O Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogspot.gr τις πρώτες τακτικές ιδέες του Κλοντ Μακελελέ και των συνεργατών του, έτσι όπως παρουσιάστηκαν στον αγώνα με τον Παναιτωλικό! Οι επιθετικοί κι αμυντικοί σχηματισμοί που έπαιρνε το 4-2-3-1, ο δεξιός μπακ Τριανταφυλλόπουλος, ο φορ Άνταμ κι οι τρόποι pressing που επιλέχθηκαν!
Το πολυαναμενόμενο ντεμπούτο του Κλοντ Μακελελέ στον πάγκο του Αστέρα Τρίπολης επιφύλασσε "γλυκόπικρη" γεύση για τους φίλους της ομάδας. Αν κι είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα, οι Αρκάδες δεν παρουσίασαν αξιοσημείωτη βελτίωση σε τομείς που υστερούσαν το προηγούμενο διάστημα, ωστόσο κατάφεραν να μην ηττηθούν από τον ανώτερο Παναιτωλικό στο Αγρίνιο. Οι νίκες των ανταγωνιστών "μεγάλωσαν" τη βαθμολογική απόσταση από την πέμπτη θέση που οδηγεί στα προκριματικά του Conference League, εξέλιξη που καθιστά κομβικά τα επόμενα παιχνίδια...
Σήμερα θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τακτικά όσα παρουσίασε ο παλαίμαχος άσος της Ρεάλ Μαδρίτης κι οι συνεργάτες του. Αρχικά, ο Αστέρας παρατάχθηκε με 4-2-3-1 έχοντας τον Παπαδόπουλο κάτω από τα δοκάρια, τους Τριανταφυλλόπουλο, Καστάνιο, Ντέλι και Χουχούμη στην τετράδα της άμυνας και τους Γιαμπλόνσκι-Μουνιόθ στον άξονα. Δεξιά της μεσοεπιθετικής τριπλέτας τοποθετήθηκε ο Καλτσάς, αριστερά ο Μπαρτόλο και πίσω από τον προωθημένο Άνταμ, ο Κρέσπι...
Οι φιλοξενούμενοι ακολουθήσαν ελάχιστες φορές τη συγκεκριμένη "νόρμα" κατά τη διάρκεια του αγώνα. Το 4-2-3-1 ήταν ουσιαστικά μόνο στα... χαρτιά, καθώς οι παίκτες έπαιρναν διαφορετικές θέσεις ανάλογα με την περίσταση. Πάμε να δούμε τι ακριβώς συνέβαινε τόσο σε φάση επίθεσης, όσο κι άμυνας...
Επίθεση
Στο ντεμπούτο του Μακελελέ, ο Αστέρας δεν έψαξε έντονα το ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Είναι ξεκάθαρο, ότι με τα κεντρικά χαφ που χρησιμοποιήθηκαν στο συγκεκριμένο ματς, οι Αρκάδες αδυνατούν να αναπτύξουν σταθερά επιθετικές συνεργασίες κοντά στην αντίπαλη περιοχή. Τα χαρακτηριστικά τους ευνοούν παθητικότερες τακτικές κι οδηγούν σε λιγότερα ρίσκα. Σε σετ επιθετικές καταστάσεις, ο Γάλλος προπονητής κι οι συνεργάτες του παρουσίασαν τις εξής παρατάξεις ή αλλιώς μεταβολές του 4-2-3-1 που επέλεξαν. Πάμε να τις δούμε:
α) 2-4-4
Γιαμπλόνσκι και Μουνιόθ έφτιαχναν μαζί με τους Καστάνιο και Ντέλι ένα "τετράγωνο" στον άξονα. Ο Τριανταφυλλόπουλος έμενε συχνά (όχι πάντα) πιο χαμηλά από τον Χουχούμη (αμφότεροι βρίσκονταν αρχικά στην ίδια ευθεία με τα δύο κεντρικά χαφ), ο Κρέσπι πήγαινε δίπλα στον Άνταμ, ο Καλτσάς έδινε "πλάτος" δεξιά στο ίδιο ύψος, ενώ ο Μπαρτόλο συνέκλινε ελάχιστα από τα αριστερά...
β) 3-4-2-1
Επιλογή που μοιάζει με τη εκείνη που ακολουθούσε στον Παναθηναϊκό και τώρα στην Εθνική ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ο Τριανταφυλλόπουλος ουσιαστικά λειτουργούσε ως τρίτο στόπερ, Καλτσάς και Χουχούμης ανοίγονταν στα πλάγια, οι δύο κεντρικοί χαφ έμεναν στις θέσεις τους κι ο Μπαρτόλο κινούταν ως δεύτερος επιτελικός μέσος δίπλα στον Κρέσπι. Στη συγκεκριμένη συνθήκη είδαμε πολλές λάθος τοποθετήσεις των κεντρικών αμυντικών και του Τριανταφυλλόπουλου...
