Η προσπάθεια επιβολής της φιλοσοφίας του, όσα περιμέναμε να δουλέψει και φαίνονται ήδη, η προστασία του κομβικού Αράο, ο παράγοντας "Ουναχί", τα "υποσύνολα" που δημιουργούνται με σκοπό τη δημιουργία κι η αναπάντεχη άμεση μάθηση των χαρακτηριστικών του ρόστερ! Ο Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogspot.gr τον πρώτο μήνα του Ρούι Βιτόρια στον πάγκο του Παναθηναϊκού!
Ένα περιβάλλον που θέλει να "καυχιέται" ότι διακρίνεται από ποδοσφαιρική λογική, δε μπορεί να κρίνει κανέναν προπονητή μετά από περίπου τριάντα μέρες δουλειάς. Όπως έχει τονίσει κι ο ίδιος πρόσφατα, ο Ρούι Βιτόρια δεν είναι... μάγος, ωστόσο σταθερά κι υπομονετικά έχει καταφέρει να βελτιώσει την εικόνα του Παναθηναϊκού παρότι χθες ήρθε η πρώτη "σοβαρή" γκέλα εντός συνόρων κόντρα στον Ατρόμητο...
Προσωπικά, επίτηδες άφησα να κυλήσει λίγο ο χρόνος και προτίμησα να μην αναφερθούμε στις κινήσεις του Πορτογάλου στα πρώτα του παιχνίδια. Κατά τη γνώμη μου, ο κόουτς μπορεί να έχει πραγματοποιήσει ορισμένες τακτικές παρεμβάσεις και δοκιμές κυρίως σε φάση επιθετικής ανάπτυξης, ωστόσο το "κλειδί" προκειμένου να προσδώσει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στο σύνολό του ήταν η αναπάντεχη άμεση κατανόηση των χαρακτηριστικών των παικτών που έχει στα χέρια του. Σε αντίθεση με όσα βλέπαμε συνήθως επί Αλόνσο, πλέον τα περισσότερα "εργαλεία" χρησιμοποιούνται με έναν τρόπο που "βολεύει" τις δεξιότητές τους και συνάμα δεν τα καθιστά αναξιοποίητα. Πιθανότατα, κανένας άλλος άσχετος με την ελληνική πραγματικότητα επαγγελματίας του χώρου δεν αναγνώρισε τόσο γρήγορα τα στοιχεία ενός ρόστερ που δε δημιούργησε ο ίδιος. Χωρίς καμία αμφιβολία η συγκεκριμένη εξέλιξη αποτελεί μία πρώτη δικαίωση για την επιλογή του...
Λίγο πριν το επίσημο ντεμπούτο του Πορτογάλου κόουτς γράφαμε στο άρθρο ανάλυσης της φιλοσοφίας του:
"Όπως είθισται σε αυτόν εδώ τον ποδοσφαιρικό κόσμο, η επόμενη πράσινη μέρα περιλαμβάνει νέα αλλαγή αγωνιστικής κατεύθυνσης. Η Π.Α.Ε. επέλεξε τον Ρούι Βιτόρια για τον πάγκο της, κίνηση που σε πρώτη φάση σημαίνει ξεκάθαρα ένα πράγμα: Το τριφύλλι επιστρέφει στον τακτικό δογματισμό και σε μία γενικότερη φιλοσοφία που ταιριάζει περισσότερο σε όσα βίωσε επί εποχής Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι ο Πορτογάλος θα πετύχει ανάλογα αποτελέσματα, ωστόσο παραθέτω τη συγκεκριμένη σύγκριση προκειμένου να αρχίσετε να προσαρμόζεται τις απαιτήσεις και τις σκέψεις σας σχετικά με τα όσα θα ακολουθήσουν"...
"Οι βασικές αρχές του είναι οι εξής:
- Ασφαλής κυκλοφορία της μπάλας
- Έλεγχος της κατοχής, προκειμένου με αυτόν τον τρόπο να ελέγχεται ο ρυθμός κι έμμεσα ο αντίπαλος
- Προσέλκυση ατομικού αντιπάλου, ελευθέρωση χώρου, επιτάχυνση
- Συμπαγής κι οργανωμένη αμυντική λειτουργία
- Άμεση προσπάθεια ανάκτησης της κατοχής μετά από λάθος
- Αποτελεσματικότητα κι ενεργοποίηση "μεικτών" τρόπων pressing"
"Ο Πορτογάλος τεχνικός επιδιώκει τη δημιουργία ισορροπημένων συνόλων. (...) Ο κόουτς θέλει να βλέπει από τους παίκτες του να έχουν συνεχώς τη μπάλα στα πόδια και να τη κυκλοφορούν με υπομονή σε κάθε διάδρομο, προκειμένου να παράξουν φάσεις. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να κάνει λιγότερο ακίνδυνο και τον αντίπαλο, ιδέα που χαρακτήριζε ξεκάθαρα και τον Παναθηναϊκό του Γιοβάνοβιτς τα προηγούμενα χρόνια..."
