O Jimmy Jump προσεγγίζει τακτικά κι αναλύει την αναμέτρηση της Εφές με τον Ολυμπιακό στο SportPortal2014.blogspot.gr!
Η τελευταία "διπλή" εβδομάδα της σεζόν είναι εδώ κι όποιος παρακολουθεί Ευρωλίγκα καταλαβαίνει ότι τα... κρίσιμα μόλις ξεκίνησαν! Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός ετοιμάζονται πυρετωδώς για το φίνις της regular season, έχοντας ως στόχο αρχικά την εξασφάλιση μίας θέσης στην πρώτη εξάδα που οδηγεί απευθείας στα Playoffs και δευτερευόντως το πλασάρισμα στην τετράδα που εξασφαλίζει το πλεονέκτημα έδρας στις μάχες που θα αναδείξουν τις ομάδες του φετινού Final Four...
Πρεμιέρα στη "διαβολοβδομάδα" από ελληνικής πλευράς έκαναν οι ερυθρόλευκοι, οι οποίοι αντιμετώπισαν εκτός έδρας την Εφές που εξακολουθεί να ελπίζει για την είσοδο στη διαδικασία των "Play-in". Το σύνολο του κόουτς Μπαρτζώκα δεν κατάφερε να συνεχίσει το νικηφόρο σερί του και θα δει μετά το τέλος της αγωνιστικής αν έχασε πολύτιμο έδαφος στη μάχη που δίνει. Πάμε να αναλύσουμε τι είδαμε από τους δύο προπονητές στην Κωνσταντινούπολη...
Οι νταμπλούχοι Ελλάδας αποφάσισαν να συμπεριλάβουν τον Μπραζντέικις στην αρχική πεντάδα τους, προκειμένου να παρατάξουν ένα πιο "ογκώδες" σώμα στη θέση του small forward απέναντι στον Κλάιμπερν. Το επιθετικό playbook των φιλοξενούμενων περιλάμβανε:
- Ένα play που ξεκίνησε με "pin down" για τον Κάνααν, με στόχο εκείνος να βγει στον άξονα της περιφέρειας και στη συνέχεια να πασάρει στον Γουόκαπ που πήγε στο πλάι μέσω "zipper". O PG της Εθνικής ανέπτυξε από εκεί "2vs2" συνεργασία με τον Πίτερς που εντέλει κατέληξε σε low post offense του δεύτερου. Ανάλογη δράση αναπτύχθηκε με τους Κάνααν-Μπραζντέικις να πρωταγωνιστούν στο φινάλε, αλλά και με τη δεύτερη πεντάδα...
- Κεντρικά pick n' rolls του Γουόκαπ με τον Φαλ, είτε "κλασικά", είτε "Spain". Ως εισαγωγική επιλογή επιλέχθηκε σε ορισμένες περιπτώσεις και το γνωστό πλέον "figure-8" που βλέπουμε από τους ερυθρόλευκους προκειμένου να δημιουργήσουν ροή κι άμεση κίνηση στο μισό γήπεδο (προβλεπόταν πάσα στο ζωγραφιστό από τον Πίτερς που εντέλει κατέληγε στην κορυφή και βοηθούσε τον Γουόκαπ)...
- Συνεχής τροφοδότηση του Φαλ κοντά στη ρακέτα απέναντι στους Πλάις-Τζόουνς κυρίως, αλλά και κόντρα στον Οτούρου. Για να προκύψει αυτού του είδους η κατάσταση δοκιμάστηκαν: 1)"2vs2" συνεργασίες στο πλάι κυρίως από τον Γουόκαπ και τον Κάνααν με τον Γάλλο, 2) άμεσες πάσες στο low post, 3) play όπου ο Γουόκαπ έκανε screen στον έμπειρο σέντερ στο low post για να οδηγήσει τους γηπεδούχους σε switch (ο Παπανικολάου ανέλαβε να πάει τη μπάλα εκεί). Φυσικά, είδαμε τον Φαλ και στο high post, σε μία παράταξη "1-4" ουσιαστικά, με τους υπόλοιπους να κάνουν στοχευμένες κινήσεις και screens μακριά από τη μπάλα (περίπου τέτοια δράση εκτυλίχθηκε και με τον Γουόκαπ σε ρόλο πασέρ και τον Παπανικολάου να τελειώνει τη φάση από κοντά)...
- Αναζήτηση του transition και δη των περιφερειακών εκτελέσεων του Κάνααν σε αυτές τις φάσεις...
- "Spain" pick n' rolls ή "αυθεντικά" pick n' rolls του Γκος με τον Ράιτ. Όταν η Εφές επέλεγε να στείλει το "5άρι" δυναμικά μετά το ερυθρόλευκο ball screen, τότε ο νεοφερμένος Αμερικανός προκάλεσε ζημιά σε εκείνους με το γρήγορο κόψιμό του προς τη ρακέτα, διότι οι Τούρκοι δε μπορούν να ενεργοποιήσουν έγκαιρα περιστροφές...