γ) 3-3-4
Ένας εκ των Γιαμπλόνσκι ή Μουνιόθ μετακινούταν ανάμεσα στους κεντρικούς αμυντικούς, ο έτερος έμενε στην ίδια ευθεία μαζί του, έχοντας ανοιχτά στο πλάι τους Τριανταφυλλόπουλο-Χουχούμη, ενώ οι τέσσερις προωθημένοι τοποθετούνταν όπως στην πρώτη σετ κατάσταση...
δ) 2-3-2-3
Στη συγκεκριμένη περίσταση ο Μουνιόθ ανέβαινε λίγο ψηλότερα, προκειμένου να δημιουργήσει υπερραριθμία στα αριστερά. Ο Γιαμπλόνσκι έμενε πίσω κεντρικά, ενώ ο Κρέσπι ουσιαστικά βρισκόταν στην ίδια ευθεία με τον προωθημένο νέο χαφ του Αστέρα...
Άμυνα
Σε σετ αμυντικές καταστάσεις, οι φιλοξενούμενοι ουσιαστικά κατέφυγαν σε 2+1 τακτικούς προσανατολισμούς. Και στις δύο συνθήκες, το pressing ξεκινούσε στη δεύτερη ζώνη (στο κέντρο) κι ελάχιστες φορές ψηλά. Οι προωθημένοι δεν πίεσαν τους τρεις κεντρικούς αμυντικούς του Παναιτωλικού έντονα κι έμεναν χαμηλότερα στο γήπεδο. Ο προσανατολισμός ήταν αμυντικογενής κι ο Αστέρας δεν έψαξε την παραγωγή φάσεων μέσω κλεψίματος κοντά στην αντίπαλη περιοχή...
Ποιοι ήταν οι 2+1 τακτικοί προσανατολισμοί;
α) Οργάνωση σε 4-4-2
Ο Κρέσπι με τον Άνταμ δημιουργούσαν δίδυμο στην κορυφή του σχήματος κι οι υπόλοιποι οχτώ παίκτες παρατάσσονταν σε δύο ευθείες γραμμές πίσω τους...
β) 4-1-4-1
Ο Γιαμπλόνσκι έμενε μπροστά από την αμυντική τετράδα, ο Μουνιόθ ερχόταν στο πλάι του Κρέσπι και μαζί "μάτσαραν" τους δύο κεντρικούς χαφ των γηπεδούχων...
γ) η "+1"
Η επιπρόσθετη παραλλαγή αφορά τις λίγες στιγμές που αναπτυσσόταν high press. Ανάλογα με την πλευρά που κυκλοφορούσε τη μπάλα ο Παναιτωλικός (παρατάχθηκε με το "γνωστό" του 3-5-2), ο Κρέσπι ή ο Άνταμ πήγαιναν στον ακραίο στόπερ της ομάδας του Αγρινίου, ο έτερος πίεζε το μεσαίο κι ο δεξιός ή ο αριστερός εξτρέμ πήγαιναν στον αντίστοιχο κεντρικό αμυντικό, δηλαδή στον τρίτο της τριάδας. Οι δύο κεντρικοί χαφ έμεναν ψηλά κι εφόσον προέκυπτε ρήγμα, οι Αρκάδες καλούνταν να τρέξουν και να ανακτήσουν τις θέσεις τους στο 4-1-4-1 ή το 4-4-2 που αναφέραμε παραπάνω...
Τα δύο "ατομικά" προβλήματα που πρέπει να λυθούν
Προσωπικά, σε ατομικό επίπεδο διαπίστωσα δύο επιλογές του κόουτς που δε μπορούσαν να προσφέρουν όσα απαιτούνταν τακτικά. Η μία έχει να κάνει με τον Τριανταφυλλόπουλο. Ο Έλληνας άσος χρησιμοποιήθηκε ως τρίτος στόπερ λόγω των δύο επιθετικών του Παναιτωλικού, ωστόσο στην ανάπτυξη δεν τοποθετούταν συχνά σε θέσεις που ταιριάζουν με τα σωματικά χαρακτηριστικά του. Με τη μπάλα στην κατοχή του ο Αστέρας παρατάχθηκε λιγότερο του αναμενομένου με τριάδα στη βάση, κάτι που ανάγκασε τον πρώην παίκτη του Παναθηναϊκού να ανέβει ψηλά κάμποσες φορές...
Η δεύτερη αφορά τον Άνταμ. Ο Ούγγρος δε μπορεί να αποδώσει ικανοποιητικά παίζοντας πολλή ώρα μακριά από το "κουτί", πόσο μάλλον όταν κινείται συχνά "μέσα-δεξιά" ή "μέσα-αριστερά". Δε διαθέτει τα τεχνικά προσόντα να δημιουργήσει ρήγματα με ατομική ενέργεια ή πάσα και με αυτόν τον τρόπο σπαταλά άσκοπα τις (λίγες) αντοχές που διαθέτει. Η περίπτωσή του χρειάζεται πιο έξυπνη διαχείριση κι ένα πλάνο που δε θα προβλέπει πολλές κινήσεις του περιφερειακά...