"Ο Βιτόρια διαθέτει εξαιρετικές ιδέες στις σετ επιθετικές καταστάσεις. Ρίχνει το βάρος της δημιουργίας στα άκρα, παρότι όπως αναφέραμε στοχεύει στην παραγωγή κι από τον άξονα. Σε πρώτη φάση, αρέσκεται στη χρησιμοποίηση παικτών με ικανότητα κι ευχέρεια με τη μπάλα στα πόδια. Προτιμά κεντρικούς αμυντικούς, αλλά και τερματοφύλακες με τη συγκεκριμένη δεξιότητα, ενώ φυσικά το ίδιο ισχύει και για τους κεντρικούς μέσους του"...
"Ο πρώην ομοσπονδιακός τεχνικός της Αιγύπτου δεν ακολουθεί συνεχώς ένα τύπο pressing, όταν η άλλη ομάδα αρχίζει να αναπτύσσεται από χαμηλά. Άλλοτε ενεργοποιεί "παγίδες" στο ύψος του κέντρου εφαρμόζοντας μία λιγότερο προωθημένη παράταξη κι άλλοτε επιλέγει πίεση από την περιοχή του αντιπάλου. (...) Η παραλλαγή του pressing που λατρεύει ο νέος καθοδηγητής του τριφυλλιού είναι αυτή του άμεσου. To conter pressing είναι μία από τις αγαπημένες τακτικές του Βιτόρια, καθώς θέλει να ανακτά γρήγορα τη μπάλα μετά την απώλειά της"...
"Πρόκειται για επαγγελματία που δίνει μεγάλη σημασία στις διαπροσωπικές σχέσεις, έχει εμπειρία από ομάδες πρωταθλητισμού και κυρίως αναζητούσε συγκεκριμένα πρότζεκτς για να αφήσει πίσω μία εποχή που "έψαξε" εντονότερα την οικονομική αποκατάσταση. Επιπλέον, αν κι υπάρχουν ορισμένα σημαντικά κενά, θεωρώ ότι το συγκεκριμένο ρόστερ έχει αρκετά "εργαλεία" που ταιριάζουν στη φιλοσοφία του"...
Τα περισσότερα από όσα αναφέραμε την πρώτη μέρα του Νοέμβρη σταδιακά παρουσιάζονται από τον Παναθηναϊκό. Ο Βιτόρια περνά τις προπονητικές αρχές του με σταθερά βήματα, αν και κάτι τέτοιο ήταν πολύ δύσκολο να προκύψει άμεσα. Γιατί συνέβη αυτό; Επειδή πολύ απλά ανέλαβε μία ομάδα που όχι μόνο δε διέθετε συγκεκριμένη ταυτότητα, αλλά αποτελούταν κι από ποδοσφαιριστές που κανένας δε μπορούσε να καταλάβει τι είδους υπηρεσίες προσφέρουν. Μαξίμοβιτς, Ουναχί και Πελίστρι ίσως αποτελούν τα πιο τρανταχτά παραδείγματα...
Πάμε τώρα να δούμε τα βήματα που ακολούθησε ο πρώην ομοσπονδιακός τεχνικός της Αιγύπτου μέχρι σήμερα. Τις πρώτες μέρες ο κόουτς επέλεξε να διαμορφώσει το στυλ ανάπτυξης της ομάδας του, δίνοντας το ρόλο του "playmaker" της πρώτης ζώνης ανάπτυξης στον Ουναχί. Ο Μαροκινός χαφ ξεκινούσε δίπλα στον Αράο κι είχε εντολή να "κατεβαίνει" χαμηλά για να πάρει την πρώτη μπάλα όπως συνηθίζουμε να λέμε, ακόμα και τοποθετημένος στο πλάι ενός εκ των δύο στόπερς (ουσιαστικά σχηματιζόταν μία τριάδα). Ο Αράο βρισκόταν ψηλότερα στον άξονα κι όχι κοντά στον τερματοφύλακα όπως παλιότερα, ενώ ο Μπακασέτας με τον Τζούρισιτς συνέθεταν το δίδυμο των άτυπων δεκαριών μπροστά του. Ο Μλαντένοβιτς αριστερά κι ο Τετέ δεξιά προσέδιδαν "πλάτος" και παράλληλα διακρίναμε περισσότερες παθητικές τοποθετήσεις από τον Βαγιαννίδη...
