Ο Jimmy Jump σχολιάζει την τεράστια νίκη του Παναθηναϊκού επί της Ρεάλ στη Μαδρίτη και τη "συνταγή" του θριάμβου που πρέπει να ακολουθηθεί (και) στη συνέχεια!
Μία ακόμα βραδιά από εκείνες που απολάμβαναν κατά τη διάρκεια της "χρυσής εποχής" του συλλόγου έζησαν χθες οι φίλοι του Παναθηναϊκού. Πραγματοποιώντας την καλύτερη φετινή τους εμφάνιση, οι πράσινοι έφυγαν με τη νίκη από τη Μαδρίτη και πιστοποίησαν ότι θα διεκδικήσουν μέχρι τέλους μία θέση στην πρώτη τετράδα της regular season. Η επικράτηση επί της Ρεάλ έδιωξε άμεσα τα (όποια) μαύρα σύννεφα είχαν μαζευτεί στον... ουρανό του οργανισμού μετά την απώλεια του κυπέλλου και παράλληλα επανέφερε την αισιοδοξία σε ένα κρίσιμο σημείο της σεζόν...
Τι είδαμε χθες στη Μαδρίτη; Σε γενικές γραμμές κι οι δύο ομάδες στηρίχθηκαν στον τρόπο παιχνιδιού που τις έχουμε συνηθίσει φέτος. Αταμάν και Ματέο προσπάθησαν να εντάξουν πτυχές των playbooks τους σε ένα πλάνο εκμετάλλευσης συγκεκριμένων αδυναμιών της κάθε άμυνας. Για παράδειγμα, ο Τούρκος προπονητής στόχευσε τη μόνιμη αντιμετώπιση των pick n' rolls από τη Ρεάλ, όπου η drop τοποθέτηση των Ταβάρες και Πουαριέ "επιτρέπουν" τις ικανοποιητικές midrange εκτελέσεις στα αντίπαλα γκαρντς. Ο Παναθηναϊκός διαθέτει τέτοιου είδους παίκτες και για αυτόν το λόγο κι ειδικά στο ξεκίνημα είδαμε τον Ναν και τον Γκραντ να ψάχνουν συνεχώς να βρουν χώρο για ενδιάμεσο σουτ, ακόμα και μέσω διπλών screens. Όσον αφορά τους γηπεδούχους, ήταν ξεκάθαρο ότι είχαν βάλει στο στόχαστρο τον Σλούκα και τον Μήτογλου, ενώ προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τα όποια miss matches προέκυπταν με τον Γκριγκόνις στο "3"...
Ο Παναθηναϊκός πήρε τη νίκη, γιατί πολύ απλά έβαλε τον εαυτό του σε ένα πλαίσιο λειτουργίας που ταιριάζει περισσότερο στο ρόστερ του και φυσικά στις αρχές της φιλοσοφίας του προπονητή του. Τι ακριβώς έγινε το προηγούμενο διάστημα; Το τριφύλλι ουσιαστικά ξέμεινε από δυνάμεις, διότι στηρίχθηκε συνεχόμενα σε ένα πολύ σφικτό rotation. Παράλληλα, ο τραυματισμός του Σλούκα κι η μη ύπαρξη άλλου PG με παρόμοια χαρακτηριστικά στη δημιουργία, έδωσαν (λογικά) τα κλειδιά της "ηγεσίας" στον Ναν, ο οποίος δε μπορεί να φανεί αποτελεσματικός όταν έχει να διαχειριστεί τόσο μεγάλο ποσοστό αποφάσεων. Σταδιακά το τριφύλλι οδηγήθηκε σε ένα στυλ παιχνιδιού στην επίθεση με ελάχιστη κυκλοφορία της μπάλας και πολλές "1vs1" καταστάσεις, συνθήκη που είναι εύκολο να αναχαιτισθεί από σύνολα με αποτελεσματικές αμυντικές λειτουργίες...
