Το ίδιο σύστημα με αλλαγή πλευράς στους ρόλους από τον Γιοβάνοβιτς και τρία κεντρικά χαφ του Μαρτίνεθ που οδηγούν στο στυλ που του αρέσει! Ο Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogspot.gr...
Δύο νίκες και δύο ήττες ήταν ο απολογισμός των ελληνικών ομάδων στην τρίτη αγωνιστική των ομίλων των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Ολυμπιακός και Π.Α.Ο.Κ. επικράτησαν των Γουέστ Χαμ κι Αμπερντίν αντίστοιχα, ενώ Α.Ε.Κ. και Παναθηναϊκός δεν υπερπήδησαν τα γαλλικά εμπόδια των Μαρσέιγ και Ρεν. Όλες οι ομάδες έχουν καλές και κακές στιγμές, ωστόσο είναι ξεκάθαρο πως οι εκπρόσωποί μας καταγράφουν ικανοποιητική πορεία μέχρι στιγμής κι έχουν καταστήσει ως ορατό το ενδεχόμενο επιστροφής στη 15η θέση του ranking χωρών, το οποίο επαναφέρει τα πέντε διεθνή εισιτήρια στο πρωτάθλημά μας...
Σήμερα επέλεξα να σταθούμε σε όσα είδαμε από τους δύο "αιωνίους", καθώς με όσα συνέβησαν την Κυριακή στο μεταξύ τους ντέρμπι δεν καταφέραμε να μιλήσουμε για το αγωνιστικό σκέλος. Θα αρχίσουμε από το νικητή της βραδιάς Ολυμπιακό κι έπειτα θα αναλύσουμε ορισμένα άκρως ενδιαφέροντα πράγματα και για τον Παναθηναϊκό...
Aρχικά, θέλω να θυμηθούμε ένα απόσπασμα από την ανάλυση που είχα ετοιμάσει για την τακτική φιλοσοφία του Μαρτίνεθ λίγο μετά τη συμφωνία του με τους ερυθρόλευκους (21 Ιουνίου):
"... Ο νέος τεχνικός των ερυθρόλευκων διαφέρει από τους περισσότερους της νέας γενιάς της ισπανικής σχολής. Οι ομάδες του αποδίδουν καλύτερα, όταν δεν έχουν το συντριπτικό ποσοστό της κατοχής της μπάλας κι αναγκάζονται να παράγουν είτε στο transition, είτε ''κλέβοντας'' τη μπάλα μετά από το έντονο pressing που επιχειρούν"...
Η έντονη αποτελεσματικότητα του Ολυμπιακού και τα συνεχόμενα παιχνίδια με μέτριες ομάδες της Super League 1 εντός έδρας, έχουν δώσει μία διαφορετική εικόνα για την αγωνιστική ταυτότητα που θέλει να προσδώσει στο σύνολό του ο Ισπανός κόουτς. Όπως είχα τονίσει και σε εκείνο το άρθρο μου, ο πρώην τεχνικός της Εσπανιόλ σαφώς και διαθέτει μερικές εξαιρετικές ιδέες που αφορούν τις σετ καταστάσεις και την οργανωμένη ανάπτυξη (είχαμε αναλύσει αρκετές τότε), ωστόσο τα πρότζεκτ που καθοδηγεί πετυχαίνουν συνήθως όταν αποκτούν μία πιο συμπαγή λειτουργία. Στον Μαρτίνεθ ανέκαθεν άρεσε το έντονο και στοχευμένο pressing ψηλά, όμως παράλληλα δε θέλει να παίρνει μεγάλα ρίσκα έχοντας τις γραμμές του μακριά από την εστία του. Σε αντίθεση με όσα έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τις τελευταίες δεκαετίες από τα περισσότερα προπονητικά... τέκνα της ισπανικής σχολής, οι καλές δουλειές της καριέρας του συνοδεύτηκαν από ομάδες που παρήγαγαν τρομερά στο transition κι εκμεταλλεύονταν τα λάθη των αντιπάλων υπό καθεστώς έντονου πρεσαρίσματος στην αμυντική και μεσοαμυντική γραμμή τους...
Η χθεσινή επικράτηση επί τους Γουέστ Χαμ, αλλά ιδιαίτερα ο τρόπος που ήρθε αυτή νομίζω ήταν το πρώτο πραγματικό δείγμα του Ολυμπιακού που θέλει να βλέπει ο προπονητής του. Οι κάτοχοι του Conference League μπορεί να είχαν πολλές αλλαγές στη βασική ενδεκάδα τους και να μη "χτύπησαν" στο 100% την αναμέτρηση έχοντας το πάνω χέρι στον όμιλο, όμως όλα αυτά δε μειώνουν καθόλου την αξία της επιτυχίας ειδικά από τη στιγμή που προέκυψε με συγκεκριμένο πλάνο κι όχι με τύχη (το συγκεκριμένο "όπλο" έκανε την εμφάνισή του στο αυτογκόλ του Ογκμπόνα, ωστόσο οι γηπεδούχοι θα μπορούσαν να σκοράρουν δεύτερο γκολ σε άλλες φάσεις)...