- Καταστάσεις με πρωταγωνιστή τον Γουόκαπ είτε στο πλάι μέσω "2vs2" συνεργασιών με τον Πετρούσεφ (κατέληξε σε τάισμά του χαμηλά), είτε με δικό του ποστάρισμα του Λάρκιν και παράλληλη κινητικότητα από τους συμπαίκτες του μακριά από τη μπάλα, φάση που έμοιαζε με αυτές που εκτελούνται με τον Φαλ σε ρόλο δημιουργού από το low post...
- Μία flat δράση, με τον Παπανικολάου και να σκρινάρει και να "παίρνει" screen, για να βγει στις 45 μοίρες και να εκτελέσει ή να δημιουργήσει με ball δράση...
Στο πρώτο ημίχρονο το αμυντικό πλάνο του Ολυμπιακού περιλάμβανε τις εξής παραμέτρους:
1) Υπήρχε ξεκάθαρη εντολή άρνησης κάθε "εύκολης" πάσας στον Λάρκιν...
2) Κανένας φόβος αναζήτησης του "switch" του Πίτερς, ακόμα κι αν εκείνος αναλάμβανε να μαρκάρει γρηγορότερους αντιπάλους από εκείνον όπως ο Λάρκιν κι Κλάιμπερν...
3) Ανάληψη του μαρκαρίσματος του Λάρκιν κι από τον Κάνααν εκτός του Γουόκαπ...
4) Αποφυγή αλλαγής όταν η Εφές έστελνε κάποιον κοντό της για να σκρινάρει τον ηγέτη της και να οδηγήσει τους ερυθρόλευκους σε "αλλαγή"...
5) Μαρκάρισμα του Μπομπουά κυρίως από τον Παπανικολάου και λιγότερο από τον ΜακΚίσικ...
6) Επιλογή "βοήθειας" από την αδύνατη πλευρά στις low post δράσεις του Κλάιμπερν, όταν η ερυθρόλευκη πεντάδα περιείχε τρία γκαρντς...
Ο κόουτς Μιγιάτοβιτς παρουσίασε ξανά θετικά δείγματα γραφής, τα οποία έχουν να κάνουν κυρίως με την αναμόρφωση του rotation που επιχειρεί από την ημέρα που προβιβάστηκε σε head coach. Ο πρώην συνεργάτης του Τσαν έδωσε ξανά ρόλο στον Χόλατζ δίπλα στον Λάρκιν, ζητώντας του ουσιαστικά να αποτελεί "ασπίδα" του Αμερικανού σταρ και να αναλάβει το μαρκάρισμα του Γουόκαπ. Τι είδαμε επιθετικά από την Εφές στο πρώτο μέρος;
- Συνεχόμενη προσπάθεια εκμετάλλευσης του Λάρκιν στο μισό γήπεδο. Ο έμπειρος γκαρντ πρωταγωνίστησε επιθέσεις μέσω πολλών διαφορετικών επιλογών. Ανέπτυξε κεντρικά pick n' rolls με τον Οσμάνι ή τον Πλάις (στην πρώτη περίπτωση ο Γερμανός σέντερ έμεινε στην άκρη, προκειμένου να βγάλει τον Φαλ από τη ρακέτα και να εκμεταλλευτεί την καλή περιφερειακή του εκτέλεση-ξεκίνησε με 3/3 τρ. κι ήταν στοχευμένο να τραβήξει τον Γάλλο σε εξωτερικά σημεία), προκάλεσε ρήγματα μέσω άμεσων ball screens, έκανε ή περίμενε screens για να οδηγήσει τον Ολυμπιακό σε switch, εκτέλεσε "2vs2" συνεργασίες στο πλάι ή στην κορυφή κυρίως με τον Πλάις, ήταν ballhandler σε "Spain" pick n' roll διατάξεις (κατέληξαν σε διπλά screens στην κορυφή για αυτόν-κάποια είχαν σε ρόλο "σύρτη" τον Μπομπουά), ενώ τροφοδοτήθηκε και βγαίνοντας από "off ball" screens...
- Παράδοση ρόλου δεύτερου πόλου δημιουργίας-εκτέλεσης στον Κλάιμπερν, είτε δίνοντάς του τη μπάλα στην περιφέρεια για ανάπτυξη κεντρικών pick n' rolls, είτε στο low post (αναζητήθηκε πιο έντονα εκεί, όταν ο Ολυμπιακός δοκίμασε ένα σχήμα με τους Γουόκαπ, Γκος και Λαρεντζάκη στην περιφέρεια)...