Χθες το βράδυ στη Μαδρίτη παρουσιάστηκε κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο Σλούκας επέστρεψε στην κατάσταση που τον έχουμε συνηθίσει, κάτι που σίγουρα έπαιξε κομβικό ρόλο τόσο για τη δημιουργία ικανοποιητικών εκτελέσεων, όσο και στη σταδιακή μείωση των λαθών που οδηγούσαν τη Ρεάλ σε επαναλαμβανόμενες transition επιθέσεις. Παρόλα αυτά, ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να κυκλοφορήσει με μεγαλύτερη υπομονή τη μπάλα στο μισό γήπεδο απέναντι στην καλύτερη άμυνα της Ευρώπης και χωρίς τον αρχηγό του στο παρκέ. Άλλωστε, δεν είναι καθόλου τυχαίο πως ο Ναν τελείωσε την αναμέτρηση με εφτά ασίστς. Ίσως για πρώτη φορά φέτος, οι πράσινοι επιδίωξαν τόσο επίμονα τη μεταφορά της μπάλας από μέσα προς τα έξω σε σετ καταστάσεις, κάτι που μαζί με την αύξηση των πόντων στο ανοιχτό γήπεδο από τη μετατροπή καλής άμυνας σε γρήγορη επίθεση, οδήγησαν σε μία απροσδόκητα μεγάλη συγκομιδή πόντων (97 μέσα στην έδρα της πρωταθλήτριας Ευρώπης)...
Φυσικά, σημαντική αλλαγή παρατηρήθηκε και σε ό,τι έχει να κάνει με τον τρόπο διαχείρισης του rotation. Παπαπέτρου και Χουάντσο ένιωσαν περισσότερη εμπιστοσύνη από το τεχνικό σταφ κι ανταπεξήλθαν πλήρως στους ρόλους που τους είχαν ανατεθεί. Μετά το ματς με τη Φενέρ στο Ο.Α.Κ.Α. όπου είχε εκτελεστεί ένα play για περιφερειακό του σουτ, χθες είδαμε για πρώτη φορά σύστημα για δίποντο από κοντά του Ισπανού, ενώ για τον Έλληνα φόργουορντ είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει πλάνο επιθετικής αξιοποίησής του κι από το low post. Επίσης, ο Μπαλτσερόφσκι αγωνίστηκε για μερικά λεπτά κι ο Μήτογλου χρησιμοποιήθηκε και στη θέση του σέντερ με σκοπό να βγάλει εκτός ρακέτας τα ψηλά κορμιά των Μαδριλένων...
Μετά το Μονακό, το Μιλάνο, το Σ.Ε.Φ. για το πρωτάθλημα και τις κάμποσες τρομερές βραδιές στο Ο.Α.Κ.Α., ο κόσμος του Παναθηναϊκός βίωσε ξανά φέτος μία νύχτα σαν αυτές που ονειρευόταν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού όταν στελεχωνόταν η νέα ομάδα. Οι πράσινοι έχουν πετύχει τα "δύσκολα" μέχρι στιγμής. Δημιούργησαν ένα τρομερά ποιοτικό ρόστερ, το οποίο ακόμα και τώρα δεν έχει παίξει ούτε στο 70% των δυνατότητων του. Επιπλέον και παρά τα συνεχόμενα σημαντικά προβλήματα τραυματισμών, ο κόουτς Αταμάν έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα σύνολο που στις καλές του ημέρες είναι αποτελεσματικό και στις δύο πλευρές του παρκέ έχοντας συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού. Εξαιτίας του περιορισμένου χρόνου, των συνεχόμενων αγωνιστικών υποχρεώσεων και της "καμένη γης" που αφέθηκε από την περσινή προσπάθεια, όλα αυτά ήταν πάρα πολύ δύσκολο να επιτευχθούν. Πλέον, έχουν απομείνει τα "εύκολα". Ποια είναι αυτά; Μεγαλύτερη εκμετάλλευση του δυναμικού, εντοπισμός ρόλων που θα επιτρέψει το άνοιγμα του rotation και παραμονή στο στυλ παιχνιδιού που ταιριάζει στη φιλοσοφία του προπονητή και στους παίκτες. Χθες άπαντες συνειδητοποίησαν τι μπορεί να πετύχει αυτή η version, αλλά και ποιος είναι ο μοναδικός δρόμος που πρέπει να ακολουθηθεί από εδώ και πέρα ώστε να διεκδικήσει ως φαβορί την πρόκριση στο Final Four του Βερολίνου...