Ο Παναθηναϊκός "ταρακούνησε" άμεσα τα... μεταγραφικά νερά της Ευρωλίγκα, αγοράζοντας τον Λορέντζο Μπράουν από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ! Ο Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogpot.gr τους λόγους της απόκτησής του και γιατί θεωρείται το τέλειο "fit" την παρούσα χρονική στιγμή!
Τι κι αν δεν έχει περάσει ούτε ένας μήνας από την κατάκτηση του έβδομου ευρωπαϊκού τίτλου και μία εβδομάδα από την επιστροφή στον ελληνικό θρόνο με επική ανατροπή επί του Ολυμπιακού; "Αντιγράφοντας" τακτικές και κινήσεις των glory days του, ο Παναθηναϊκός έριξε την πρώτη μεταγραφική "βόμβα" του καλοκαιριού, συμφωνώντας με τον Λορέντζο Μπράουν! Ένας εκ των καλύτερων PGs της Ευρωλίγκα τα τελευταία χρόνια έρχεται στο Ο.Α.Κ.Α., αφού οι πρωταθλητές Ευρώπης συμφώνησαν με τη Μακάμπι Τ.Α. έναντι καταβολής ενός ιδιαίτερα υψηλού buy out (περίπου 600.000 ευρώ) και με την πλευρά του παίκτη για τριετή συμφωνία με συνολικές "καθαρές" απολαβές σχεδόν 5.500.000 ευρώ. Πολλά τα λεφτά, αλλά δε γινόταν αλλιώς...
Όπως ήταν αναμενόμενο, μία τόσο ηχηρή προσθήκη σε συνδυασμό με την αμεσότητα της ολοκλήρωσής της έχουν προκαλέσει θύελλα ενθουσιασμού στον πράσινο οργανισμό. Παρότι κυριαρχεί το συγκεκριμένο κλίμα, προσωπικά θεωρώ ότι ελάχιστοι έχουν συνειδητοποιήσει τη σημασία αυτής της μεταγραφής. Από τη στιγμή που ο Βασίλιε Μίσιτς παραμένει στο ΝΒΑ, ο Μπράουν αποτελεί την ιδανικότερη λύση βάσει των αναγκών που παρατηρούνταν στη backcourt του τριφυλλιού. Οι λόγοι; Πάμε να τους αναλύσουμε...
Κατά τη διάρκεια της θριαμβευτικής σεζόν ο Παναθηναϊκός αντιμετώπισε προβλήματα στις αγαπημένες του σετ επιθέσεις, όταν ο Κώστας Σλούκας είτε απουσίαζε εξαιτίας τραυματισμών, είτε δε βρισκόταν στο 100%. Σε αυτές τις περιπτώσεις το σύνολο του κόουτς Αταμάν "αναγκαζόταν" να παίξει με λιγότερες συνεργασίες, διότι οι έτεροι βασικοί γκαρντς (βλ. Ναν-Γκραντ) διαθέτουν διαφορετικό στυλ παιχνιδιού (παίζουν περισσότερο "1vs1" και δεν είναι "καθαροί" δημιουργοί μέσω pick n' rolls). Ο Βιλντόσα δεν κατάφερε να αποδώσει ως back up "1", ούτε έδειξε έτοιμος να "τρέξει" πολλές επιθέσεις μισού γηπέδου ως κύριος "ballhandler" (ποτέ δεν ήταν τέτοιος), οπότε το πρόβλημα γινόταν εντονότερο χωρίς την παρουσία του αρχηγού...
Βάσει του στυλ παιχνιδιού και την κατάσταση του σημαντικότερου περιφερειακού παίκτη του ρόστερ που δεν είναι άλλος από τον Σλούκα, στα μάτια μου οι πρωταθλητές Ευρώπης επιβαλλόταν να αποκτήσουν έναν PG, ο οποίος:
α) θα ήταν ικανός να ηγηθεί της επιθετικής λειτουργίας στο "5vs5" ως δημιουργός και
β) τα σωματικά-αγωνιστικά χαρακτηριστικά του θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και στο πλάι του Έλληνα σταρ...
