Ο Ολυμπιακός συνεχίζει το νικηφόρο σερί του στην Ευρωλίγκα κι ο Jimmy Jump αναλύει κάθε τακτική πτυχή της μεγάλης του νίκης επί της Μονακό!
Με τον καλύτερο τρόπο δείχνει να αφήνει πίσω του τις κακές στιγμές του πρώτου σταδίου της σεζόν ο Ολυμπιακός. Οι ερυθρόλευκοι αρχίζουν να βρίσκουν σταδιακά τις σταθερές τους και παρότι έχουν να κάνουν πολλή δουλειά προκειμένου να εντάξουν τα τελευταία μεταγραφικά αποκτήματα στο πλάνο τους, πλέον κοιτάζουν την επόμενη μέρα με μεγαλύτερη αισιοδοξία...
Στα δύο διπλά-υποχρέωση σε Λιόν και Βερολίνο προστέθηκαν δύο σημαντικότατες νίκες επί της Αρμάνι Μιλάνο και της Μονακό εντός έδρας. Τόσο την Τρίτη, όσο και χθες, οι νταμπλούχοι Ελλάδας έδωσαν σκληρές μάχες και χρειάστηκαν να παίξουν αρκετά καλό μπάσκετ σε συγκεκριμένα σημεία των παιχνιδιών, για να φτάσουν στις τελικές επικρατήσεις. Πάμε να δούμε τις σημειώσεις που κρατήσαμε από το σπουδαιότερο συναπάντημα αυτής της εβδομάδας για την ελληνική ομάδα, που δεν ήταν άλλο από αυτό κόντρα στην παρέα του Μάικ Τζέιμς...
Ο κόουτς Μπαρτζώκας παρουσίασε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον επιθετικό playbook. Ποιες επιλογές πρωταγωνίστησαν στο πλάνο του Έλληνα τεχνικού;
- Ροπή τροφοδότησης του Φαλ ή του Μιλουτίνοφ στο low post...
- "Spain" pick n' roll με τον Κάνααν ή τον Γουόκαπ σε ρόλο ballhandler και τον Πίτερς να κινείται από τα όρια της γραμμής της baseline προς τις 45 μοίρες. Εφόσον δεν πρόεκυπτε ρήγμα, η εναλλακτική επιλογή ήταν η εισαγωγή της μπάλας στο ζωγραφιστό και στο σέντερ των γηπεδούχων ή παραμονή του έμπειρου φόργουορντ χαμηλά άρα η μετατροπή του πλαισίου περισσότερο σε μία "1-3-1" επίθεση...
- Επιθέσεις στον αιφνιδιασμό για να αναζητηθούν "εύκολοι" πόντοι άμεσα...
- Τοποθέτηση του Φαλ στο high post κι ουσιαστικά εκτέλεση μίας "1-4" επίθεσης, όπου οι υπόλοιποι παίκτες σκρινάρουν και "κόβουν" με στόχευση γύρω του. Αυτήν τη φορά είδαμε εξελιγμένη έκδοση της ιδέας, καθώς ο Γουόκαπ βγήκε στην περιφέρεια, πήρε τη μπάλα και πάσαρε έγκαιρα στον Πίτερς που ξεμαρκαρίστηκε εξαιρετικά στη ρακέτα. Ίδια επιλογή είδαμε και με τον Μιλουτίνοφ αντί του διεθνή Γάλλου, μόνο που αυτή η εξέλιξη δεν ήταν ανάλογη. Τελικός αποδέκτης ήταν ο Παπανικολάου, που βρήκε ελεύθερο χώρο στην περίμετρο μέσω "screen the screener" δράσης...
- Τα γνωστά κεντρικά pick n' rolls του διδύμου Γουόκαπ-Φαλ, τα οποία είναι κατάληξη κάποιου "Figure-8" στην περιφέρεια και συνοδεύεται από κάθετο κόψιμο συνήθως του PF προς το καλάθι...
- "Figure-8" στην περιφέρεια, όπου προέβλεπε κατάληξη της κατοχής στα χέρια του Παπανικολάου και off ball screen του Φαλ στον Πίτερς για δική του περιφερειακή εκτέλεση περίπου από τον "αγκώνα"...