Από την αναμέτρηση με την Τζουργκάρντεν κι έπειτα, ο έμπειρος κόουτς προσπάθησε να περάσει τις ιδέες του σχετικά με τις αγαπημένες του δράσεις από τα άκρα. Όπως είχαμε τονίσει στο άρθρο ανάλυσης της φιλοσοφίας του, ο νέος καθοδηγητής του Παναθηναϊκού αρέσκεται στο να δίνει έμφαση στην παραγωγή ρηγμάτων από τα πλάγια. Για την εκτέλεση των συγκεκριμένων ιδεών, είδαμε τον Ουναχί να ανοίγεται περισσότερο προς τα αριστερά κι ουσιαστικά να ανταλλάζει ρόλους με τον Τζούρισιτς, ενώ από τα δεξιά ο Βαγιαννίδης αύξησε τον αριθμό των προωθήσεών του τόσο με "overlaps", όσο και με "underlaps"...
Ακολούθησε το παιχνίδι με τη Λαμία όπου είδαμε ως κύριες αλλαγές τον Τσέριν αντί του Μπακασέτα (ο Ουναχί πήγε "μέσα-δεξιά") και τον Πελίστρι στη θέση του Τζούρισιτς. Ύστερα προέκυψε η διακοπή για τις υποχρεώσεις των Εθνικών ομάδων, η οποία μάλλον λειτούργησε ευεργετικά για τον Βιτόρια. Ο κόουτς δούλεψε με όσους παίκτες έμειναν στο Κορωπί και στους αγώνες με Παναιτωλικό, Ελσίνκι κι Ατρόμητο παρουσίασε μία βελτιωμένη εκδοχή της ομάδας του. Αν και δε μπορούν να αποκτήσουν μόνιμο χαρακτήρα εξαιτίας των αναγκών που προκύπτουν από τα συνεχόμενα παιχνίδια, ο Πορτογάλος τεχνικός δείχνει να έχει δημιουργήσει συγκεκριμένα "υποσύνολα" στο μυαλό του προκειμένου να εκμεταλλευτεί τους ποδοσφαιριστές που έχει στα χέρια του και παράλληλα να διευκολύνει τη λειτουργία του συνόλου...
Σε πρώτη φάση φάνηκε μία ξεκάθαρη στόχευση "προστασίας" του Αράο. Τι εννοώ ακριβώς; Κατά τη γνώμη μου, ο Βραζιλιάνος χαφ είναι ο πιο κομβικός παίκτης στο φετινό πρότζεκτ και δεν είναι καθόλου τυχαίο πως η εικόνα του τριφυλλιού αλλάζει άρδην στα σημεία που εκείνος ανεβάζει ρυθμούς (όπως είχαμε γράψει από την πρώτη μέρα της απόκτησής του, διαχειρίζεται τις δυνάμεις του κατά τη διάρκεια του ενενηνταλέπτου). Στο Αγρίνιο τον είδαμε να συμπληρώνεται από τους Τσέριν-Ουναχί, ενώ απέναντι στην Ελσίνκι πραγματοποίησε πιθανότατα την καλύτερη εμφάνιση της πράσινης καριέρας του επειδή ένιωθε πιο "άνετα" με τον Μαξίμοβιτς στο πλάι του (ο Σέρβος παρέμενε χαμηλά και κάλυπτε έγκαιρα όσα κενά προέκυπταν)...
