραυματιών έχουν δώσει την ευκαιρία στον Γιοβάνοβιτς να βρει τον κορμό που θα στηριχθεί μέχρι το τέλος. Με τον Κουρμπέλη σε ρόλο απόλυτου ηγέτη και τον Τσέριν να αποτελεί το κατάλληλο ''εργαλείο'' για τις ανάγκες των ντέρμπι, πραγματικά μόνο σε ιδιαίτερες περιπτώσεις πρέπει να διαταραχθεί η τριάδα του άξονα της μεσαίας γραμμής. Δεύτερο κεκτημένο; Η ψυχολογική ετοιμότητα που δείχνει να διαθέτει το αγωνιστικό τμήμα, παρότι πολλοί πίστευαν ότι εξαιτίας της έλλειψης εμπειρίας κάποιοι θα λύγιζαν στο κρίσιμο σημείο...
Φυσικά τίποτα δεν έχει κριθεί. Ο Παναθηναϊκός είναι μακράν η πιο ισορροπημένη ομάδα από όσες διεκδικούν το πρωτάθλημα, έχει το αβαντάζ της ισοβαθμίας με την Α.Ε.Κ. αν δεν ηττηθεί από εκείνη στη Λεωφόρο, ενώ παράλληλα έχει να αντιμετωπίσει την κύρια ανταγωνίστριά του εντός έδρας. Παρόλα αυτά, δεν είναι το φαβορί, γιατί εξωαγωνιστικά κυριαρχεί ο Δημήτρης Μελισσανίδης. Προσωπικά, η φετινή μάχη μού θυμίζει έντονα όσα εκτυλίχθηκαν τη σεζόν 2017-18. Τότε η Α.Ε.Κ. είχε το ρόλο του φετινού Παναθηναϊκού κι ο Π.Α.Ο.Κ. αυτόν της φετινής Ένωσης, με τον Ολυμπιακό να πραγματοποιεί πάνω-κάτω ίδιες πορείες και μάλιστα με πολλές αλλαγές προπονητών. Παρότι ο Μανόλο Χιμένεθ είχε δημιουργήσει ένα εξαιρετικό σύνολο σε τακτικό επίπεδο, ο δικέφαλος του βορρά είχε πραγματοποιήσει ένα... αιφνιδιαστικό ντεμαράζ νικών, με αποτέλεσμα να διεκδικήσει τον τίτλο μέχρι το αλησμόνητο αγώνα με το ακυρωμένο γκολ του Βαρέλα. Ακόμα και σήμερα πιστεύω, ότι αν δε γίνονταν όλα αυτά εκείνο το βράδυ, ο Π.Α.Ο.Κ. κι ο Ιβάν Σαββίδης θα έβρισκαν τον τρόπο να φτάσουν στην κορυφή, αλλά ευτυχώς απονεμήθηκε ποδοσφαιρική δικαιοσύνη κι η κούπα κατέληξε σε κιτρινόμαυρα χέρια...
Λέτε να έχουμε déjà vu, αλλά από την ανάποδη; Το... κάρμα θα αποφασίσει να δράσει; Απαντήσεις προσεχώς...