- "1-4" ως εισαγωγική διάταξη, ώστε ο Κάνααν να βγει από την άκρη, να βγει κεντρικά και να αποφασίσει για την πορεία της επίθεσης...
- Συνεργασία του διδύμου Κάνααν-Πίτερς σε ειδικές καταστάσεις, όπου ο ψηλός έμενε κάτω από το καλάθι (1-3-1) κι ο πρώην άσος της Μπασκόνια έκανε ball screen...
- "1vs1" επίθεση του ΜακΚίσικ απέναντι στον Γουόκερ
- "Spain" με τον Πετρούσεφ (πήρε τη μπάλα και στο low post) ή τον Μπραζντέικις να... σύρονται προς την περιφέρεια (η εκδοχή με τον Λιθουανό άσο έγινε ώστε να δημιουργηθεί χώρο κάθετης επίθεσής του με αριστερή ντρίμπλα)...
- "Zipper" για τον Πετρούσεφ, σταδιακή κίνησή του από τα δεξιά προς τα χαμηλά κι έπειτα στην κορυφή του τριπόντου και παράλληλο κεντρικό pick n' roll των Γουόκαπ-Μιλουτίνοφ...
- Κεντρικά pick n' rolls για τον Γκος με κοψίματα του ΜακΚίσικ στην πλάτη του ασταθούς Οκόμπο στην άμυνα μακριά από τη μπάλα ή κίνηση του δεύτερου μέσω "Spain" στην κορυφή...
Αμυντικά, είδαμε τον Γουόκαπ (και λιγότερο τον Γκος) πάνω στον Τζέιμς με ξεκάθαρη εντολή να δυσκολέψει κάθε προσπάθειά του να πάρει τη μπάλα σε οποιοδήποτε σημείο του παρκέ. Ο κοντινότερος συμπαίκτης ήταν πάντα έτοιμος να προσφέρει βοήθεια στην περιφέρεια, αφήνοντας μερικούς χώρους για ελεύθερο σουτ. Συγκεκριμένη αμυντική αποστολή, έστω κι ολιγόλεπτη, δόθηκε και στον Μπραζντέικις, ο οποίος κατά τη διάρκεια του δεύτερου δεκαλέπτου μάρκαρε τον Οκόμπο...
Το ελληνικό σύνολο δεν "προστάτευσε" απόλυτα τη ρακέτα του σε ό,τι έχει να κάνει τη διεκδίκηση των ριμπάουντς. Έχασε 14/39 μονομαχιών, με συνέπεια και να μην παραχθεί τόσο μεγάλος όγκος επιθέσεων στο transition, όσο και να μειωθεί η "ζημιά" για τους φιλοξενούμενους (τελείωσαν τον αγώνα με 48,1% στο δίποντο και 30% στο τρίποντο). Φυσικά, η παραγωγικότητά των Μονεγάσκων ήταν σχετικά χαμηλή, καθώς ο Τζέιμς δε μπόρεσε να βρει ρυθμό εξαιτίας της σπουδαίας αμυντικής εμφάνισης του Ολυμπιακού (δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι έκλεισε τη βραδιά με 4/12 σουτ/η δημιουργία του ήταν εξαιρετική, αφού "έγραψε" 7 ασίστς για 0 λάθη!)...
Στο επιθετικό playbook της Μονακό, όπως ήταν αναμενόμενο, κυριάρχησαν δράσεις για την εκμετάλλευση των σπάνιων δυνατοτήτων του. Ο κόουτς Ομπράντοβιτς δοκίμασε:
- Ball screen του Τζέιμς με τον Μπράουν, play-σημάδι για τα "αργά" πόδια του Πίτερς. Οι δυο τους συνεργάστηκαν και σε "2vs2" καταστάσεις στο πλάι, με τον έμπειρο φόργουορντ να προτιμά ως επί το πλείστον εκτέλεση με midrange shot...
- Άμεσες επιθέσεις του έμπειρου σταρ στο transition ή στο δευτερεύοντα αιφνιδιασμό...
- "Κατέβασμα" της μπάλας από τον Ντιαλό και μεταφορά της στον πρώην άσο του Παναθηναϊκού, αφού πρώτα εκείνος πήρε ένα off ball screen ή απλά ξεμαρκαρίστηκε. Και σε αυτήν την περίπτωση ("1-3-1" διάταξη), ο ball screener παρέμεινε ο Μπράουν, ο οποίος είχει για... ταίρι τον Πίτερς...