- Κεντρικά pick n' rolls του Τόμπσον, ο οποίος σε μερικές περιπτώσεις έπαιρνε το "pin down" για να βγει στην περιφέρεια...
- Αναζήτηση του transition...
- Ποικίλες δράσεις για τον Μπομπουά, που ήταν ο επιθετικός στόχος της second unit των πρωταθλητών Τουρκίας. Ο έμπειρος σουτέρ πήρε staggered screens, "βγήκε" μέσω "diamond" διάταξης, τοποθετήθηκε δίπλα στον Τόμπσον σε σχήμα "2-3" (το ίδιο έκανε κι ο Μπράιαντ), μετακινήθηκε έξω από τη γραμμή και των 6,75μ. μέσω "pin down", ανέπτυξε "Spain" pick n' roll ("σύρτης" ήταν ο Μπράιαντ), κινήθηκε κατά μήκος της baseline και κατέληξε στο πλάι μέσω "1-4" (έπειτα έψαξε τη "2vs2" συνεργασία με ψηλό), ενώ "απήλαυσε" κι "off ball" screens σε σύστημα που αρχικά προβλέπονταν διπλά screens στον άξονα για τον Τόμπσον...
- Καταστάσεις που περιείχαν διαφορετικούς ρόλους για τον Μπράιαντ. Ο Αμερικανός πλάγιος αναμείχθηκε στις σετ καταστάσεις παίζοντας τόσο μακριά από τη μπάλα, όσο κι όντας ο κύριος ballhandler (π.χ. εκτελέστηκε "diamond" για να βγει στο "φτερό" και να τροφοδοτήσει τον Κλάιμπερν χαμηλά απέναντι σε γκαρντ των φιλοξενούμενων ή "Spain" pick n' roll με στόχο τη δημιουργία πλαισίου για close out ρήγμα του Γουίλις απέναντι στον Πίτερς)...
Είναι γνωστό ότι η Εφές είναι μία από τις πιο αδύναμες αμυντικά ομάδες της φετινής Ευρωλίγκα. Το τεχνικό σταφ προσπάθησε να "κρύψει" πολλά κενά του γκρουπ σε αυτό το κομμάτι, δοκιμάζοντας κάποιες ιδέες κόντρα σε βασικές αρχές του Ολυμπιακού. Για παράδειγμα, στο ξεκίνημα είδαμε τον Κλάιμπερν να προσπαθεί να φέρει σε δύσκολη θέση τον Φαλ παίρνοντας θέση για "βοήθεια" (εντέλει ελάχιστες φορές πήγε επιθετικά στον Γάλλο). Στη συνέχεια, στις "Spain" καταστάσεις του ελληνικού συνόλου ο Μπράιαντ "άλλαζε" κι έβγαινε στην περιφέρεια απέναντι κυρίως στον Γουόκαπ ή τον Γκος, ενώ όταν μπήκε ο Ράιτ, επιστρατεύτηκε ο Τζόουνς. Σε ένα σημείο επιλέχθηκε και μία πεντάδα με τρεις περιφερειακούς και τον Κλάιμπερν στο "4"...
Στατιστικά ημιχρόνου
Εφές: 7/15 δίπ. (46,7%), 10/14 τρ. (71,4%), 9-5 ριμπ., 9-6 ασ-λ., 5 κλ., 5 κοψ.
Ολυμπιακός: 10/18 δίπ. (55,6%), 4/12 τρ. (33,3%), 7-8 ριμπ., 9-6 ασ.-λ., 5 κλ.
Τελικά στατιστικά
Εφές: 17/28 δίπ. (60,7%), 14/27 τρ. (51,9%), 18-8 ριμπ., 19-12 ασ.-λ., 7 κλ.
Ολυμπιακός: 15/27 δίπ. (55,6%), 10/23 τρ. (43,5%), 18-8 ριμπ., 20-13 ασ.-λ., 8 κλ.
Με την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου, ο Γιώργος Μπαρτζώκας επέλεξε να στείλει τον Γουόκαπ απέναντι στον Κλάιμπερν και τον Παπανικολάου στον Λάρκιν. Γιατί έγινε αυτό; Αρχικά, γιατί ο κόουτς ήθελε να οδηγήσει την Εφές στο να αναζητήσει πιο επίμονα κοντά στη ρακέτα τον πρώην παίκτη της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, επιλογή που αν προέκυπτε θα είχε καλές πιθανότητες ερυθρόλευκης αντιμετώπισης με τον Γουόκαπ στην πίσω ζώνη άμυνας. Επίσης, από τη στιγμή που θα επιλεγόταν μία switch defence με τον Φαλ να βγαίνει να αμυνθεί στην περιφέρεια απέναντι στον Λάρκιν, ήταν προτιμότερο να καταλήγει ο Παπανικολάου στο αντίπαλο "5άρι" χαμηλά λόγω ύψους. Πράγματι, ο Ολυμπιακός ουσιαστικά απενεργοποίησε με αυτόν τρόπο το σημαντικότερο παίκτη της απέναντι πλευράς και στην επίθεση προσπάθησε να βρει ρυθμό στηριζόμενος σε εκτελέσεις των Πίτερς και Φαλ μέσω δράσεων που έχουμε συνηθίσει (επιπρόσθετα ο Γουόκαπ πήρε περισσότερα διπλά screens στην κορυφή, ώστε να... σβήσει η "under" αντιμετώπιση των Τούρκων με τον Χόλατζ)...
