Ο Jimmy Jump αναλύει το... χορταστικό πρόγευμα της φετινής σεζόν που μας... σερβιρίστηκε στο Ο.Α.Κ.Α. και τη (νέα) μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού!
Αν κάποιοι πρέπει να αισθάνονται περισσότερο δικαιωμένοι από όλα όσα είδαμε χθες βράδυ στο Μαρούσι, αυτοί πρέπει να είναι οι άνθρωποι που χειρίζονται το τμήμα Marketing της EuroLeague. Οι δύο κορυφαίες ελληνικές ομάδες προσέφεραν ακόμα μία χορταστική παράσταση στους φίλους της διοργάνωσης και μία αναμέτρηση που πραγματικά αποτέλεσε την καλύτερη διαφήμιση για τη φετινή μάχη του "στέμματος"...
Αν και τα επίπεδα ανταγωνιστικότητας διαφοροποιήθηκαν, ο νικητής δεν άλλαξε. Ο Ολυμπιακός ήταν ξανά πιο έτοιμος ψυχολογικά και τακτικά από τον Παναθηναϊκό κι έμεινε όρθιος παρά την πράσινη αντίδραση και την καυτή ατμόσφαιρα. Οι ερυθρόλευκοι ξεκίνησαν με το δεξί και τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις τους, ενώ το τριφύλλι δέχθηκε ακόμα ένα χτύπημα σε μία εποχή που θα έπρεπε να περιμένει τέτοιου είδους βραδιές. Πάμε να δούμε τι κρατήσαμε από το ντέρμπι του Ο.Α.Κ.Α.!
Στην επίθεση είδαμε:
Από τον Παναθηναϊκό:
- "Α-set" ως εισαγωγικό σχήμα, που κατέληγε σε τροφοδότηση του Γκραντ στον αριστερό διάδρομο για να μπει προς το ζωγραφιστό με την "καλή" του, δεξιά ντρίμπλα. Για τον Αμερικανό άσο ο κόουτς Αταμάν προσπαθεί να βρει συγκεκριμένα plays (δοκιμάστηκαν μέχρι και "zipper" screens ή "diamond" παράταξη για να πάρει τη μπάλα), προκειμένου να αποτελέσει εναλλακτική πηγή ρηγμάτων από τη backcourt. Στη συνέχεια, όταν μπήκε ο Σλούκας, είδαμε πάλι ίδιο play ως έναρξη set offense, με τον Γκριγκόνις κι έπειτα τον Χουάντσο να βγαίνουν στην κορυφή μέσω "pin downs" (ο Ισπανός και σκρίναρε και "πήρε" σκριν)...
- "2-3" με άμεσα ball screens ή μέσω "1-4" διάταξης. Ο τελευταίος σχηματισμός χρησιμοποιήθηκε και στο αρχικό στάδιο μίας κατοχής, που εντέλει κατέληξε σε "pin down" του Χουάντσο για τον Γκριγκόνις...
- Άμεσο ball screen του Μπαλτσερόφσκι στον PG, με τους υπόλοιπους τρεις παίκτες να παρατάσσονται στη baseline και τον Χουάντσο να ετοιμάζεται να βγει από screen και να τροφοδοτηθεί κάτω από το καλάθι...
- "Spain pick n' rolls" με τον Γκριγκόνις να βγαίνει από τον άξονα προς τα πλάγια (εκτελέστηκαν και με τον Βιλντόσα και με τον Σλούκα σε ρόλο δημιουργού). Ο Λιθουανός winger διαθέτει σημαντικό ποσοστό εκτελέσεων στο επιθετικό playbook του προπονητή του, οι οποίες προκύπτουν μακριά από τη μπάλα και χωρίς εκείνος να αποτελεί τον κύριο ballhandler. Για παράδειγμα, στο τρίτο δεκάλεπτο αναπτύχθηκαν plays με τον πρώην άσο της ΤΣΣΚΑ Μόσχας να παίρνει το screen στην άκρη και να "χτυπάει" στο close out τον αντίπαλό του ή να βγαίνει στην "φτερό" μετά από "1-4" διάταξη...
