H Zωή Φίτσιου, που μαζί με τη Μιλένα Κοντού κατέκτησαν το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία "διπλό σκιφ ελαφρών βαρών" της κωπηλασίας, μιλά στο SportPortal2014.blogspot.gr για την τεράστια επιτυχία τους στην Ολυμπιάδα, όσα βίωσε στη Γαλλία και τη μέχρι τώρα πορεία της!
"Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω προλάβει να συνειδητοποιήσω και πολλά πράγματα. Μετά την άφιξή μας στην Ελλάδα γυρίσαμε απευθείας στις προπονήσεις, γιατί σε λίγες μέρες αναχωρούμε για τον Κανάδα ενόψει των παγκόσμιων πρωταθλημάτων κάτω των 23 ετών και των μη Ολυμπιακών αγωνισμάτων αντρών και γυναικών. Όπως καταλαβαίνεις, οι πρώτες μου μέρες με βρήκαν στη βάση μου, στο Σχοινιά, όπου προπονήθηκα στο μονό σκιφ για τις επερχόμενες αγωνιστικές δραστηριότητές μου"...
Πιστεύεις ότι θα πάρει πολύ χρόνο για να συνειδητοποιήσεις τι ακριβώς καταφέρατε με την Μιλένα;
"Ειλικρινά, νομίζω ότι δεν έχουμε καταλάβει τι ακριβώς έχουμε πετύχει. Μάλιστα, χθες το απόγευμα το συζητούσαμε με τη Μιλένα κι έλεγα ότι προσωπικά νιώθω πως έχω φύγει με ένα μετάλλιο από κάποιο πρωτάθλημα στο εξωτερικό. Ακόμα δε μπορώ να καταλάβω τη διαφορά. Υπάρχουν στιγμές που ο νους μπορεί να... πιάσει λίγο το μεγαλείο της υπόθεσης, αλλά προς το παρόν δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πλήρως το επίτευγμά μας"...
Θέλω λίγο να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ποιες ήταν οι σκέψεις σας ως πλήρωμα την πρώτη μέρα που φτάσατε στη Γαλλία για προετοιμασία; Είχατε καθόλου στο πίσω μέρος του μυαλού σας την κορυφή;
"Από πιο πριν, αλλά περισσότερο με την άφιξή μας στη Γαλλία, μπήκαμε σε ένα mood πλήρους αυτοσυγκέντρωσης. Όλη η προετοιμασία μας εκεί κύλησε με τον καλύτερο τρόπο που θα μπορούσε να γίνει. Ήμασταν πάρα πολύ συγκεντρωμένες στη βάρκα μας και δουλέψαμε εξαιρετικά τις τελευταίες εβδομάδες. Η ψυχολογία μας ήταν στα ύψη, γιατί η πρόκριση ήρθε με μεγάλο κόπο. Μοχθήσαμε πάρα πολύ κι αφού τα καταφέραμε, απελευθερωθήκαμε από όλο αυτό και δουλέψαμε χωρίς άγχος. Κάπως έτσι είδαμε το στόχο πιο... χαλαρά κι έχοντας ανεβασμένη ψυχολογία, η αλυσίδα... έδεσε! Η συγκεκριμένη παράμετρος είναι άκρως σημαντική σε αυτό το επίπεδο. Είχαμε πει, ότι αν καταφέρναμε να δουλέψουμε τόσο συγκεντρωμένα εστιάζοντας σε βασικά κομμάτια κατά την προετοιμασία μας κι αν προλαβαίναμε να τα κάνουμε όλα αυτά στις εβδομάδες που είχαμε μπροστά μας, θα μπορούσαμε να φτάσουμε κοντά σε ένα μετάλλιο"...
Τι νιώθατε μετά τις προκρίσεις και την εξασφάλιση μιας θέσης στον τελικό και πώς κρίνατε τον ανταγωνισμό;
"Η πρόκριση στον τελικό ήταν ο πιο βασικός στόχος. Ξέραμε, ότι αν καταφέρναμε να προκριθούμε από τον προκριματικό και τον ημιτελικό, στον τελικό θα είχαμε πολλές πιθανότητες να πραγματοποιήσουμε το όνειρο. Από την πρώτη μας κούρσα είδαμε τις δυνατότητές μας, τους χρόνους μας σε σχέση με τα άλλα πληρώματα και σε εκείνο το σημείο ήταν που συνειδητοποιήσαμε ότι είτε θα το κάναμε τώρα ή... ποτέ"!