- "Spain" pick n' roll του Τζέιμς, με τον Ουατάρα να μεταφέρεται από το ύψος της γραμμής των βολών προς τον άξονα και τον σέντερ να πηγαίνει για το screen. Το συγκεκριμένο play εκτελέστηκε και με τον Ντιαλό στην οργάνωση κι υπόλοιπα δύο μέλη του "Spain" τους Μπράουν-Ζάιτε. Ο δεύτερος, μετά το αρχικό ball pick του πρώτου, πήγε για screen στο "φτερό" για να ξεμαρκαριστεί ο Τζέιμς κι έπειτα αυτός να "τρέξει" "Α-set" offense όπου επέλεξε συνεργασία με τον Μπράουν...
- Pick n' rolls του Ντιαλό απέναντι στον Παπανικολάου, καθώς ο εξαιρετικές πλάγιος των Μονεγάσκων πλέον λειτουργεί σε σταθερή βάση ως δεύτερος δημιουργός στις σετ καταστάσεις τους (έχει και το "ελεύθερο" να αναπτύσσει γρήγορες επιθέσεις)...
- "1-4" με τον Ζάιτε ή τον Μοτεγιούνας να χρησιμοποιούνται με παρόμοιο τρόπο με αυτόν του Φαλ από τον Ολυμπιακό, δηλαδή να βρίσκονται στο high post και να περιμένουν να πασάρουν σε κάποιο συμπαίκτη τους που απελευθερώθηκε από off ball screen...
- "2vs2" συνεργασία των Οκόμπο-Μοτεγιούνας στο πλάι, με στόχο την απομόνωση του Μιλουτίνοφ με τον Λιθουανό ψηλό. Σε ακόμα ένα ματσάρισμα του συγκεκριμένου ζευγαριού, ο πρώην NBAer έβγαινε προς την περιφέρεια μετά το pick, για να τραβήξει προς τα έξω τα μεγάλα ερυθρόλευκα κορμιά στο "5" και να απειλήσει με το καλό μακρινό σουτ του...
- Ball δράσεις για τον Οκόμπο (ηγείται στη sceond unit) είτε άμεσα, είτε με "Spain", "A-set" ή "1-3-1" ως εισαγωγικά plays (σε μία φάση ο Γουόκερ σκρίναρε τον παίκτη του, με στόχο να προκαλέσει αλλαγή κι απομάκρυνση του Γουόκαπ από το συμπαίκτη του/ίδια ιδέα εκτελέστηκε και με στόχο δημιουργίας επίθεσης του Τζέιμς πάνω στον Λαρεντζάκη)...
Αμυντικά, η Μονακό στήριξε το πλάνο της στην περιφερειακή αναχαίτιση των Ντιαλό, Μπλόσομγκεϊμ κι Ουατάρα στους Γουόκαπ (αντιμετωπιζόταν με "under" όπως κι ο Γκος) και Κάνααν. Φυσικά, υπήρξε ξεκάθαρη εντολή για άρνηση της εισαγωγής της μπάλας στον Φαλ και στον Μιλουτίνοφ και για αυτόν το λόγο είδαμε τον Ζάιτε να παίρνει ξανά σημαντικά λεπτά συμμετοχής και να ξεπερνά στο rotation τον Χολ...
Στο δεύτερο ημίχρονο κι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, οι δύο προπονητές κατέφυγαν σε συγκεκριμένες επιλογές που "βόλευαν" τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά των παικτών και συνεισέφεραν στην αξιοποίηση των αδυναμιών του αντιπάλου. Η... φαντασία κι η ποικιλία των plays μειώθηκαν, με αποτέλεσμα να δούμε τον Ολυμπιακό να στηρίζει την επιθετική λειτουργία του σε παίκτες όπως ο Φαλ κι ο Κάνααν, με τους Πίτερς (τόσο ως screener, όσο κι ως spot shooter) και ΜακΚίσικ να δίνουν τις κατάλληλες λύσεις στο σκοράρισμα, όταν οι φιλοξενούμενοι έδειχναν να ελέγχουν το ρυθμό...