Ο Μπράουν (1,96μ./26-08-1990) είναι ένας τέτοιος παίκτης και μάλιστα προέρχεται από την ανώτερη ποιοτική βαθμίδα της διοργάνωσης. Ήρθε στην Ευρώπη πριν μερικά χρόνια, έχοντας μία αγωνιστική κατεύθυνση πλήρως επηρεασμένη από τον τρόπο που παίζεται το άθλημα στην Αμερική. Όντας εξαιρετικός επαγγελματίας κι έχοντας υψηλή μπασκετική οξυδέρκεια, σταδιακά αποκωδικοποίησε το ευρωπαϊκό στυλ παιχνιδιού κι έφτασε σε σημείο να πρωταγωνιστεί μέχρι και με τη φανέλα της Εθνικής Ισπανίας. Πλέον, συγκαταλέγεται ξεκάθαρα στους κορυφαίους pick n' roll γκαρντς της Ευρωλίγκας και δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες ομάδες της πρώτης εξάδας της περσινής βαθμολογίας της λίγκας προσπάθησαν να αποσπάσουν την υπογραφή του...
Εκτός από κορυφαίος πασέρ, ο (σε δύο μήνες) 34χρονος άσος διαθέτει ένα καταπληκτικό dribbling. Θυμηθείτε, πόσες φορές ξέφυγε με τρομερές "σταυρωτές" ντρίμπλες από τους παίκτες του Παναθηναϊκού στη σειρά των Playoffs. Ο χειρισμός του συχνά μοιάζει εξωπραγματικός για τα ευρωπαϊκά δεδομένα και σίγουρα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα των προπονητών, όταν κάνουν προετοιμασία για την αντιμετώπιση των pick n' rolls του. Η αξία του ως δημιουργός έχει εκτοξευθεί, διότι εκτός της ποιότητας των πασών του και της αποτελεσματικότητάς του στις on ball δράσεις, καταφέρνει να επιβάλλει τα "θέλω" των προπονητών του στην επίθεση μέσω μίας άκρως θετικής αναλογίας ασίστς-λαθών. Σπάνια θα πάρει λανθασμένες αποφάσεις, τόσο όταν αποφασίζει να βάλει στο παιχνίδι τους συμπαίκτες του ως PG, όσο κι όταν εκτελεί (σωστό και κατάλληλο για τον ίδιο shot selection)...
Το νέο απόκτημα των πρωταθλητών Ευρώπης δεν είναι μόνο δημιουργός. Αυτός είναι ο βασικός ρόλος του, ωστόσο άνετα μπορεί να ανταποκριθεί και σε διαφορετικού είδους ανάγκες όποτε του ζητηθεί. Τι εννοώ; Ο Μπράουν πασάρει εντυπωσιακά, αλλά και στο εκτελεστικό κομμάτι τα πηγαίνει εξαιρετικά καλά. Αρχικά, έχει στο ρεπερτόριό του εκτέλεση μετά από ντρίμπλα, στοιχείο που ψάχνει πάντα από τους γκαρντς του ο κόουτς Αταμάν. Πολλές φορές δεν επιλέγει μόνο κλασικές midrange εκτελέσεις εντός ζωγραφιστού, αφού παράγει τόσο μέσω floaters, όσο και με κάθετη διείσδυση προς το καλάθι, όπου αντέχει την επαφή (θα τον δείτε να την επιδιώκει, ώστε να βρει ισορροπία). Στην Ευρώπη ήρθε με τη στάμπα του μέτριου σουτέρ, ωστόσο χρόνο με το χρόνο παρουσίασε βελτίωση. Θα υπάρξουν βραδιές που δε θα σκοράρει πίσω από τη γραμμή των 6,75μ., όμως γενικότερα πλέον λογίζεται ως καλός περιφερειακός εκτελεστής είτε μετά από ντρίμπλα (ακόμα και μετά από άμεσα screens), είτε σουτάροντας από θέση. Ο μοναδικός μικρός προβληματισμός που ίσως μπορεί να υπάρχει εδώ, έχει να κάνει με την αστάθεια που παρουσίασε φέτος κατά τη διάρκεια της regular season. Στο φινάλε της μετρούσε 42,6% στο δίποντο και 30,9% στο τρίποντο, όμως στα ματς-φωτιά των Playoffs και του Play-in με τη Μπασκόνια, άλλαξε εντελώς πρόσωπο. Φυσικά, είναι αξιόπιστος σουτέρ ελευθέρων βολών...