Στον τελικό τι ακριβώς συνέβη; Υπήρχε κάποιο πλάνο στο μυαλό σας, ώστε να κάνετε αντεπίθεση στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής;
"Η αλήθεια είναι ότι στον τελικό δεν υπήρχε κάποια τακτική. Απλά είχαμε πει ότι θα μπούμε και θα τα δώσουμε όλα, χωρίς να έχουμε να χάσουμε κάτι. Δεν υπήρχε κάτι... ενδιάμεσο. Ή θα κερδίζαμε ή θα χάναμε! Ήμασταν πολύ ήρεμες, χωρίς άγχος και ξέραμε ότι ήμασταν ικανές να πάμε πολύ καλά. Κατά τη διάρκεια του ζεστάματος αντιληφθήκαμε πως βρισκόμασταν σε καλή κατάσταση και συμφωνήσαμε να κάνουμε μία max κούρσα. Γενικά, το ανέβασμα στο τέλος είναι μία τακτική που ακολουθούμε στις προπονήσεις και στους αγώνες μας. Όπως και να 'χει σε έναν αγώνα δύο χιλιομέτρων μοιράζεις κάπως τις δυνάμεις κι αφήνεις το τελευταίο κομμάτι να είναι το πιο εκρηκτικό, ώστε να κάνεις την αντεπίθεσή σου. Σίγουρα, υπάρχουν κι άλλα σημεία που αντεπιτίθεσαι κατά τη διάρκεια μιας κούρσας, όμως είχαμε δουλέψει πολύ στις προπονήσεις το τελευταίο spreed. Θεωρώ ότι βγήκε λίγο... υποσυνείδητα η έκρηξη πριν το τέλος. Κατά κάποιον τρόπο δηλαδή ήταν και προσχεδιασμένο"...
Τι είπατε με τη Μιλένα όταν τερματίσατε;
"Μόλις τερματίσαμε, προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τι συνέβη. Κρατούσα το κεφάλι μου και κοιτούσα να δω τι γίνεται. Είχα αντιληφθεί ότι πήραμε μετάλλιο, όμως επειδή δεν το πίστευα, για να βεβαιωθώ ότι ήταν τουλάχιστον τρεις (σημ. στον τελικό αγωνίζονται έξι πληρώματα), κοιτούσα πίσω για να μετρήσω πόσες βάρκες τερμάτιζαν μετά από εμάς . Έπειτα κοίταξα τον πίνακα για να διαπιστώσω πως όντως βρισκόμασταν στην πρώτη τριάδα. Ήταν λίγα δευτερόλεπτα που πάλευα να επανέλθω στην πραγματικότητα ξανά, γιατί κατά τη διάρκεια της κούρσας είχα... ξεφύγει! Μετά θυμάμαι να γυρνάω στη Μιλένα και να με ρωτάει «τι έκανες;» και να της απαντάω «κρεμάσαμε; βγήκαμε τρίτες; τι έγινε;»"...
Πώς είναι να βρίσκεσαι στο βάθρο μιας Ολυμπιάδας;
"Το να βρίσκεσαι στο βάθρο μιας Ολυμπιάδας είναι μια εικόνα, που ομολογώ την έχω φτιάξει πάρα πολλές φορές στο μυαλό μου. Όλα αυτά τα χρόνια που πάλευα για να πραγματοποιήσω αυτό το όνειρο, το έχω σκεφτεί αμέτρητες στιγμές. Προσπαθώ να το συνειδητοποιήσω... Ο αδελφός μου συχνά λέει πως αν βάλεις κάτι στο μυαλό σου ως πραγματικότητα, τότε σίγουρα θα γίνει. Γενικά, δεν είναι κάτι που περιγράφεται, είναι μοναδικό το συναίσθημα"!
Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που έκανες όταν ολοκληρώθηκε η τελετή απονομής μεταλλίων;
"Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βγάλω φωτογραφία με τους προπονητές (γέλια). Αγκάλιασα τους συναθλητές μου και κλάψαμε πάρα πολύ. Κάτι που αποτελεί το ουσιαστικό νόημα όλης αυτής της προσπάθειας είναι το να μοιράζεσαι τα συναισθήματά σου με τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου σε όλο αυτό το ταξίδι, με εκείνους που σε έχουν πιστέψει περισσότερο κι από τον ίδιο σου τον εαυτό"!
Θέλω να μου πεις δύο λόγια την Μιλένα και τη γενικότερη συνύπαρξή σας ως πλήρωμα...
