Ο Jimmy Jump γράφει στο SportPortal2014.blogspot.gr για τη νίκη του Παναθηναϊκού επί της Μακάμπι Τ.Α., τα πράσινα "ups and downs" του φθινοπώρου και τη μοναδική αλήθεια για τη φετινή προσπάθεια των πρωταθλητών Ευρώπης!
Αν και δυσκολεύτηκαν περισσότερο από όσο περίμεναν κάποιοι, Παναθηναϊκός κι Ολυμπιακός έκαναν το... καθήκον τους απέναντι σε Μακάμπι Τελ Αβίβ και Βιλερμπάν αντίστοιχα στο πρώτο μέρος της τρίτης "διαβολοβδομάδας" της σεζόν. Με νωπές τις αναμνήσεις από το ντέρμπι της Παρασκευή οι εκπρόσωποί μας στην Ευρωλίγκα δεν παρουσίασαν το καλύτερο πρόσωπο στο μεγαλύτερο διάστημα των αναμετρήσεών τους, με συνέπεια να κινδυνέψουν να υποστούν ήττες που όπως συνηθίζουμε να τις χαρακτηρίζουμε θα ήταν "εκτός προγράμματος". Τέλος καλό, όλα καλά εντέλει, οπότε πλέον η προσοχή όλων επικεντρώνεται στις δύο ιδιαίτερα δύσκολες εκτός έδρας αποστολές που είναι προγραμματισμένες για αύριο και μεθαύριο. Οι πράσινοι ταξιδεύουν στη Μπολόνια, ενώ οι ερυθρόλευκοι θα βρουν απέναντί τους τη Μακάμπι στο Βελιγράδι...
Σήμερα επέλεξα να ασχοληθούμε με το... remake της περσινής σειράς των Playoffs ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τους Ισραηλινούς. Πάμε να δούμε τις σημειώσεις μου, αλλά και να σχολιάσουμε γενικότερα το στάτους του τριφυλλιού τόσο την παρούσα χρονική στιγμή, όσο κι ενόψει... μέλλοντος!
Ο κόουτς Αταμάν αντιμετώπισε το χθεσινοβραδινό ματς ως ευκαιρία ψυχολογικής αναγέννησης του συνόλου του. Το θριαμβευτικό φινάλε της περσινής σεζόν φαίνεται να έχει μειώσει τα επίπεδα έντονων κινήτρων σε αυτήν την πρώτη φάση της φετινής περιόδου, κάτι που έχει αναγνωστεί άμεσα από τον Τούρκο τεχνικό ο οποίος προσπαθεί ανά διαστήματα να "ξυπνήσει" τον οργανισμό. Παρότι επέλεξε πιθανότατα την πιο ορθολογική αρχική πεντάδα των τελευταίων ημερών (Μπράουν, Ναν, Παπαπέτρου, Μήτογλου, Λεσόρ), αποφάσισε να ενεργοποιήσει τα αγαπημένα του... "mind games" μετά το 0-4 της Μακάμπι, αλλάζοντας τα 3/5 της συγκεκριμένης σύνθεσης και καλώντας άμεσα time out. Επίσης, τον είδαμε να δρα εντονότερα μετά από κάποια ατομικά λάθη ή "περίεργες" αποφάσεις των διαιτητών, κινήσεις οι οποίες απουσίαζαν στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό...
