Ο Jimmy Jump σχολιάζει στο SportPortal2014.blogspot.gr τις μεταγραφές των Γκάι, Παπαπέτρου και Σενγκέλια στον Παναθηναϊκό και τον προσανατολισμό που πρέπει να έχουν από εδώ και πέρα οι πράσινοι στην αγορά!
Πλησιάζουμε στο φινάλε του Ιουλίου κι οι ομάδες της Eυρωλίγκα ετοιμάζονται για τελικό μεταγραφικό... σπριντ, προκειμένου να καλύψουν τις τελευταίες ανάγκες τους. Ο Παναθηναϊκός συγκαταλέγεται ανάμεσα στους οργανισμούς που βίωσαν τις πιο ραγδαίες αλλαγές το φετινό καλοκαίρι, ωστόσο έχει προχωρήσει αρκετά τον προγραμματισμό του και πλέον ψάχνεται για παίκτες που θα καλύψουν μία θέση στην περιφέρεια και μία στη frontcourt...
Μετά την επισημοποίηση των αποκτήσεων των Μήτογλου, Σλούκα και Γκραντ που αναλύσαμε πριν από λίγες μέρες, το τριφύλλι έφτασε σε συμφωνία με τους Κάιλ Γκάι, Ιωάννη Παπαπέτρου και Τορνίκε Σενγκέλια. Οι επιλογές του κόουτς Αταμάν ξεσήκωσαν θύελλα... αναλύσεων και το SportPortal2014.blogspot.gr δε γινόταν να μην πάρει θέση. Για πάμε...
O Κάιλ Γκάι (11-08-1997/1,88μ.) ήταν ένας από τους παίκτες του δεύτερου επιπέδου του ευρωπαϊκού μπάσκετ που ξεχώρισαν στο φινάλε της προηγούμενης σεζόν. Οι εμφανίσεις του στα Playoffs του ισπανικού πρωταθλήματος ανέβασαν τις μετοχές του στην αγορά και μετά από ένα θρίλερ διαπραγματεύσεων ανάμεσα σε αυτόν τη Μπανταλόνα, τη Βαλένθια και τη Μπολόνια κατέληξε στην Ελλάδα και τον Παναθηναϊκό. Αρχικά, θεωρώ ότι ο νέος του προπονητής τον επέλεξε για να είναι καλυμμένος σε περίπτωση που δεν αποκτηθεί ο Τάιλερ Ντόρσεϊ, ενδεχόμενο που όσο περνά ο καιρός γίνεται ολοένα και πιο πιθανό. Ο Αταμάν δεν ήθελε να περιμένει περισσότερο και πλέον νιώθει πιο ήρεμος με την προσθήκη του 26χρονου σουτέρ, περιμένοντας παράλληλα μήπως προκύψει κάποια ανατροπή και γίνει κίνηση και για τον παίκτη της Φενέρ...
Επειδή ελάχιστοι έχουν καλή εικόνα από τον πρώην παίκτη της Μπανταλόνα, είναι λογικό να έχουν ειπωθεί αρκετές ανακρίβειες για τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του. Αρχικά, ο Γκάι είναι ένας γκαρντ που διαθέτει εξαιρετική περιφερειακή εκτέλεση. Είναι τρομερός στο να κινείται μακριά από τη μπάλα και να την παίρνει μετά από κάποιο flare screen, ενώ είναι αποτελεσματικός και γρήγορος σουτέρ τόσο περιμένοντας στημένος, όσο και παίζοντας on ball. Ο χειρισμός και το dribbling του είναι ανώτερα του Τόμας κι έχει την ευχέρεια να αναπτύξει pick n' roll δράσεις, όμως όπως είναι φυσιολογικό δεν είναι κι ο καλύτερος δημιουργός. Εξαιτίας του ύψους του δε ''βλέπει'' πολλές πάσες και στο επίπεδο της Ευρωλίγκα θα δυσκολευτεί να δημιουργήσει. Παρόλα αυτά, έχει μία καλή βάση, την οποία οφείλει να βελτιώσει μέσω της δουλειάς και της συνεργασίας του με το πράσινο τεχνικό σταφ...
Επιθετικά, οι μόνες αδυναμίες του Αμερικανού άσου είναι οι εξής: Πρώτον, είναι αναγκαίο να βελτιώσει το shot selection του και να αποβάλλει από μέσα του την ανάγκη να σκοράρει άμεσα. Όταν δυσκολεύεται να τροφοδοτηθεί, με του παίρνει τη μπάλα δοκιμάζει εκτελέσεις που είναι εντελώς άστοχες ορισμένες φορές. Η περίπτωσή του χρειάζεται υπομονή από όλους, καθώς θα ωριμάσει μπασκετικά μόνο μέσα από τα συνεχόμενα παιχνίδια και τη σωστή καθοδήγηση. Δεύτερη επιθετική αδυναμία του έχει να κάνει με την αναποτελεσματικότητά του στις εκτελέσεις με επαφή. Σπάνια ''τρυπά'' την αντίπαλη άμυνα κι ως επί το πλείστον επιλέγει είτε τρίποντο, είτε midrange shot...