Για να διαμορφωθεί ο συγκεκριμένος προσανατολισμός χρειάστηκε να παρθεί μία τακτική απόφαση. Ο Μαρτίνεθ επέλεξε να πλαισιώσει τον Χέσε με δύο "8άρια" αμυντικογενούς φύσεως (βλ. Καμαρά-Αλεξανδρόπουλο), διατηρώντας παράλληλα τους ποιοτικότερους μεσοεπιθετικούς του στα πλάγια (Ποντένσε-Φορτούνης). Χάρη σε αυτήν τη μεταβολή ο Ολυμπιακός μπόρεσε να φανεί αποδοτικός στη φιλοσοφία που αρέσει στον προπονητή του και να πάρει μία νίκη που τον κρατά ζωντανό για την πρόκριση στα νοκ-άουτ του Europa League και παράλληλα "κλειδώνει" τη συνέχεια-μαξιλαράκι ασφαλείας στο Conference League. Φυσικά, είναι δύσκολο να δούμε να δοκιμάζεται κάτι ανάλογο και στην Ελλάδα εξαιτίας των διαφορετικών αναγκών που υπάρχουν στην πλειοψηφία των αναμετρήσεων, αλλά τουλάχιστον για τα εγχώρια ντέρμπι και τα ευρωπαϊκά ματς νομίζω πως η λύση βρέθηκε. Το μόνο που χρειάζεται είναι περισσότερη δουλειά για τη βελτίωσής της, καθώς παίκτες όπως ο Αλεξανδρόπουλος ή Ορτέγα ακόμα υπολείπονται ως ένα βαθμό στο τακτικό κομμάτι...
Πάμε τώρα και στον Παναθηναϊκό. Μιας και πιάσαμε τις αναδρομές, πάμε να θυμηθούμε ένα απόσπασμα από ένα πιο πρόσφατο κείμενό μου. Στις 2 Οκτωβρίου γράφαμε για το τριφύλλι μετά το 2-2 με τον Π.Α.Ο.Κ. στη Λεωφόρο:
"... Το πρότζεκτ που ο Γιοβάνοβιτς οραματίστηκε το καλοκαίρι του 2021 έχει μπει στο τελικό του στάδιο. Ο Σέρβος τεχνικός επιχειρεί να εξελίξει ξανά την ομάδα του, προσπαθώντας να την καταστήσει περισσότερο δημιουργική επιθετικά με την ένταξη παικτών όπως ο Τζούρισιτς, ο Αράο, ο Βαγιαννίδης, ο Βιλένα και την αλλαγή ρόλων σε ποδοσφαιριστές όπως ο Ιωαννίδης (πλέον είναι ξεκάθαρα βασικός) κι ο Μπερνάρντ. Παράλληλα, δε θέλει να χάσει την αμυντική σταθερότητα της περσινής σεζόν, η οποία είναι δύσκολο να επαναληφθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό. Ο Παναθηναϊκός περνά ακόμα μία περίοδο προσαρμογής κι εξέλιξης, επομένως είναι αναμενόμενο να αντιμετωπίσει τέτοιες βραδιές σαν τη χθεσινή. Αργά ή γρήγορα θα καταφέρει να αποκτήσει ισορροπημένη ταυτότητα, απλά μέχρι τότε οφείλει να μείνει ζωντανός βαθμολογικά σε Ελλάδα κι Ευρώπη, προκειμένου να διεκδικήσει τους στόχους του"...
Αν κι είχε μπροστά του έναν ευρωπαϊκό αγώνα αυτήν τη φορά, ο Παναθηναϊκός έμεινε πιστός στην εξέλιξη της φετινής προσπάθειάς του. Ο Γιοβάνοβιτς επέλεξε να διατηρήσει την ίδια φιλοσοφία και δεν προσπάθησε να αποσπάσει θετικό αποτέλεσμα κόντρα στη Ρεν παίζοντας περισσότερο συντηρητικά ή αλλάζοντας σχηματισμό. Προσωπικά, δεν ξέρω τι θα μπορούσε να είχε κάνει σε κάποια άλλη χρονική περίοδο. Γιατί το λέω αυτό; Όπως έγινε και στο ματς της Κυριακής μέχρι να διακοπεί, οι πράσινοι μπορεί να διατήρησαν το σχηματισμό που τους έχουμε συνηθίσει από το χειμώνα του 2021 με την τότε μετατόπιση του Βιγιαφάνιες στο "8", ωστόσο έχουν αλλάξει πλευρές στους ρόλους. Κατά τη γνώμη μου, η συγκεκριμένη μεταβολή δουλεύεται, προκειμένου να καλυφθεί η απουσία του Μάγκνουσον και να παραχθεί ένα νέο πλαίσιο ανάπτυξης που θα οδηγεί σε σωστή κυκλοφορία της μπάλας στο πρώτο στάδιο ανάπτυξης...