- Με τον Σλούκα στο παρκέ, εκτός όσων σημειώσαμε παραπάνω, "1-3-1" με τον Χουάντσο να κάνει το screen και τον Λεσόρ χαμηλά. Eπίσης, οι δύο νεοφερμένοι πράσινοι ψηλοί άλλαξαν ρόλους σε "Spain pick n' roll" με χειριστή τον 33χρονο άσο, ενώ δοκιμάστηκε και μία "flat" κίνηση για σουτ είτε του Χουάντσο, είτε του Γκάι. Φυσικά, εξελίχθηκαν και "καθαρά" pick n' rolls, αλλά και "1-4" με στόχο να βγει ο πρώην σουτέρ της Μπανταλόνα να εκτελέσει ή να εισάγει τη μπάλα στο χαμηλό ποστ. Επιπλέον, στο δεύτερο δεκάλεπτο παρουσιάστηκε μία ιδέα όπου ο Σλούκας "πήρε" δύο screens στο πλάι, με το δεύτερο να δίνεται από τον Λεσόρ για ευνόητους λόγους. Επιπρόσθετα, στο δεύτερο ημίχρονο έγιναν "pin downs" για τον πράσινο αρχηγό, ο οποίος ξεκινούσε από τη baseline και κινούταν προς την κορυφή, ενώ εκτελέστηκαν και διπλά screens κεντρικά και "Α-set" ως αρχικό πλάνο που κατέληγε σε δική του ball δράση, αλλά χωρίς να "κατεβάζει" εκείνος τη μπάλα (η πρόβλεψη ήταν να ξεκινά από δεξιά)...
- Προσπάθεια να δημιουργηθούν ρήγματα είτε με επιθετικότητα των ballhandlers, είτε με "τάισμα" του Λεσόρ για εκτέλεση με πλάτη, όταν ο Ολυμπιακός "αναγκάστηκε" να χρησιμοποιήσει τον Σίκμα ως "5" εξαιτίας της απουσίας του Φαλ. Σε μερικές φάσεις οι φιλοξενούμενοι επέλεξαν να στείλουν βοήθεια με τον παίκτη που μάρκαρε τον Γκραντ, όμως ο Γάλλος σέντερ δε διάβαζε άμεσα τις ανισορροπίες (το τριφύλλι δεν κυνήγησε όσο θα έπρεπε το συγκεκριμένο ματσάρισμα)...
Aπό τον Ολυμπιακό:
- "Figure-8s" που είχαν κυρίως ως στόχο την ανάμειξη του Κάνααν ή το match-up του Παπανικολάου με τον Γκριγκόνις μέσω επίθεσης του ερυθρόλευκου αρχηγού με αριστερή ντρίμπλα. O κόουτς Μπαρτζώκας είχε στοχεύσει τον Λιθουανό άσο στην επίθεσή του, όμως ο έμπειρος παίκτης του δε βρέθηκε σε τόσο καλή μέρα...
- Κεντρικά pick n' rolls για το δίδυμο Γουόκαπ-Μιλουτίνοφ, με εντολή για διπλό screen του Σέρβου, στις περιπτώσεις παθητικής αντιμετώπισης ("under") από τον πράσινο γκαρντ. Όπως έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, η συγκεκριμένη επιλογή περιλαμβάνει κοψίματα προς τη ρακέτα. Η συγκεκριμένη πτυχή του ερυθρόλευκου playbook έγινε συνεχής, όταν μπήκε στο παρκέ ο Σλούκας και μάρκαρε τον Αμερικανό PG. Ο στόχος ήταν τόσο η εκμετάλλευση των όποιων αμυντικών αδυναμιών του Έλληνα γκαρντ, όσο κι η φθορά του που θα οδηγούσε στη μείωση των δυνάμεών του όσο θα περνούσε ο χρόνος (οι δύο βασικοί πυλώνες του φετινού Ολυμπιακού ανέπτυξαν δράσεις "2vs2" και στο πλευρό). Ανάλογες δράσεις επιλέχθηκαν και για τον Γκος, που έτσι όπως εξελίχθηκε η βραδιά έκανε τη διαφορά στο φινάλε (16 PIR με 16π. με 3/5 δίπ., 3/6 τρ., 3-1 ασ/λ., 1 κλ., 4 κερδ. φάουλ και +5 στο "+/-"), όντας όπλο μεταξύ άλλων και για την παραγωγή ρηγμάτων σε ατομικές φάσεις ή με κοψίματα απέναντι στους κακούς περιφερειακούς αμυντικούς των γηπεδούχων (π.χ. Γκάι σε αυτό τον αγώνα)...
- "Spain" pick n' rolls ή "Α-set" διατάξεις, όπου είτε ο Κάνααν έβγαινε στην περιφέρεια ως "σύρτης" κι ανέπτυσσε κάποια δράση με τη μπάλα στα χέρια, είτε προέβλεπε τελική δημιουργία από το high post για τον Μιλουτίνοφ. Ίδιο τύπο επίθεσης είδαμε και με τον Γουόκαπ στο ρόλο του Αμερικανού σκόρερ, αλλά και με τον Πίτερς...