Πάμε τώρα και στα "υποσύνολα" που αναφέραμε παραπάνω. Όταν είχε ανακοινωθεί η απόκτηση του Τετέ, είχαμε επισημάνει τους φόβους μας σχετικά με τον τρόπο που θα επιτυγχανόταν μία επιτυχής συνεργασία με τους Μπακασέτα-Βαγιαννίδη στο δεξί μέρος της ανάπτυξης. Τα ερωτηματικά μου δεν αφορούσαν τη συνύπαρξή του με τον Βαγιαννίδη (ίσα-ίσα είχα τονίσει από τότε ότι ταιριάζει με μπακ τέτοιων χαρακτηριστικών), αλλά το πώς θα συνεργαστεί ο Βραζιλιάνος με τον αρχηγό της Εθνικής ομάδας από τη στιγμή που του αρέσει να συγκλίνει προς τα μέσα κι ο συμπαίκτης του δεν έχει την ταχύτητα και την ευκινησία να μετακινηθεί και να παράξει στο χώρο ή στα πλάγια. Κατά κάποιον τρόπο αυτοί οι δύο "συγκρούονται", οπότε ήταν αναγκαίο να υπάρξει κάποιου είδους μεταβολή των τοποθετήσεών τους. Κόντρα στον Παναιτωλικό είδαμε τον Τσέριν να πηγαίνει "μέσα-δεξιά", λειτουργώντας κάποιον τρόπο ως "ασφάλεια" για τις συγκλίσεις του Τετέ και τα συνεχόμενα ανεβάσματα του Βαγιαννίδη. Η συγκεκριμένη τριάδα απέδωσε εξαιρετικά, γιατί άπαντες είχαν ρόλους που μπορούν να υπηρετήσουν με άνεση και ταιριάζουνστα χαρακτηριστικά τους. Στο ίδιο ματς ο Ουναχί σχημάτισε τρίγωνο αριστερά με τους Μλαντένοβιτς-Τζούρισιτς, έχοντας διττό ρόλο. Πρώτον, εξακολούθησε να παίρνει αρκετές πρώτες μπάλες χαμηλά, όμως παράλληλα αντάλλαζε ξανά ρόλους κυρίως με τον Τζούρισιτς, πηγαίνοντας συχνά στη γραμμή κι εκείνος στον άξονα. Αμφότεροι έχουν τα στοιχεία να υπηρετήσουν αποτελεσματικά τέτοιου είδους παρατάξεις, καθώς εκτός των άλλων έχουν αγωνιστεί ως επιτελικοί μέσοι κι εξτρέμ στο παρελθόν...
Με την Ελσίνκι τα δεδομένα άλλαξαν άμεσα λόγω της χρησιμοποίησης των Μαξίμοβιτς, Μπακασέτα και Πελίστρι. Αρχικά, ο κόουτς πιθανότατα είναι ο πρώτος άνθρωπος του οργανισμού που κατάλαβε τι είδους παίκτης είναι ο Σέρβος. Τον χρησιμοποίησε με έναν τρόπο που "βολεύει" τα χαρακτηριστικά του και "κρύβει" τις αδυναμίες του. Ο πρώην άσος της Χετάφε έμενε χαμηλά τις περισσότερες φορές (πρέπει να βρεθεί σύνθεση που θα του επιτρέπει να πιέζει ψηλά), πηγαίνοντας προς τα αριστερά των κεντρικών αμυντικών ή αρκετά κοντά στον Αράο, που μαζί με τον Μπακασέτα και τον Τζούρισιτς τον ενέτασσαν σε ένα "τετράγωνο" στον άξονα. Με τη συγκεκριμένη τροποποίηση ο Βραζιλιάνος μπόρεσε να πάρει περισσότερες επιθετικές πρωτοβουλίες κι ο "Τζούρι" αντικαθιστούσε άτυπα τον ομοεθνή του σε ό,τι έχει να κάνει με τη δημιουργία (ο "Μάξι" ξέρουμε ότι υστερεί εδώ). Την ίδια ώρα ο Πελίστρι αγωνίστηκε στη φυσική θέση του και παίζοντας κοντά στη γραμμή απελευθέρωσε χώρο για τον Μπακασέτα, ο οποίος πραγματοποίησε πολύ καλή εμφάνιση. Ο Ουρουγουανός ταιριάζει απόλυτα με τον Έλληνα άσο, γιατί αποδίδει σε χώρους που δεν "τρακάρουν" με εκείνους που αρέσουν στον πρώην παίκτη της Τράμπζονσπορ κι επιπλέον διαθέτει στοιχεία όπως η ταχύτητα, η ντρίμπλα κι ευκινησία που δε συναντώνται στο πακέτο του συμπαίκτη του. Σε αυτήν την περίπτωση το μείγμα γίνεται λίγο περίπλοκο εξαιτίας της ανάμειξης του Βαγιαννίδη (ταιριάζει περισσότερο με τον Τετέ), ωστόσο η παρουσία του νεαρού μπακ δεν είναι τόσο παράλογη από τη στιγμή που δίνει ασφάλεια στα μετόπισθεν η ένταξη του Μαξίμοβιτς...