Στον τομέα της άμυνας, ο Μπράουν έχει μερικά πολύ θετικά κι ορισμένα -υπό αμφισβήτηση- αρνητικά στοιχεία. Αρχικά, έχουμε να κάνουμε με έναν παίκτη που είναι αποτελεσματικός όταν βγαίνει να αμυνθεί πάνω στη μπάλα. Βάζει έξυπνα και γρήγορα τα χέρια του πάνω της και "παράγει" κλεψίματα που οδηγούν σε επιθετικό transition (η παρουσία του θα βελτιώσει γενικότερα τους πράσινους στο ανοιχτό γήπεδο). Επίσης, είναι καλός στις περιστροφές και τις καλύψεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θεωρείται... "Γκραντ" σε αυτό το κομμάτι. Στη Μακάμπι, επειδή ήταν αναγκασμένος να παίζει πολλά λεπτά και να διαχειρίζεται μεγάλο όγκο αποφάσεων στο γρήγορο και γεμάτο ένταση επιθετικό playbook του κόουτς Κάτας, παρουσίασε ένα πιο "προσεκτικό" πρόσωπο σε αμυντικές καταστάσεις όπως το "σπάσιμο" των αντίπαλων on ball screens ή η άμυνα στο low post. Ο Αμερικανός floor general αντιμετώπισε έντονα προβλήματα σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, όμως πιστεύω πως στον Παναθηναϊκό θα είναι διαφορετικός, γιατί και θα αγωνίζεται λιγότερο (άρα θα έχει περισσότερες δυνάμεις να "δαπανήσει" και στις δύο πλευρές του παρκέ) και θα ενταχθεί σε ένα αγωνιστικό πλαίσιο που πέρσι στήριξε πολλά στην αποτελεσματικότητα της αμυντικής λειτουργίας του...
Με την ολοκλήρωση της συγκεκριμένης κίνησης ο Παναθηναϊκός κατάφερε να αποκτήσει έναν εξαιρετικό παίκτη, ο οποίος διαθέτει όλα τα φόντα να αποδειχθεί το ιδανικό "fit". Παράλληλα, ο ερχομός του ενθουσιάζει ακόμα περισσότερο τον κόσμο του πριν καλά-καλά κοπάσουν οι πανηγυρισμοί μετά τις φετινές επιτυχίες. Τα οφέλη της μεταγραφής δε θα είναι μόνο αγωνιστικά (το σημαντικότερο), αλλά κι επικοινωνιακά ειδικά αν αναλογιστούμε ότι ο παίκτης βρέθηκε στο στόχαστρο ομάδων όπως η Ρεάλ Μαδρίτης, ο Ολυμπιακός κι η Φενέρμπαχτσε. Όλα σε ένα... νοικοκυρεμένα όπως αναφερόταν και σε μία παλιά διαφήμιση της ελληνικής τηλεόρασης για τους πρωταθλητές Ευρώπης, οι οποίοι δείχνουν να "αντιγράφουν" τη συνταγή των επιτυχιών επί εποχής Παύλου, Θανάση, Κώστα και Ζέλικο. Για όσους δεν το θυμούνται ή δεν το γνωρίζουν, τότε υπήρχαν χρονιές που οι πράσινοι ολοκλήρωναν το μεταγραφικό σχεδιασμό τους πριν ολοκληρωθεί ο Ιούνιος. Το γεγονός ότι πάει να γίνει κάτι παρόμοιο και τώρα, κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί τον κύριο λόγο ενθουσιασμού για τους οπαδούς, καθώς μετά από πολλά χρόνια το μοντέλο του αγωνιστικού τμήματος λειτουργεί με λογική, πλάνο και πάθος για επιτυχίες...