- Ένα play που ξεκίνησε με "1-3-1" σχηματισμό όπου ο Πίτερς ουσιαστικά... ξεγλύστρισε από τη baseline προς το δεξί φτερό και παράλληλα ο Παπανικολάου έφυγε από εκεί κινούμενος προς το ύψος της γραμμής των ψηλών. Η συγκεκριμένη ιδέα είχε ως στόχο τη δημιουργία χώρου εκτέλεσης για τον Αμερικανό φόργουορντ, ο οποίος ήταν εξαιρετικός (31 PIR με 17π., 5/7 δίπ., 2/2 τρ., 10 ριμπ., 4 ασ., 4 κλ., 1 λ., +21 στο "+/-" σε 36:50)...
- Επιθέσεις στο transition, οι οποίες όπως έχουμε πει θα αγαπηθούν πιο πολύ φέτος από το σύνολο του κόουτς Μπαρτζώκα...
- Μεγάλο μέρος επιθέσεων σε στα χέρια των Λαρεντζάκη-ΜακΚίσικ, όταν αμφότεροι μπήκαν στο παρκέ χωρίς τον Γουόκαπ στη θέση του PG. Επιπρόσθετα, δοκιμάστηκε και μία επίθεση "2-3" με τον Γκος και τον Έλληνα διεθνή στην κορυφή του σχήματος...
- "Α-set" που εξελίχθηκε σε "figure-8" με σκοπό ο Παπανικολάου να επιχειρήσει να διεισδύσει προς το καλάθι κι εναλλακτικό πλάνο την πάσα στον Μιλουτίνοφ που βρισκόταν στο low post...
Ο Παναθηναϊκός περιόρισε τις transition επιθέσεις του Ολυμπιακού, ωστόσο αμυντικά "πληγώθηκε" από κακές αντιδράσεις παικτών όπως ο Βιλντόσα, ο Γκραντ ή ο Λεσόρ, που βάσει χαρακτηριστικών του ρόστερ είναι απαραίτητο να στέκονται αξιοπρεπώς και σε αυτόν τον τομέα, ειδικά απέναντι σε έναν αντίπαλο που εκμεταλλεύεται κάθε "δώρο". Δε χρειάζεται να είσαι... σπεσιαλίστας της τακτικής για να καταλάβεις ότι το τριφύλλι δεν έχει καταφέρει να αναπτύξει κώδικες επικοινωνίας και στις δύο πλευρές του παρκέ σε ό,τι έχει να κάνει με την ομαδική λειτουργία, κάτι που όπως καταλαβαίνετε ισχύει και για την άμυνα. Προσωπικά, αν και διαχρονικά είναι μία επιλογή που δεν είναι ιδιαίτερα αγαπητή στον κόουτς Αταμάν, σε αυτήν την αναμέτρηση θα ήθελα να δω τους γηπεδούχους να δοκιμάζουν περισσότερα switches. Για παράδειγμα, στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου είδαμε τον Μαντζούκα να πηγαίνει στο μαρκάρισμα του Γουόκαπ, ωστόσο ούτε υπό το συγκεκριμένο καθεστώς επιλέχθηκε "αλλαγή". Αξίζει να σημειωθεί, ότι ορισμένοι παίκτες και δη ο Λεσόρ δεν ήταν συγκεντρωμένοι σε κρίσιμα σημεία του αγώνα. Υπήρχαν λήξεις ερυθρόλευκων επιθέσεων όπου επιβάλλεται να γίνει switch και πολύ απλά δε γινόταν...
Αντίθετα, όπως αναμενόταν η πλευρά του Ολυμπιακού στήριξε το αμυντικό πλάνο της στο switching. Το συγκεκριμένο όπλο μαζί με τη γνωστή άρνηση κάθε πάσας στην περιφέρεια (ο Σλούκας δυσκολεύτηκε αρκετές φορές να πάρει τη μπάλα) έστρωσε το δρόμο στους νταμπλούχους Ελλάδας για να ελέγξουν το ρυθμό της αναμέτρησης. Η επιλογή των "αλλαγών" δεν ήταν αποτελεσματική μόνο όταν αναμειγνυόταν σε αυτές ο Σίκμα (κυρίως ως "5"), παρότι σε εκείνο το χρονικό σημείο ο κόουτς Μπαρτζώκας είχε "χαμηλώσει" το σχήμα του βάζοντας και τον Παπανικολάου στο "4" (οι γηπεδούχοι δεν την "κυνήγησαν" όσο θα έπρεπε)...