"Η Μιλένα είναι ένα μικρό κορίτσι, το οποίο μπήκε στην Εθνική ομάδα όταν ήταν 15 χρονών κι εγώ 25! Ηλικιακά η απόσταση είναι μεγάλη... Νομίζω, ότι δεθήκαμε γρήγορα, διότι εγώ είμαι ένας άνθρωπος που μεγάλωσε με μικρότερα αδέρφια κι έχω μάθει να αλληλοεπιδρώ, να συναναστρέφομαι και να φροντίζω κατά κάποιον τρόπο τους μικρότερους. Για αυτόν το λόγο ήταν πολύ εύκολο να «αγκαλιάσω» τη Μιλένα. Εκτός από ανθρώπινα και κωπηλατικά αναπτύξαμε χημεία από την πρώτη στιγμή που μπήκαμε στην ίδια βάρκα. Κάθε αποτέλεσμα ερχόταν μέσω της καλής συνεργασίας κι αυτό δε μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Είμαι πολύ χαρούμενη που αποδέχθηκε τη δική μου νοοτροπία, με εμπιστεύτηκε κι αφοσιώθηκε σε αυτό το πλήρωμα...
Θυμάμαι, πως το πρώτο πράγμα που της είχα πει ήταν ότι εγώ έρχομαι εδώ επειδή αυτό που κάνω το αγαπάω και μου αρέσει. Της είχα ζητήσει να απολαμβάνουμε τις προπονήσεις και την κάθε μας μέρα για όσο είμαστε μαζί και μοιραζόμαστε τόσες πολλές ώρες καθημερινά, επειδή βιώνουμε μία πολύ δύσκολη καθημερινότητα στην Εθνική ομάδα κωπηλασίας. Ζούμε 365 μέρες το χρόνο μακριά από τις οικογένειές μας και προπονούμαστε καθημερινά από έξι έως οχτώ ώρες. Η κούραση κι ο σωματικός πόνος που νιώθουμε είναι καταστάσεις που δε μπορεί να καταλάβει κάποιος που βρίσκεται έξω από όλο αυτό. Όντας ένας άνθρωπος που δεν του αρέσει να περιμένει πότε θα έρθει το Σαββατοκύριακο, πότε θα έρθουν οι διακοπές ή πότε θα καταφέρω να ξεκουραστώ, της ζήτησα να συνταχθεί με τη νοοτροπία μου και να φτιάξουμε μία βάρκα με ένα όμορφο κλίμα, μέσω του οποίου θα απολαμβάνουμε την κάθε μας μέρα χωρίς να περιμένουμε να δούμε πότε θα τελειώσει το ταξίδι. Σίγουρα υπήρξαν πολλές δύσκολες στιγμές, πολλά «πάνω-κάτω». Περάσαμε από... σαράντα κύματα, αλλά ποιος τα καταφέρνει εύκολα; Δεν έχει σημασία τι δυσκολίες θα έρθουν, αλλά το πώς θα τις αντιμετωπίσεις. Είμαι πολύ ευλογημένη που είμαι μαζί της στην ίδια βάρκα και τα ξεπεράσαμε όλα"!
Ποια είναι οι επόμενοι στόχοι σας και τι να περιμένουμε από εσάς τα επόμενα χρόνια;
"Ακόμα δεν έχουμε θέσει νέους στόχους. Προς το παρόν κι οι δύο θέλουμε να ολοκληρώσουμε αυτήν την τετραετία, γιατί οι αγωνιστικές υποχρεώσεις δεν έχουν ολοκληρωθεί για το 2024. Με τον ερχομό της νέας σεζόν, θα έρθει η στιγμή που θα καθίσουμε μαζί με τον προπονητή μας και θα αποφασίσουμε ποιο θα είναι το πλάνο για την επόμενη τετραετία"...
H ελληνική κωπηλασία βίωσε θριαμβευτικές στιγμές στη Γαλλία. Είσαι ικανοποιημένη από την οργάνωση και το πλάνο της Ομοσπονδίας και ποιο είναι το σχόλιό σου για όσα ειπώθηκαν από τον Στέφανο Ντόυσκο;
"Νομίζω, ότι όχι μόνο η κωπηλατική ομάδα, αλλά όλη η αποστολή μας για την Ολυμπιάδα στον Παρίσι ήταν πολύ οργανωμένη. Όλα τα παιδιά πάλεψαν με την ψυχή τους! Κάθε Ομοσπονδία αντιμετωπίζει προβλήματα, ωστόσο έτσι συμβαίνει στις οικογένειες! Η Ομοσπονδία λειτουργεί κατά κάποιον τρόπο σαν «οικογένεια» για τους αθλητές και τα μέλη της. Όλοι έχουμε τα θέματα και τα προβλήματά μας και δε θα υπάρξει ποτέ μία «τέλεια» οικογένεια, όπως δε θα υπάρξει ποτέ μια «τέλεια» Ομοσπονδία και «τέλειες» σχέσεις. Τέτοια μικρά προβληματάκια υπάρχουν και θα υπάρχουν, όμως εμείς νομίζω πως βρισκόμαστε σε θέση να αντιμετωπίζουμε ορθά"...
