''Η φετινή Α.Ε.Κ. παρουσίασε μία νέα τακτική ιδέα στη χώρα μας, η οποία αρέσει σε όλους. Παρόλα αυτά, το πρωτάθλημα δεν κατέληξε στη Νέα Φιλαδέλφεια για αυτόν το λόγο''! Ο Jimmy Jump σχολιάζει τον προσωπικό θρίαμβο του Δημήτρη Μελισσανίδη στο SportPortal2014.blogspot.gr...
Προσωπικά, νιώθω δικαιωμένος για την κατάληξη του φετινού πρωταθλήματος. Ακόμα κι όταν ο Παναθηναϊκός τελείωνε τον πρώτο γύρο στην κορυφή με οχτώ βαθμούς διαφορά από τη δεύτερη Α.Ε.Κ., αυτό εδώ το blog επεσήμανε συνεχώς ότι το φαβορί δεν ήταν πράσινο. Από την αρχή της σεζόν και με μεγάλη μου λύπη, ποτέ δεν έπαψα να γράφω για όσα κωμικοτραγικά παρακολουθούσαμε με πρωταγωνίστρια τη διοίκηση της Ένωσης. Δυστυχώς, όλη αυτή η μάχη που δόθηκε πριν από λίγα χρόνια για το τέλος της ΠΑΡΑΓΚΑΣ-ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ Μαρινάκη δεν έφερε το αποτέλεσμα που όλοι περιμέναμε κι ας διατυμπανίζεται από διάφορους τσάτσους ότι η νέα τάξη πραγμάτων μας ''επιτρέπει'' να βλέπουμε πιο ανταγωνιστικά πρωταθλήματα. Καμία Ε.Π.Ο., κανένας Μπαλτάκος και κανένα ανθρωπάκι της Ομοσπονδίας δεν ''ευθύνεται'' για την επιστροφή της κανονικότητας. Ας μην υπήρχαν V.A.R. κι ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ξένοι διαιτητές και θα σας έλεγα τι θα βλέπαμε και φέτος...
Η φετινή Α.Ε.Κ. παρουσίασε μία νέα τακτική ιδέα στη χώρα μας, η οποία αρέσει σε όλους. Παρόλα αυτά, το πρωτάθλημα δεν κατέληξε στη Νέα Φιλαδέλφεια για αυτόν το λόγο. Ναι, ο Ματίας Αλμέιδα δικαίωσε όλες εκείνες τις αναλύσεις που κάναμε την περασμένη άνοιξη όταν οι περισσότεροι δεν είχαν ιδέα για τη φιλοσοφία του, ωστόσο ο τίτλος κατέληξε σε κιτρινόμαυρα χέρια γιατί πολύ απλά ο Δημήτρης Μελισσανίδης έστησε ένα καλοφτιαγμένο σύστημα με σκοπό η πρώτη χρονιά στην OPAP Arena να συνδυαστεί με την επιστροφή στην κορυφή. Ακολούθησε πρακτικές πολύ παλιών εποχών, έκανε συμμαχίες με άτομα που μέχρι πριν λίγους μήνες βρισκόταν σε κόντρα, ξεπέρασε κάθε εμπόδιο, αποδείχθηκε έτοιμος να διαλύσει κάθε πτυχή που δεν ελεγχόταν εκ μέρους του. Κέρδισε τις εκλογές της Ε.Π.Ο., οδήγησε σε ταπείνωση και πλήρη υποταγή τον Μπαλτάκο όταν έβλεπε πως ο Παναθηναϊκός δεν αδικούταν κι έμενε στην πρώτη θέση, ξεφτίλισε κάθε συμφωνία μεταξύ των ομάδων της Super League. Χάρη στη βοήθεια του... Γιαννάκη, εμπνεύστηκε ιστορίες με χαμηλωμένα δοκάρια (έτσι ο μη φίλος Ατρόμητος αναγκάστηκε να παίξει τον αγώνα όταν δεν είχε κανένα βαθμολογικό όφελος), μεθυσμένους διαιτητές, μεταθέσεις αγώνων κατά μία ολόκληρη μέρα για να διευκολυνθούν ομάδες με μόλις... 29 κρούσματα κορωνοϊού και πολλά άλλα. Ξένοι ρέφερι μετατράπηκαν σε πιόνια του, ντέρμπι του παρελθόντος έγιναν ματς διαχείρισης κούρασης, διαχρονικά δύσκολες έδρες μετατράπηκαν σε άνετα περάσματα. Παράλληλα, οι ίδιοι ''αντίπαλοι'' τα έδωσαν όλα κόντρα στους ανταγωνιστές της Α.Ε.Κ. και σε κάποιο βαθμό κατάφεραν να συνεισφέρουν στην τελική επικράτησή της. Επιπλέον, προέκυψαν περίεργοι αποκλεισμοί ποδοσφαιριστών μετά από αστείες αποβολές τους ή ξαφνικές ''ιώσεις'' πριν τα παιχνίδια. Και τώρα που είπαμε ''ιώσεις''. Μέχρι και τον covid βαφτίσαμε γαστρεντερίτιδα...