Όπως έχουμε ξαναπεί πρόσφατα, ο φετινός Παναθηναϊκός στηρίζεται στο επιθετικό μοντέλο που αρέσει στον προπονητή του και τον οδήγησε στην κορυφή της Ευρώπης και της Ελλάδας πριν λίγους μήνες. Οι γκαρντς εξακολουθούν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο μέσω ανάπτυξης ball δράσεων εντός ποικίλων εισαγωγικών ή τελικών πλαισίων που βλέπουμε όλα αυτά τα χρόνια από τον κόουτς. Η προσαρμογή του Μπράουν επιχειρείται με τέτοιου είδους καταστάσεις, ενώ η προσθήκη των Οσμάν-Γιουρτσεβέν έχει προσδώσει μία διαφορετική υφή στην πράσινη επίθεση. Ο πρώτος λειτουργεί ως εναλλακτικός χειριστής στο μισό γήπεδο, ενώ μαζί με τον Αμερικανό PG έχουν αυξήσει την παραγωγικότητα του τριφυλλιού στο transition. Όσον αφορά τον Τούρκο σέντερ, εκείνος πολλαπλασιάζει τις παραλλαγές-καταλήξεις των pick n' rolls των περιφερειακών, καθώς διαθέτει τελειώματα τόσο μετά από το ρολάρισμα (η συνεργασία του με τον Σλούκα ή τον Μπράουν θα βελτιώνεται σταδιακά και θα αποτελέσει "όπλο" στη συνέχεια), όσο και παίρνοντας χαμηλά τη μπάλα για να παίξει με πλάτη. Η απουσία του Γκριγκόνις έχει περιορίσει τον αριθμό των off ball plays στο μισό γήπεδο, όπως και των "screen the screener" δράσεων που βλέπαμε συνεχώς κατά τη διάρκεια της περσινής περιόδου...
Για ακόμα μία φορά στο συγκεκριμένο ματσάρισμα ο κόουτς Κάτας κέρδισε τις εντυπώσεις. Μπορεί την περίοδο που βρέθηκε στο Ο.Α.Κ.Α. να μην παρουσίαζε την εικόνα ενός προπονητή που "αγαπά" τη λεπτομέρεια και το διάβασμα του αντιπάλου, ωστόσο ο Όντεντ έχει βελτιωθεί τρομακτικά την τελευταία τριετία και πραγματικά κάνει εξαιρετική δουλειά σε μία ομάδα που βιώνει πολύ δύσκολες στιγμές αγωνιστικά. Μπράβο του!
Η Μακάμπι χτύπησε ξανά όλες τις αμυντικές αδυναμίες των γηπεδούχων. Όπως συνέβη και στην περσινή σειρά των Playoffs έβαλε στο στόχαστρο συγκεκριμένους παίκτες των πράσινων, τους οποίους αναμείγνυε σε διάφορες δράσεις. Για παράδειγμα, είδαμε να επιχειρούνται πολλα pick n' rolls απέναντι στον Λεσόρ και τον Γιουρτσεβέν (έπαιρνε κακές τοποθετήσεις, ενώ δε γίνονταν κι οι κατάλληλες καλύψεις-περιστροφές), plays μακριά από τη μπάλα που έβαζαν τον Μήτογλου σε κατάσταση κίνησης και κοψίματα, μεταφορά τους στην αδύνατη πλευρά ή "1vs1" απέναντι στον Σλούκα και τον Ναν. Οι Ισραηλινοί κατάφεραν να πάνε το παιχνίδι στο ρυθμό που ήθελαν, επειδή "πάτησαν" καλά στο επιθετικό σκέλος, αλλά και λόγω των σχετικά αποτελεσματικών αποφάσεων που πήραν για τον τρόπο που θα λειτουργούσε η άμυνά τους. Παίκτες όπως ο Γιοκουμπάιτις ή ο Ντε Τζούλιους παρουσίασαν απρόσμενα ανταγωνιστικό πρόσωπο απέναντι στους top class γκαρντς των πρωταθλητών Ευρώπης, ενώ άπαντες είχαν έτοιμα χέρια για βοήθειες από τις πλευρές μίας σετ άμυνας που "έκλεινε" αρκετά προς τα μέσα ή άφηνε λίγα μέτρα στις ball δράσεις των αντιπάλων...
Για τον Παναθηναϊκό το πρώτο ημίχρονο από αμυντικής πλευράς. Ο καταπληκτικός Χουάντσο προσπαθούσε να καλύψει τρύπες παντού, την ίδια ώρα που οι περισσότεροι συμπαίκτες του βρίσκονταν σε... άλλο γήπεδο. Αυτήν τη φορά ο Αταμάν δοκίμασε να βρει λύσεις ενεργοποιώντας τον Καλαϊτζάκη, ωστόσο η πολυπόθητη βελτίωση προέκυψε μετά την ανάπαυλα...