Πόσο ικανοποιημένη είσαι από όσα συνάντησες στο Παρίσι και τι δε θα ξεχάσεις ποτέ εκτός της κατάκτησης του μεταλλίου;
"Το Παρίσι με... μάγεψε! Δεν είχα φανταστεί πώς θα ήταν τα πράγματα εκεί, γιατί ήταν η πρώτη συμμετοχή μου σε Ολυμπιακούς Αγώνες, οπότε είχα πλήρη άγνοια. Επίσης, δεν το σκεφτόμουν νωρίτερα, επειδή ήθελα να το ζήσω από την αρχή ως το τέλος. Απλά περίμενα να δω πώς είναι! Είμαι απόλυτα ικανοποιημένη από όσα είδα και συνάντησα. Εκτός από την κατάκτηση του μεταλλίου, αυτό που πραγματικά δε θα ξεχάσω ποτέ είναι το πρόσωπο του πατέρα μου και πόσο έντονα συγκινημένος ήταν. Δε θα ξεχάσω ποτέ τα μάτια του"!
Από όσο ξέρω έχεις ολοκληρώσει σπουδές κι είσαι νηπιαγωγός. Πώς έχεις καταφέρει να συνδυάσεις δύο τόσο απαιτητικές προοπτικές στη ζωή σου;
"Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει γίνει κάποιος συνδυασμός τώρα. Αναγκάστηκα να παρατήσω τη δουλειά μου και την επαγγελματική μου καριέρα ως νηπιαγωγός το 2018, γιατί τότε αποφάσισα να επιστρέψω στο... κουπί, να μπω στην Εθνική ομάδα και να πάω στην Ολυμπιάδα. Φυσικά, όταν προπονείσαι 365 μέρες το χρόνο από έξι έως οχτώ ώρες καθημερινά, δεν υπάρχουν περιθώρια να εργαστείς. Για αυτόν το λόγο έκανα τη συγκεκριμένη επιλογή"...
Πότε κατάλαβες ότι μπορείς να πρωταγωνιστήσεις στο άθλημα και τι θα έλεγες σε ένα νέο παιδί που σκέφτεται να ασχοληθεί σοβαρά με το χώρο της κωπηλασίας;
"Ανέκαθεν ένιωθα ότι ξεχώριζα και μπορούσα να φτάσω ψηλά. Οι άνθρωποι που ήταν κοντά μου κι οι προπονητές μού το έδειχναν συνεχώς. Πάντα κυνηγούσα τον πιο υψηλό στόχο. Μέχρι να τον πετύχαινα, δε θα ηρεμούσα...
Σε κάθε νέο παιδί που ξεκινά κωπηλασία ή κάποιο άλλο άθλημα και σε άλλους μεγαλύτερους ανθρώπους που μπορεί να αρχίζουν κάτι άλλο, θα τους έλεγα ότι ποτέ δεν είναι αργά για το οτιδήποτε. Το μόνο που χρειάζεται για να φτάσεις στην κορυφή είναι υπομονή και δύναμη να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις. Δεν πρέπει να σταματήσεις ποτέ να πιστεύεις στον εαυτό σου. Δεν πρέπει ποτέ να αμφιβάλλεις για όσα μπορείς να καταφέρεις και για όσα είσαι ικανός να πετύχεις"...
Πώς φαντάζεσαι τη Ζωή σε... πέντε χρόνια από σήμερα;
"Ειλικρινά, δε φαντάζομαι τη Ζωή σε... πέντε χρόνια από σήμερα, γιατί αφήνομαι στο πλάνο του Θεού. Δε σχεδιάζω πολλά-πολλά... Όλα όσα έχω καταφέρει, έχουν έρθει πιστεύοντας κι υπομένοντας. Θεωρώ, ότι κάθε φορά που πάμε να σχεδιάσουμε κάτι, όλα ανατρέπονται. Δε θέλω να φανταστώ κάτι για το μέλλον, απλά θέλω και προσεύχομαι να είμαι γερή και να μη σβήσει ποτέ μέσα μου αυτή η φλόγα να κάνω πράγματα συνεχώς"!