Όπως θα θυμάστε, ο Παναθηναϊκός του Γιοβάνοβιτς παρατασσόταν με 3-2-4-1 σε φάση επίθεσης. Ο δεξιός μπακ γινόταν τρίτο στόπερ, ο αριστερός εξτρέμ ουσιαστικά λειτουργούσε ως "αριστερό δεκάρι" δίπλα στον επιτελικό μέσο που κινούταν προς τα δεξιά, ο αριστερός μπακ έδινε πλάτος από τα αριστερά κι ο δεξιός εξτρέμ από την αντίθετη πλευρά. Όλες οι θέσεις είναι σημαντικές στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, ωστόσο οι πράσινοι είχαν επιλέξει να αποκτήσουν μόνο έναν αριστεροπόδαρο στόπερ δύο σεζόν τώρα, κάτι που κατέστησε απαραίτητη τη συμμετοχή του Μάγκνουσον για να έχουν ισορροπημένη ανάπτυξη στο πίσω μέρος του γηπέδου. Χωρίς τον Ισλανδό δεν υπάρχει άλλος κεντρικός αμυντικός με τέτοια χαρακτηριστικά στο ρόστερ, οπότε έπρεπε να αλλάξουν μερικά πράγματα. Τι άλλαξε λοιπόν; Το 3-2-4-1 παρέμεινε, όμως πλέον ο "επιθετικός" ακραίος μπακ έγινε ο δεξιός (βλ. Βαγιαννίδη), ο εξτρέμ-δεκάρι έγινε επίσης ο δεξιός (για αυτό πήγε ο Μπερνάρντ εκεί), ο εξτρέμ που δίνει πλάτος πήγε αριστερά (ο Παλάσιος έπαιξε ως τέτοιος) κι ο εξ αρχής επιτελικός μέσος κινείται κοντά του (Τζούρισιτς). Επίσης, τρίτο στόπερ γίνεται ο αριστερός μπακ, επομένως Σένκεφελντ-Γεντβάι μεταφέρονται σε ένα σημείο που μπορούν να χρησιμοποιήσουν ικανοποιητικά το δεξί τους...
Δεν ξέρω αν ο Γιοβάνοβιτς διατηρήσει αυτό το πλάνο παιχνιδιού, ωστόσο η νέα ιδέα του έχει λογική υποστήριξης. Θα χρειαστεί λίγο χρόνο για να δει πώς θα καταμεριστούν οι ρόλοι κυρίως στη μεσοεπιθετική γραμμή, ενώ θεωρώ πως υπό αυτό το καθεστώς ο υγιής Χουάνκαρ θα πάρει θέση βασικού αντί του Μλαντένοβιτς. Εκτός από την ομαδική λειτουργία που σχεδόν πάντα απαιτεί βελτίωση, ο Παναθηναϊκός θα χρειαστεί και την ένταξη δύο παικτών-κλειδιά για τον τρόπο που αγωνίζεται. Για τον Βιλένα τα είχαμε πει τις προάλλες. Κατά τη γνώμη μου, μόνο με τον Ολλανδό στο 100% το τριφύλλι θα έχει σταθερότητα απέναντι σε ποιοτικούς αντιπάλους σε Ελλάδα κι Ευρώπη παίζοντας επιθετικά, εκτός αν υπάρξει κάποια συνύπαρξη των Πέρεθ-Αράο στον άξονα. Ο δεύτερος παίκτης είναι ο Αϊτόρ. Αν ο Ισπανός επανέλθει κοντά στα στάνταρ του, τότε ο προπονητής του δε θα δει μόνο περισσότερη δημιουργία κι από τις δύο πλευρές, αλλά και μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στο σκοράρισμα. Εξακολουθεί να λείπει το συγκεκριμένο στοιχείο από τη μεσοεπιθετική-επιθετική γραμμή κι ο πρώην άσος της Τβέντε λείπει -πλέον- κυρίως για αυτό...
Στον τίτλο του κειμένου αναρωτιέμαι αν έχουμε νέους όρους στην... παρτίδα της φετινής μάχης. Οι προπονητές των δύο "αιωνίων" επιχειρούν να αναπτύξουν τις ομάδες του, μέσω νέων επιλογών που δοκιμάζουν κι αφορούν ξεκάθαρα το τακτικό κομμάτι. Θα επιμείνουν; Απαντήσεις προσεχώς...