Αρχικά, ο Λεσόρ παρουσιάστηκε περισσότερο συγκεντρωμένος στα αντίπαλα pick n' rolls, ενώ επιτέλους ο Ναν αποφάσισε να φανεί ενεργητικός μαρκάροντας πάνω στη μπάλα. Άπαντες έβαλαν πιο δυνατά τα κορμιά τους πάνω στα αντίπαλα screens ή στα "box outs" και παράλληλα ο Γκραντ επανήλθε τα επίπεδα που τον ξέρουμε. Ο Αμερικανός προστέθηκε στο πλάι του Χουάντσο και μαζί με το βελτιωμένο Οσμάν βοήθησαν τους πρωταθλητές Ευρώπης να επανέλθουν και σταδιακά να πάρουν τα ηνία της αναμέτρησης. Κάπως έτσι ξεπεράστηκε η ανετοιμότητα του Σλούκα και το μέτριο βράδυ του Μπράουν, κάπως έτσι άπαντες θυμήθηκαν ποιος αγωνιστικός παράγοντας θα κρίνει την προσπάθεια ΚΑΙ του φετινού πρότζεκτ...
Όταν μία ομάδα φτάνει στην κορυφή και μάλιστα με απόλυτα θριαμβευτικό τρόπο σε Ελλάδα κι Ευρώπη, είναι λογικό να έχει... πλημμυριστεί από το συναίσθημα του εφησυχασμού. Τα μέλη της είναι δύσκολο να εντοπίσουν ισχυρά κίνητρα σε αυτό το στάδιο της χρονιάς και δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι ο Παναθηναϊκός πραγματοποίησε τις καλύτερες εμφανίσεις του κόντρα σε Φενέρ κι Ολυμπιακό μετά τις ήττες σε Παρίσι και Μαδρίτη οι οποίες "γέννησαν" εντός κι εκτός αποδυτηρίων ορισμένα ερωτηματικά. Εκτός της ψυχολογικής ετοιμότητας που έδειξε το τριφύλλι σε εκείνα τα σημαντικά εκτός έδρας τέστς και το τεχνικό σταφ είχε παρουσιαστεί πιο έτοιμο να αντιμετωπίσει τα δεδομένα των αντιπάλων, κάτι που δε συνέβη ούτε στο Βελιγράδι με τον Ερυθρό Αστέρα (παρά την "αντρική" νίκη), ούτε στο "αιώνιο" ντέρμπι του Ο.Α.Κ.Α., ούτε απέναντι στη Μακάμπι...
Κατά τη γνώμη μου, ο Παναθηναϊκός έχει ακριβώς την εικόνα και το στίγμα του προπονητή του. Όταν ο κόουτς Αταμάν αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη τακτική σοβαρότητα τις αναμετρήσεις, τότε κι οι παίκτες του ανταποκρίνονται στις προσδοκίες. Όταν επιλέγεται ο δρόμος της επικράτησης μέσω μόνο της ανάπτυξης των ομαδικών κι ατομικών χαρακτηριστικών χωρίς να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στον αντίπαλο, τότε θα προκύπτουν περίοδοι αμφιβολίας κι επαναφοράς στην επιφάνεια του συναισθηματικού "αδειάσματος". Όλα αυτά δεν πρέπει να θεωρούνται απρόσμενα, όταν έχεις προπονητή έναν άνθρωπο με τη νοοτροπία και την οξυδέρκεια του Τούρκου προπονητή. Είναι γνωστό ότι συνηθίζει να πράττει έτσι και ξέρει καλύτερα από τον καθένα για ποιους λόγους το κάνει. Θεωρώ, ότι αργά ή γρήγορα θα βρει τις λύσεις στα πνευματικά κι αγωνιστικά (χρειάζεται τρομακτική βελτίωση της άμυνας) προβλήματα της ομάδας του και τότε άπαντες θα συνειδητοποιήσουν τη μία και μοναδική αλήθεια που συνοδεύει το φετινό πρότζεκτ. Ποια είναι αυτή; Ο Παναθηναϊκός είναι η μόνη ομάδα που η επιτυχία της ή όχι εξαρτάται απόλυτα από τον ίδιο της τον εαυτό...