Η Μονακό εξακολούθησε να "προστατεύει" τον Τζέιμς, δίνοντας σε άλλους περιφερειακούς της την αποστολή να μεταφέρουν τη μπάλα στο δεύτερο μισό. Ο Αμερικανός σταρ δεν κατάφερε να συνδεθεί με το ερυθρόλευκο καλάθι, με τον Γουόκαπ κι όλη την άμυνα των γηπεδούχων να πραγματοποιούν εξαιρετική δουλειά πάνω του. Ο κόουτς Ομπράντοβιτς είδε ένα Ζάιτε να αποδεικνύεται κομβικός και στις δύο πλευρές του παρκέ, ωστόσο από τη στιγμή που ο Μπράουν δε μπόρεσε να συνεχίσει να "γράφει" απέναντι στον Πίτερς κι οι γκαρντς δεν αποδείχθηκαν έτοιμοι να... ξεκολλήσουν την ομάδα τους σε σημεία που ήταν σχεδόν αδύνατο να προκύψει σκορ σε σετ καταστάσεις, η νίκη κατέληξε σε ελληνικά χέρια...
Εν κατακλείδι, ο Ολυμπιακός επικράτησε μετά από μία κλειστή αναμέτρηση. Η Μονακό ήταν ανώτερη στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, ωστόσο δεν κατάφερε να πάρει μεγάλες διαφορές στο σκορ. Οι ερυθρόλευκοι έμεναν ζωντανοί και παίζοντας τρομερή άμυνα στο "5vs5" στο φινάλε και βρίσκοντας λύσεις στην επίθεση (η αλλαγή του Γκος με τον Κάνααν κι η παραμονή των ΜακΚίσικ-Φαλ στο παρκέ αποδέιχθηκαν κομβικές) ολοκλήρωσαν με πανηγυρικό τρόπο μία "διαβολοβδομάδα" με πολύ επικίνδυνα ματσαρίσματα εντός έδρας...
Ο κόουτς Μπαρτζώκας αρχίζει και βλέπει πράγματα που του αρέσουν. Η φετινή version των Πειραιωτών είναι αναγκαίο να στηριχθεί στην αμυντική λειτουργία της, καθώς διαθέτει όλα τα εφόδια να εξελιχθεί στην καλύτερη της διοργάνωσης. Επιθετικά οι αριθμοί δεν είναι άσχημοι, όμως το πρόβλημα στις σετ καταστάσεις παραμένει. Για να υπάρξει ανάπτυξη και σε αυτόν τον τομέα, θα χρειαστεί πραγματική ένταξη παικτών όπως ο Μήτρου-Λονγκ, ο Μπραζντέικις κι ο Πετρούσεφ στο rotation της ομάδας και προσθήκη-μονιμοποίηση τακτικών επιλογών που θα τους δίνει την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν τις αρετές τους στην επίθεση...
Αναμφίβολα, το τεχνικό σταφ έχει πολύ δύσκολο έργο μπροστά του, αφού τα συνεχόμενα κρίσιμα ματς κι η ανάγκη εύρεσης ρόλων των παραπάνω παικτών είναι αδύνατο να συνδυαστούν με σταθερότητα. Ο Ολυμπιακός χρειάζεται χρόνο, γιατί όπως λέγαμε από το καλοκαίρι μετά την αποχώρηση των σπουδαιότερων παικτών του (Σλούκας-Βεζένκοφ), είναι αναγκασμένος να μεταβάλλει πολλές πτυχές του επιθετικού του playbook, προκειμένου να καλύψει τη μείωση που παρατηρείται στην παραγωγικότητά του. Το καλό είναι ότι τίποτα δεν έχει χαθεί, ίσα-ίσα η Ευρωλίγκα μοιάζει σα να ξεκινά τώρα, απλά με λιγότερους διεκδικητές ενός εισιτηρίου για την πρώτη δεκάδα. Παρότι η στελέχωση του ρόστερ δεν ήταν η ενδεδειγμένη, προσωπικά πιστεύω ότι ο Γιώργος Μπαρτζώκας θα βρει την άκρη κι ακόμα κι αν χρειαστεί να "θυσιάσει" ορισμένες επιλογές του, στο τέλος θα οδηγήσει τον Ολυμπιακό σε κάποια από τις επόμενες φάσεις της διοργάνωσης...