Στο αμυντικό σκέλος ακούστηκαν οι μεγαλύτερες υπερβολές. Ο Γκάι δεν είναι ''Φριντέτ''. Παλεύει κάθε φάση, δεν ''κλέβει'' ανάσες και πραγματοποιεί ικανοποιητικές περιστροφές και καλύψεις. Είναι δύσκολο να γίνει top αμυντικός εξαιτίας του αδύναμου κορμού του κι όχι του ύψους του (δυσκολεύεται στο ''σπάσιμο'' των αντίπαλων screens), ενώ μερικές φορές είναι απρόσεκτος στα κοψίματα πίσω από την πλάτη του. Παρόλα αυτά, κάποιες αναλύσεις ξέφυγαν εντελώς από την πραγματικότητα...
Γενικά, ο Γκάι πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα τρομερά ενδιαφέρον prospect, που μπορεί να εξελιχθεί εντυπωσιακά, αν δουλευτεί έξυπνα εντός του επιθετικού πλαισίου του Αταμάν (το επιθετικό playbook του περιλαμβάνει πάμπολλα off ball plays για σουτέρ σαν αυτόν). Άλλωστε, τουλάχιστον στο ξεκίνημα, άλλοι θα επωμιστούν το βάρος παραγωγής στην περιφέρεια, επομένως ο Αμερικανός δεν πρέπει να ''καεί'' σε μία περίοδο που θα ζοριστεί πολύ πνευματικά...
Μετά από κάμποσα χρόνια στο κορυφαίο επίπεδο της Ευρωλίγκα ο Τορνίκε Σενγκέλια (05-10-1991/2,06μ.) αποφάσισε να έρθει και στα μέρη μας. Ο Γεωργιανός φόργουορντ ολοκλήρωσε τη διαδρομή του στη Μπολόνια με όχι και τόσο ευχάριστα συναισθήματα σε ομαδικό κι ατομικό επίπεδο, εξαιτίας της μη κατάκτησης του ιταλικού πρωταθλήματος. Η αποχώρησή του δρομολογήθηκε μετά την απόφαση της διοίκησης της Βίρτους για μείωση του μπάτζετ και παρότι υπήρχε ενδιαφέρον και πριν από λίγες εβδομάδες, το deal ολοκληρώθηκε τώρα...
Ο Σενγκέλια είναι γνωστός στους περισσότερους από εσάς, οπότε δε χρειάζονται ιδιαίτερες αναλύσεις. Μέχρι πριν κάποια χρόνια ανήκε στο top-3 των PFs της διοργάνωσης έχοντας σπάνια αθλητικότητα για Ευρωπαίο παίκτη, elite ικανότητα εκτέλεσης και δημιουργίας από το low post, αμυντική σταθερότητα κι ηγετική προσωπικότητα. Οι τραυματισμοί που αντιμετώπισε στη Μόσχα, όσα ακολούθησαν με τον πόλεμο κι η επιλογή της Μπολόνια έβαλαν ''φρένο'' στην περεταίρω άνοδό του, όμως όπως απέδειξε και πέρσι κανένας δεν πρέπει να τον υποτιμά...
Νομίζω, ότι ο μεγαλύτερος προβληματισμός γύρω από την επιλογή του έχει να κάνει με το κατά πόσο τα χαρακτηριστικά του ταίριαζαν με τις ανάγκες του ρόστερ. Από ό,τι καταλαβαίνω, η πλειονότητα πιστεύει πως ο Σενγκέλια ήταν ένα κακό ''fit'' για την πράσινη frontcourt, ωστόσο προσωπικά θεωρώ το αντίθετο. Για ποιους λόγους;
1) Η πράσινη γραμμή ψηλών αποτελούταν από τους Μήτογλου, Λεσόρ, Κ. Αντετοκούνμπο και Μαντζούκα (θα ''κατεβαίνει'' και στο ''3''). Μετά το ''ναυάγιο'' στην υπόθεση του Βέσελι ο κόουτς Αταμάν εισηγήθηκε την προσθήκη ενός σέντερ με καλό μακρινό σουτ. Χωρίς τον Σενγκέλια και με δεδομένη τη δυσκολία εύρεσης ενός τέτοιου παίκτη με ικανότητα παραγωγής κι από το low post, ο Παναθηναϊκός δε θα διέθετε ψηλό με απειλή-δημιουργία από χαμηλά. Μοναδική εξαίρεση ίσως να ήταν μόνο ο Λεσόρ, ωστόσο εκείνος επικρατεί περισσότερο λόγω δύναμης, παρά τεχνικής ποιότητας σε τέτοιες φάσεις...