Όπως ήταν λογικό, η Εφές δυσκολεύτηκε να ανακτήσει το ρυθμό της στην τρίτη περίοδο. Σε εκείνο το σημείο ο Μιγιάτοβιτς κλήθηκε να πάρει μία σημαντική απόφαση. Έπρεπε να επιμείνει στον Λάρκιν, πιστεύοντας πως μπορεί να παραμείνει ψύχραιμος εντός του ασφυκτικού πλαισίου άμυνας που επέλεξε ο Ολυμπιακός ή θα ήταν προτιμότερο να ακολουθήσει νέους δρόμους στις σετ καταστάσεις; Ο κόουτς των γηπεδούχων επέλεξε το δεύτερο και δικαιώθηκε, παρότι το ρίσκο ήταν μεγάλο. Δεν είναι δα και λίγο από ένα σημείο και μετά να αφήνεις ουσιαστικά εκτός παιχνιδιού τον καλύτερο παίκτη σου και να στηρίζεσαι σε καταστάσεις που δεν τον περιλαμβάνουν συχνά. H Εφές σταδιακά απέφυγε να προκαλεί... συναπάντημα του Λάρκιν με τον Φαλ κι έψαξε περισσότερο άλλες εκδοχές της επίθεσής της, βρίσκοντας σημαντικές λύσεις από Κλάιμπερν και Γουίλις...
Στο δεύτερο ημίχρονο ο Ολυμπιακός στήριξε την επιθετική παραγωγή του σχεδόν εξ ολοκλήρου στους Πίτερς-Φαλ. Όταν ο Κάνααν άρχισε να αποκτά επιθετικό ρυθμό, ο κόουτς επέλεξε να τον αποσύρει στον πάγκο κι αναζήτησε την περιφερειακή επιθετική πνοή που αναζητούσε από τους Γκος και ΜακΚίσικ. Αμφότεροι ήταν εκτός κλίματος παιχνιδιού, ενώ ο Γουόκαπ δεν ήταν σε θέση να σκοράρει κι ο προπονητής του πορεύτηκε χωρίς αυτόν για σημαντικό διάστημα από τα μέσα της τρίτης περιόδου κι έπειτα. Από τη στιγμή που οι δύο ψηλοί κουράστηκαν κι ο Ράιτ παρουσιάστηκε ανέτοιμος να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του αγώνα όταν πλησιάζαμε στο τέλος (ίσως έπρεπε να χρησιμοποιηθεί κι ο Πετρούσεφ στο "5"), η ήττα για τους περσινούς φιναλίστς ήρθε φυσιολογικά...
Πριν το πρόσφατο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό προσωπικά γελούσα με όσους έκαναν λόγο για "τελικό τετράδας", "νίκη-υποθήκη πλεονεκτήματος έδρας" κλπ.. Τα ντέρμπι των αιωνίων ΠΑΝΤΑ θα είναι σημαντικά, ωστόσο η αλήθεια είναι πως την περασμένη Πέμπτη διακυβεύονταν λιγότερα από όσα πίστευαν οι περισσότεροι. Το ίδιο ισχύει και τώρα. Ο Ολυμπιακός δε... χάθηκε επειδή ηττήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Απομένουν τέσσερα ματς και το κύριο πράγμα που πρέπει να αναζητηθεί από εδώ και πέρα είναι η σταθερότητα κι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη βελτίωση ενόψει των σημαντικών ραντεβού του Απριλίου. Αν θέλετε τη γνώμη μου, οι ελληνικές ομάδες πρέπει να νοιάζονται κυρίως για το πώς θα καταφέρουν να αναπτύξουν το παιχνίδι τους από εδώ και πέρα, παρά για το αν θα εξασφαλίσουν το αβαντάζ έδρας. Οι οργανισμοί εκεί οφείλουν να εστιάσουν την προσοχή τους, αφού όπως φαίνεται εύκολα ή δύσκολα θα απολαύσουν τις ομάδες τους στην πρώτη εξάδα...