Συνειδητοποίηση της ιστορικότητας των στιγμών

Ο Jimmy Jump αναλύει όσα είδαμε στη μεγάλη νίκη του Παναθηναϊκού επί της Μπαρτσελόνα κι εξηγεί τους λόγους που θεωρεί ως "ιστορικό" το επόμενο διάστημα για το τριφύλλι!

Η τελευταία "διαβολοβδομάδα" της σεζόν έφτασε στο τέλος της κι οι εκπρόσωποί μας στην Ευρωλίγκα οφείλουν να αισθάνονται ευχαριστημένοι για όσα έχουν πετύχει μέχρι σήμερα. Το πιο κρίσιμο κομμάτι της χρονιάς μόλις ξεκίνησε, άπαντες φυσικά και θα κριθούν από τα αποτελέσματα των αγώνων που θα κρίνουν τίτλους, ωστόσο κι οι δύο οργανισμοί δεν πρέπει να ξεχάσουν όλη αυτήν τη διαδρομή και τον τρόπο που ξεκίνησε, εντάσσοντας όλες τις παραμέτρους στην τελική αξιολόγηση της δουλειάς...

Πριν από λίγες μέρες τα είπαμε για τον Ολυμπιακό, τώρα ήρθε η σειρά του Παναθηναϊκού. Μετά τα όσα προκλήθηκαν κυρίως εξωτερικά της ομάδας εξαιτίας της ήττας στο ντέρμπι των αιωνίων, οι πράσινοι έδειξαν χαρακτήρα και μένοντας πιστοί στις αρχές της φιλοσοφίας του προπονητή τους, έκαναν το 2Χ2 σε δύο άκρως απαιτητικά παιχνίδια. Το χθεσινό βράδυ που βίωσε το Ο.Α.Κ.Α. ήρθε να προστεθεί σε εκείνα του διαστήματος Δεκεμβρίου-Ιανουαρίου και σίγουρα ξύπνησε μνήμες από τις glory days του συλλόγου. Πάμε να δούμε τις... τακτικές σημειώσεις μας από τη χθεσινοβραδινή μεγάλη μάχη με τη Μπαρτσελόνα...

Στο πρώτο ημίχρονο το πλάνο του Παναθηναϊκού δε διέφερε σε σχέση με όσα έχουμε δει τη φετινή σεζόν από τον κόουτς Αταμάν. Οι "on-ball" δράσεις για τους Σλούκα, Γκραντ και Ναν παρέμειναν στο πράσινο playbook, οι οποίες όπως έχουμε τονίσει στο παρελθόν προκύπτουν από διαφορετικού τύπου εισαγωγικά plays ή τελικές διατάξεις στις σετ επιθέσεις. Για παράδειγμα, όταν "τρέχει" μία δράση ο Έλληνας γκαρντ, βλέπουμε περισσότερο "Spain" pick n' rolls, ενώ για τους Αμερικανούς άσους δοκιμάζονται περισσότερο διατάξεις "2-3", "1-3-1" ή "2vs2" στο πλάι (με τα "zipper" screens στον άξονα να δίνουν το έναυσμα). Επιπρόσθετα, ο Γκριγκόνις αξιοποιείται κυρίως με τροφοδότηση που προαπαιτεί αρχική κίνησή του μακριά από τη μπάλα μέσω screens (πιστεύω όλοι θυμάστε το σύστημα που ο Λιθουανός αρχίζει να μετακινείται από την άκρη της baseline προς τη δεξιά απέναντι γωνία), ενώ σε μερικές περιπτώσεις αποτελεί και τον εναλλακτικό ballhandler στο μισό γήπεδο. Οι Μήτογλου-Λεσόρ, εκτός της συμμετοχής τους ως screeners, πρωταγωνιστούν σε φάσεις που προβλέπεται εκτέλεση ή δημιουργία τους από το low post...

Οι γηπεδούχοι δεν κατάφεραν να βρουν ρυθμό στο πρώτο μέρος, καθώς ο κόουτς Γκριμάου επέλεξε μία τακτική προσέγγιση στην άμυνά του που ήταν αρκετά... ρισκαδόρικη, αλλά αποδείχθηκε ικανή να "χαλάσει" το μυαλό της ελληνικής ομάδας. Στο "5vs5" η Μπαρτσελόνα αμύνθηκε ουσιαστικά με "pack line" διάταξη. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Οι παίκτες της έμεναν αρκετά πιο μέσα της γραμμής των 6,75μ. όταν αμύνονταν μακριά από τη μπάλα. Κάνοντας επίθεση σε αυτό το πλαίσιο, ο Παναθηναϊκός δυσκολεύτηκε να αναπτύξει τις γνωστές pick n' roll δράσεις του και να κυκλοφορήσει τη μπάλα, στοιχεία που μαζί με τον ερχομό μίας κακής βραδιάς πίσω από το τρίποντο προκάλεσαν το μερικό μπλακ άουτ των πρώτων είκοσι λεπτών. Το τριφύλλι δυσκολεύτηκε πολύ και στο αμυντικό σκέλος, καθώς επέτρεψε στους Καταλανούς να βρουν πόντους στο transition μετά από λάθη ή άσχημες επιθετικές επιλογές και παράλληλα αποσόβησε ελάχιστα στοχευμένα plays του στις σετ καταστάσεις. Η ισπανική πλευρά είχε διαβάσει πολύ καλά τις όποιες αδυναμίες προκύπτουν σε μία από τις αποτελεσματικότερες άμυνες της λίγκας και προσπάθησε να παράξει απέναντι σε συγκεκριμένους παίκτες και με συγκεκριμένη ροπή. Για παράδειγμα είδαμε στην αρχή πόσες φορές πήρε μπάλα ο Κάλινιτς απέναντι στον Γκριγκόνις ή έπειτα τις συνεχόμενες τροφοδοτήσεις παικτών που μάρκαρε ο Σλούκας ή εκείνων που αναλάμβανε ο Ναν μακριά από τη μπάλα...