2) Στα... χαρτιά, το δίδυμο του Μήτογλου με τον Μαντζούκα εξασφαλίζει συγκεκριμένα πράγματα. Εφόσον επανέλθει στα γνωστά στάνταρ του, ο πρώτος προσφέρει αμυντική ισορροπία, ενώ ο δεύτερος απειλή πίσω από τη γραμμή των 6,75μ. (μόνο έχοντας αυτόν το ρόλο, θα μπορέσει να αυξήσει τα λεπτά συμμετοχής του σε πρώτο χρόνο). Σε αυτό το στάδιο της καριέρας τους κι από τους δύο λείπει το στοιχείο της ''προσωπικής φάσης'', άρα και της σταθερής παραγωγής πόντων. Ο Σενγκέλια έχει ακριβώς αυτό το ''πακέτο'' και παράλληλα δεν είναι τόσο κακός αμυντικός...
3) Επειδή αποκτήθηκε ένα άπειρο από Ευρωλίγκα ''2άρι'' (βλ. Γκάι), ο Ντόρσεϊ αδυνατεί να λύσει τη συνεργασία του με τη Φενέρ κι η περιφέρεια πλέον χρειάζεται πρωτίστως έναν επιπλέον defensive stopper, το τριφύλλι ήταν αναγκαίο να βρει έναν επιπρόσθετο σκόρερ στα forwards. Άλλωστε, για αυτόν το λόγο έγινε σοβαρή προσπάθεια τόσο για τον Χεζόνια, όσο και για τον Μίροτιτς...
Συμπερασματικά, πιστεύω ότι ο κόουτς Αταμάν κινήθηκε προς τη σωστή κατεύθυνση όσον αφορά τη στελέχωση της θέσης ''4''. Πολλοί εστιάζουν στην αμυντική θωράκιση ή την ενίσχυση της περιφερειακής απειλής, όμως τα συγκεκριμένα ''θέλω'' προορίζονται να καλυφθούν από το ελληνικό δίδυμο που προϋπήρχε. Σε αυτούς τους τομείς μπορούν να προσφέρουν τα περισσότερα, επομένως ήταν απαραίτητη η μεταγραφή ενός πιο ταλαντούχου επιθετικά ψηλού. Ο Σενγκέλια έχει να ''δώσει'' κι άλλα και δεν είναι τύπος που αντέχει να μην πρωταγωνιστεί, επομένως να είστε βέβαιοι πως θα προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες στη νέα του ομάδα...
Η επιστροφή Παπαπέτρου ήταν ως ένα βαθμό αναμενόμενη. Ο Έλληνας διεθνής βίωσε μία ιδιαίτερα εποικοδομητική τριετία σε ατομικό επίπεδο, καθώς ουσιαστικά έμαθε ποιες αρμοδιότητες ταιριάζουν στα χαρακτηριστικά του. Εξαιτίας των όσων έγιναν στον Παναθηναϊκό το καλοκαίρι του 2020, αναγκάστηκε να θυμηθεί τα κολεγιακά του χρόνια, μιας και προσπάθησε να εξελιχθεί σε point forward. Η αρχή της προσπάθειάς του δεν ήταν άσχημη, ωστόσο η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Η συνύπαρξή του με τον Ζοτς στο Βελιγράδι είναι βέβαιο ότι τον έκανε σοφότερο αγωνιστικά και πνευματικά, αφού συνειδητοποίησε τι πρέπει να κάνει για να φαίνεται χρήσιμος σε σύνολα με βλέψεις πρωταθλητισμού στην Ευρωλίγκα...
Ο Παπαπέτρου αρέσει στον Αταμάν εδώ κι αρκετά χρόνια. Ο Τούρκος τεχνικός τον ήθελε και στην Εφές κάποια καλοκαίρια παλαιότερα και θεωρώ ότι κάτι θα έχει σκεφτεί για να τον αξιοποιήσει. Κατά τη γνώμη μου, ο 29χρονος άσος πρέπει πρωτίστως να επανέλθει στα αμυντικά στάνταρ του (ριμπάουντ+hustling) και δευτερευόντως να σταθεροποιήσει την παραγωγή του παίζοντας μακριά από τη μπάλα. Εφόσον βαδίσει σε αυτά τα μονοπάτια, σταδιακά θα επανακτήσει την αυτοπεποίθησή του κι ο κόουτς θα του δώσει μεγαλύτερες αρμοδιότητες...
Από εδώ και πέρα τα ζητούμενα για τον Παναθηναϊκό είναι συγκεκριμένα. Όπως αναφέραμε παραπάνω, ο Εργκίν Αταμάν έχει ζητήσει την απόκτηση ενός ''5αριού'' με ικανότητα στην περιφερειακή εκτέλεση, ενώ είναι σαφές πως αναζητείται κι ένας έξτρα γκαρντ. Αυτός πρέπει να συνδυάζει αμυντική ικανότητα με σταθερή απειλή πίσω από τη γραμμή των 6,75μ., προκειμένου το υπάρχον ρόστερ να αποκτήσει προοπτικές λειτουργικότητας. Οτιδήποτε διαφορετικό θα περιπλέξει τα πράγματα και σε βάθος χρόνου θα ''γεννήσει'' την ανάγκη εύρεσης λύσεων από παίκτες που δεν έχουν το ''πακέτο'' να τις προσφέρουν. Περιμένουμε τις νεότερες εξελίξεις και θα πούμε περισσότερα...