Ο Jimmy Jump γράφει στο SportPortal2014.blogspot.gr για την ιστορική επιστροφή του Παναθηναϊκού στο Final Four, όσα είδαμε στο φινάλε της σειράς με τη Μακάμπι Τ.Α. και για το μοναδικό συμπέρασμα που έχει αξία ανεξάρτητα από το πώς θα ολοκληρωθεί η πράσινη σεζόν!
Η 12χρονη... κατάρα έσπασε, τα μαύρα σύννεφα της άνοιξης δεν εμφανίστηκαν και πάλι στο Ο.Α.Κ.Α. κι ο Παναθηναϊκός επέστρεψε εκεί που του αρμόζει! Μετά από μία άκρως θεαματική κι ανταγωνιστική σειρά, οι πράσινοι απέκλεισαν τη Μακάμπι Τ.Α. και πήραν το εισιτήριο για το Final Four του Βερολίνου. Ο οργανισμός βιώνει ξανά στιγμές του λαμπρού παρελθόντος του κι η "αστερόσκονη" που γράφαμε μετά το επικό διπλό στο Μονακό το Δεκέμβριο δείχνει να μη... φεύγει από πάνω του όσες αντιξοότητες κι αν βρίσκει στο διάβα του. Σε αυτές τις έντονες στιγμές χαράς και συγκίνησης για τους οπαδούς του τριφυλλιού, πάμε να αποτυπώσουμε ορισμένες από τις σκέψεις μας...
Καταρχάς, ας πούμε λίγα λόγια για την τελική εξέλιξη της σειράς. Είναι ξεκάθαρο, ότι ο καλύτερος κόουτς της φετινής διοργάνωσης, Έργκιν Αταμάν αντιμετώπισε την πορεία των πραγμάτων εντός παρκέ με ένα διαφορετικό τρόπο από όσα εξέφραζε η "λογική" όλων όσων βρισκόμασταν εκτός ομάδας. Όπως είχαμε σωστά προβλέψει πριν λίγους μήνες, ο φετινός Παναθηναϊκός θα "ζούσε" ή θα "πέθαινε" με το... "his way" κι η σειρά με τη Μακάμπι δε γινόταν να κυλούσε διαφορετικά. Διαχείριση του rotation σχεδόν όπως το είχαμε συνηθίσει σε όλη τη σεζόν, επιθετικό πλάνο με τις ίδιες αρχές φιλοσοφίας και κατεύθυνσης, επιμονή στα "κοντά" σχήματα μέχρι να μην πηγαίνει άλλο. Ο Όντεντ Κάτας προσπάθησε κι εν μέρει κατάφερε να δώσει στη μονομαχία το ρυθμό και την εικόνα που βόλευε τους παίκτες του, ωστόσο η ποιοτική ανωτερότητά τους και μερικές προσαρμογές που παρατηρήθηκαν όσο κυλούσαν οι αγώνες, έγειραν την πλάστιγγα στους πράσινους...
Ο τραυματισμός του απίθανου Σλούκα κι η ανάγκη διαφοροποίησης του rotation έδωσαν στη χθεσινοβραδινή αναμέτρηση τη μορφή που όλοι φανταζόμασταν ότι θα έπρεπε να έχει όλη η σειρά για να προκριθεί ο Παναθηναϊκός. Η ενεργοποίηση του Καλαϊτζάκη, η επιστροφή του καλύτερου αμυντικού της Ευρώπης Χουάντσο κι η πλέον σταθερή χρησιμοποίηση του εξαιρετικού Παπαπέτρου βοήθησαν τους γηπεδούχους να παραταχθούν για περισσότερη ώρα με σχήματα που "κλείδωναν" τα ατού των Ισραηλινών. Από τη στιγμή που ο Ναν έδειξε να προσαρμόζεται στους αντιπάλους του από το Game 3 κι έπειτα και το τεχνικό σταφ είχε φανεί προετοιμασμένο για τη νέα άμυνα ζώνης του Κάτας (χθες είδαμε "2-3"), το τριφύλλι ουσιαστικά έπαιζε μόνο με τον... εαυτό του! Πλέον, άπαντες στρέφουν την προσοχή τους στην κατάσταση των τραυματιών και στην έναρξη της προετοιμασίας ενόψει του Final Four...
Είναι απόλυτα λογικό να κυριαρχεί το ξέσπασμα χαράς των πράσινων οπαδών μετά από την ιστορική στιγμή που βίωσε το club χθες, όπως είναι ακόμα περισσότερο λογικό να έχει ανοίξει η όρεξη όλων για τον ερχομό του πολυπόθητου έβδομου αστεριού. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι κοιτάζοντας το... δάσος κι όχι το... δέντρο, ο οργανισμός θα νιώσει ακόμα μεγαλύτερη χαρά κι ικανοποίηση. Κατά τη γνώμη μου, ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα με τη μεγαλύτερη προοπτική στο ευρωπαϊκό μπάσκετ κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει όπως κι αν κυλήσουν τα πράγματα από εδώ και πέρα. Το ίδιο θα έλεγα και σε περίπτωση αποκλεισμού από τη Μακάμπι. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος δείχνει να αφήνει οριστικά πίσω του λάθη και πρακτικές του παρελθόντος, ο Εργκίν Αταμάν απολαμβάνει την εμπιστοσύνη όλου του οργανισμού, ο Κώστας Σλούκας είναι ένας αρχηγός που αρμόζει στο μέγεθος του συλλόγου και το ρόστερ είναι ένα από τα ποιοτικότερα της Ευρωλίγκα. Η παραχώρηση του Ο.Α.Κ.Α. σε συνδυασμό με την τρέλα του ιδιοκτήτη και του κόσμου δρομολογούν την περεταίρω αύξηση των μπάτζετ των επόμενων χρόνων, τα νέα στελέχη της διοίκησης αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη εμπειρία, ενώ κι οι σχέσεις με τις αρχές των διοργανώσεων δείχνουν να βρίσκονται σε καλύτερο επίπεδο σε σχέση με παλαιότερα...
Εφόσον, δεν προκύψει κάποιο νέο πισωγύρισμα (σενάριο που μοιάζει τουλάχιστον μακρινό αυτήν τη στιγμή), ο Παναθηναϊκός θα επιστρέψει στην κορυφή της Ευρώπης και θα κυριαρχήσει ξανά εντός συνόρων είτε από φέτος, είτε από του χρόνου, είτε από του... παραχρόνου. Το ερώτημα δεν πρέπει να περιέχει τη λέξη "αν", αλλά το "πότε", επομένως δε χρειάζονται υπερβολές από εδώ και πέρα. Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω πλέον, απλά μένει να φανεί αν το... νερό μπει στο αυλάκι από το Final Four του Βερολίνου ή στο μέλλον...