Σε ατομικό επίπεδο θα ήθελα να σταθώ σε δύο παίκτες. Αρχικά, στον Μ.V.P. Νίκολα Μιλουτίνοφ (21 PIR με 15π., 6/12 δίπ., 7 ριμπ., 1 ασ., 1 κλ., 1 λ., 2 κοψ., 5 κερδ. φάουλ και +18 στο "+/-" σε 35:34 ), ο οποίος κατάφερε να αντέξει σωματικά και πνευματικά και να κυριαρχήσει των αντιπάλων του και στις δύο πλευρές του παρκέ. Πολλοί μιλούν για τη δεδομένη ικανότητά του στην εκτέλεση από κοντά και τη δημιουργία (μέχρι στιγμής το συγκεκριμένο ταλέντο του αξιοποιείται κυρίως από το high post κι όχι από το low/αυτή η τακτική προσέγγιση ίσως να πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις εξαιτίας της απουσίας του Φαλ χθες, αφού ο Σέρβος έπρεπε να καταπονηθεί λιγότερο μέσω αποφυγής όσο το δυνατόν περισσότερων επαφών). Παρόλα αυτά, την παρούσα χρονική στιγμή κυριαρχεί των πράσινων ψηλών λόγω της μεγαλύτερης γνώσης των "βασικών" και του τρόπου που αντιλαμβάνεται κι εκμεταλλεύεται τις καταστάσεις που προκύπτουν στο παρκέ. Θα έχει τρομερό ενδιαφέρον η συνέχεια της προσωπικής "μάχης" του με τον Λεσόρ...
Από την άλλη πλευρά, ο παίκτης-βαρόμετρο για την επιτυχία ή όχι πολλών ιδεών που δοκιμάστηκαν ήταν ο Χουάντσο (25 PIR με 13π., 2/5 δίπ., 2/3 τρ., 10 ριμπ., 2 ασ., 1 κλ., 2 λ., 2 κοψ., 3 κερδ. φάουλ και -15 στο "+/-" σε 43:12 ). Για τον Ισπανό διεθνή είχαμε αναφερθεί εκτενώς κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Στον αμυντικό τομέα αποτελεί top παίκτη, καθώς με την οξυδέρκειά του μπορεί να καλύπτει άριστα χώρους και κενά, ενώ παράλληλα είναι αρκετά αποτελεσματικός και στους ατομικούς δείκτες. Θεωρώ, ότι ο κόουτς Αταμάν πρέπει να αρχίσει να τον εμπιστεύεται περισσότερο και στην επίθεση μέσω πρόσθεσης plays για δική του εκτέλεση. Η παρουσία του είναι απαραίτητη σε αυτόν τον Παναθηναϊκό κι ελπίζω να μην προκύψουν διάφορες αρλούμπες στο μέλλον, αν υπάρξουν βράδια που ο πρώην NBAer δε σκοράρει διψήφιο αριθμό πόντων...
Παρά τα όσα επικρατούν στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, εκτός από τον Παναθηναϊκό κι ο Ολυμπιακός είναι ανέτοιμος. Οι νταμπλούχοι Ελλάδας μπορεί να μην προχώρησαν σε πολλές αλλαγές στο ρόστερ τους, ωστόσο έχασαν τους κομβικότερους παίκτες τους στην επίθεση και πρόσθεσαν έναν top σέντερ, του οποίου οι ικανότητες δεν πρέπει να περιοριστούν σε ένα πλαίσιο χρησιμοποίησης που μοιάζει με αυτό που υπάρχει για τον Φαλ (παρότι τα χαρακτηριστικά τους ταιριάζουν). Αυτό που έκανε τη διαφορά στα πρώτα "αιώνια" ντέρμπι της σεζόν ανάμεσα στα δύο σύνολα, είναι ότι στους νικητές εξακολουθεί να πρωταγωνιστεί ένας κορμός παικτών που υπήρχε και πέρσι, κάτι που μετρά όχι μόνο σε τακτικό ή αγωνιστικό επίπεδο, αλλά κι από πλευράς εμπειρίας τέτοιων αγώνων...
Οι ομάδες μας θα βελτιωθούν αργά ή γρήγορα, αρκεί οι οργανισμοί να συνεχίσουν να επιδεικνύουν ωριμότητα και ψυχραιμία. Παρόλα αυτά, ορισμένες αδυναμίες είναι ξεκάθαρες και δεν πρόκειται να "σβηστούν" μόνο μέσω ομαδικής δουλειάς. Κατά τη γνώμη μου, αμφότεροι θα αναγκαστούν να ψαχτούν στην αγορά για προσθήκες, προκειμένου να καταστήσουν λειτουργικότερα τα σύνολά τους. Τότε το βάρος θα πέσει στους Μπαρτζώκα κι Αταμάν, οι οποίοι μέχρι τότε θα πρέπει να έχουν ξεκαθαρίσει το πλάνο τους και τι πράγματα θα ζητήσουν από τους παίκτες τους σε μόνιμη βάση ως το φινάλε των επίσημων υποχρεώσεων...