Ο Δημήτρης Μελισσανίδης είναι ο μεγάλος θριαμβευτής της σεζόν. Πέτυχε το σκοπό του με κάθε κόστος όπως μας είχε προειδοποιήσει μία ψυχή πριν από λίγους μήνες. Ουσιαστικά δεν είχε αντίπαλο, καθώς τα μεγάλα κεφάλια είχαν μυριστεί τη δουλειά από την αρχή και πέταξαν γρήγορα ''λευκή πετσέτα'' κι ο μόνος που απέμεινε να τον αντιμετωπίσει ήταν ο Παναθηναϊκός του Ιβάν Γιοβάνοβιτς και του Γιάννη Αλαφούζου. Του Γιάννη Αλαφούζου κυρίες και κύριοι. Του τύπου που απλά δεν κάνει τίποτα κι είναι ανίκανος για όλα. Που επενδύει σημαντικά κεφάλαια στην ομάδα του, αλλά αποτυγχάνει συνεχώς. Που γουστάρει να τον βρίζουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι και να αντιμετωπίζεται σαν καρτούν. Που ασχολείται με το ελληνικό ποδόσφαιρο έντεκα σεζόν και το μόνο που έχει καταφέρει είναι να πανηγυρίσει δύο κύπελλα. Που δε λέει να σηκωθεί και να εξαφανιστεί ή τουλάχιστον να παραδώσει τη διοίκηση του club σε ανθρώπους που είναι ικανοί να αλλάξουν την ιστορία. Που φέτος του παρουσιάστηκε μία χρυσή ευκαιρία να πετύχει κάτι σημαντικό, ωστόσο ούτε τώρα τα κατάφερε. Αν όχι τώρα, πότε;
Ο κόσμος του Παναθηναϊκού έχει βαρεθεί να ακούει τα ίδια και τα ίδια. Ξέρει ποια είναι τα ιδανικά του συλλόγου που αγαπά κι είναι ο πρώτος που τα προστατεύει. Παρόλα αυτά, κάποια στιγμή πρέπει να μπει ένα τέλος. Το τριφύλλι μετρά δύο πρωταθλήματα και τέσσερα κύπελλα από τη σεζόν 1996-97 κι έπειτα, συγκομιδή που άλλες οπαδικές βάσεις θα είχε οδηγήσει σε συρρίκνωση. Το συναίσθημα τα άδικης αποτυχίας επανήλθε, ωστόσο η πίκρα δεν πηγάζει από αυτήν. Περισσότερο έχει να κάνει με την πεποίθηση πως με την παρούσα διοίκηση η κατάκτηση του πρωταθλήματος θα ισοδυναμεί με θαύμα επιπέδου σαν αυτό που μας χάρισε η Εθνική ομάδα το 2004. Στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι, πάντα γελαστοί και γελασμένοι...
Ποδοσφαιρικές αναλύσεις το επόμενο διάστημα...