Τι άλλαξε στο δεύτερο ημίχρονο; Καταρχάς, οι γηπεδούχοι προστάτεψαν καλύτερα το ζωγραφιστό τους και σε όρους ατομικής άμυνας πήραν ξεκάθαρα πολύ ανώτερο βαθμό. Το παιχνίδι έγινε πιο physical, κάτι που έπρεπε να επιδιωχθεί από το ξεκίνημα, αλλά ήταν μάλλον δύσκολο να γίνει εξαιτίας της διαχείρισης της κόπωσης των παικτών του βασικού rotation. Στην επίθεση ο κόουτς Αταμάν ζήτησε μεγαλύτερη επιμονή στην κυκλοφορία της μπάλας στο μισό γήπεδο και προχώρησε σε δύο μεταβολές που σταδιακά οδήγησαν τον Παναθηναϊκό στο να επιβάλλει το ρυθμό του και να βρει επιτέλους "καλές" εκτελέσεις. Αρχικά, τα κεντρικά pick n' rolls του Σλούκα λάμβαναν χώρα λίγα μέτρα πιο μακριά από τη γραμμή των 6,75μ., προκειμένου ο αντίπαλος ψηλός να βγει πιο έξω κι η κλειστή παράταξη της Μπαρτσελόνα να αναγκαστεί να αλλάξει άμεσα τις τοποθετήσεις της. Επίσης, είδαμε να στοχεύονται τα αντίπαλα "4άρια" (Πάρκερ και Ντα Σίλβα), τα οποία αρχικά έβγαιναν με αλλαγή στην πρώτη γραμμή άμυνας. Σε κάποιο σημείο ο κόουτς Γκριμάου έδωσε εντολή να γίνει προσπάθεια αποφυγής του "switch" όμως ήταν ήδη αργά. Επειδή μάλλον είχε μεγάλη ανάγκη το επιθετικό ταλέντο του Αμερικανού PF, ο Ισπανός τεχνικός δε δοκίμασε να ανεβάσει τον Κάλινιτς στο "4", κίνηση που μάλλον έμοιαζε επιβεβλημένη...

Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα ή βασικά έτσι όπως τα έχει κάνει ο ίδιος ο Παναθηναϊκός, πλέον είναι ορθάνοιχτος ο δρόμος ακόμα και για τη δεύτερη θέση. Η πλειοψηφία των τριών αναμετρήσεων που απομένουν είναι δύσκολη, ωστόσο τίποτα δε μοιάζει ακατόρθωτο, ειδικά από τη στιγμή που στο πρόγραμμα δεν υπάρχουν άλλα ματς κόντρα στις κορυφαίες δυνάμεις της διοργάνωσης. Κόσμος, διοίκηση, προπονητικό σταφ και παίκτες οφείλουν να συνειδητοποιήσουν την ιστορικότητα των στιγμών, καθώς για πρώτη φορά την τελευταία 12ετία παρουσιάζεται τόσο μεγάλη ευκαιρία επιστροφής σε ένα Final Four. Νομίζω, ότι όλοι αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει ένα διασταύρωμα με μία εκ των Μακάμπι Τ.Α., Μπολόνια και Μπασκόνια και μάλιστα με πλεονέκτημα έδρας στα Playoffs...

Το όνειρο θα αποκτήσει πιο υλοποιήσιμη "οντότητα", όταν ο Εργκίν Αταμάν καταφέρει να βρει 2-3 παίκτες ακόμα που θα εμπιστεύεται. Ο Τούρκος προπονητής πάντα παρέμενε πιστός στη φιλοσοφία και στον τρόπο που του αρέσει να διαχειρίζεται το ρόστερ του. Το ίδιο αναμένεται να κάνει και τώρα, ωστόσο είναι βέβαιο πως κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να πράξει διαφορετικά. Πραγματικά περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον τις αντιδράσεις του σε αυτό το κομμάτι από εδώ και πέρα...

ΥΓ. Μετά τη διακοπή για τις υποχρεώσεις των Εθνικών ομάδων, ο Κώστας Σλούκας είναι χάρμα οφθαλμών κι αγωνίζεται όπως αρμόζει σε έναν εκ των κορυφαίων PGs στη σύγχρονη ιστορία της Ευρωλίγκα. Ακόμα και στο κακό διάστημα του τριφυλλιού, ο Έλληνας άσος κινούταν με τον αέρα του καλύτερου παίκτη του παρκέ και πραγματικά ήταν εντυπωσιακός ο τρόπος που επιβλήθηκε των αντίπαλων γκαρντς και στις δύο πλευρές του γηπέδου. Η συγκεκριμένη μεταγραφή αξίζει 100% το ποσό που δαπανήθηκε από τη διοίκηση, όχι μόνο γιατί συνεισφέρει σε αγωνιστικά, αλλά επειδή βοηθά στην ανάπτυξη του πρότζεκτ και σε κομμάτια που δεν αφορούν τον καθαρά μπασκετικό τομέα...