Βάσει των παραπάνω, αλλά και των όσων ξέραμε για τα χαρακτηριστικά των παικτών από παλιότερα (άλλοι έμοιαζαν να μην είχαν καμία ιδέα), ο Βιτόρια δείχνει να έχει αντιληφθεί άμεσα τις δεξιότητες των παικτών του και να δημιουργεί συγκεκριμένα "υποσύνολα" με στόχο την ορθή λειτουργία της ομάδας του. Στη δεξιά πλευρά φαίνεται να ταιριάζουν περισσότερο οι Βαγιαννίδης, Τσέριν και Τετέ κι ο "Βάγια" μαζί με τους Μπακασέτα-Πελίστρι και στην αριστερή ο Μλαντένοβιτς με τους Μαξίμοβιτς και Τζούρισιτς ή ο Ουναχί αντί του πρώτου και με διαφοροποιημένες κινήσεις (περισσότερες εναλλαγές θέσεων με τον "Τζούρι"). Προσωπικά, θα ήθελα να δω τον Μαξίμοβιτς αντί του Τσέριν σε τριάδα τύπου Αγρινίου, όπως και τον Κώτσιρα στη σύνθεση που επιλέχθηκε με την Ελσίνκι...
Σε όλες τις περιπτώσεις κι όσον αφορά την επιθετική ανάπτυξη πρέπει να έχουμε πάντα ως απαραίτητα στοιχεία δύο παραμέτρους. Πρώτον, ο Αράο είναι ακρογωνιαίος λίθος παίζοντας στον άξονα και δεύτερον, ο κόουτς θέλει από τους κεντρικούς επιθετικούς του να έχουν αποτελεσματικότητα και μακριά από την περιοχή. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι ο Παναθηναϊκός έπαιξε πολύ καλό ποδόσφαιρο όσο ο Γερεμέγεφ ανταποκρίθηκε απροσδόκητα (για την ποιότητά του) θετικά παίρνοντας αρκετές μπάλες και "σπάζοντάς" τες στα άκρα, ούτε ότι υπήρξε μεγαλύτερη δυσκολία παραγωγής φάσεων κόντρα στον Ατρόμητο από τη στιγμή που ο Ιωαννίδης δε μπόρεσε να βοηθήσει σε αυτόν τον τομέα. Παρά τη γκρίνια που υπάρχει για την αφλογιστία του, το πλάνο του Βιτόρια στην επίθεση ταιριάζει με τις δεξιότητες του Φώτη κι εφόσον βρεθεί σε καλή σωματική κατάσταση, δε θα αργήσει η ώρα που θα βρει το χαμένο καλό εαυτό του...
Αμυντικά, δεν έχουμε να πούμε τόσα πολλά. Όσοι είχαν μία εικόνα από τον Βιτόρια, σίγουρα θα περίμεναν να δουν από αυτόν την ενεργοποίηση του αγαπημένου του "counter press", δηλαδή της άμεσης-οργανωμένης πίεσης στον αντίπαλο όταν χάνεται η κατοχή. Σε φάση οργανωμένης άμυνας (σε σχηματισμό 4-4-2 ή 4-1-4-1) επιλέγονται μεικτές επιλογές πρεσαρίσματος (άλλοτε high κι άλλοτε στο ύψος του άξονα), ενώ φυσικά κι υπάρχουν χρονικά διαστήματα που ο Παναθηναϊκός ακολουθεί μία πιο παθητική στάση. Κάποτε ο Βιτόρια είχε "κατηγορηθεί" στη Μπενφίκα για την αποφυγή ρίσκων ανά καιρούς, όμως αυτά δεν έπαψαν ποτέ να εκλείπουν από το ρεπερτόριό του...
Ο Παναθηναϊκός φαίνεται να έχασε χρόνο επιμένοντας στον Αλόνσο, όχι τόσο από πλευράς αποτελεσμάτων, αλλά εκπόνησης ενός συγκεκριμένου αγωνιστικού πλάνου κι αξιοποίησης παικτών του ρόστερ. Η καθυστερημένη απόφαση ερχομού ενός προπονητή του οποίου η φιλοσοφία ταιριάζει περισσότερο με τις δεξιότητες του υλικού, δημιούργησε ένα αγωνιστικό μπάχαλο που είναι δύσκολο να διορθωθεί άμεσα. Προς έκπληξη όλων ο Βιτόρια αποδείχθηκε πανέξυπνος, διάβασε γρήγορα τα δεδομένα και πλέον σταδιακά περνά τις ιδέες του. Παρόλα αυτά, οι κυπελλούχοι Ελλάδας βρίσκονται σε ένα στάδιο που θα έπρεπε να τους χαρακτηρίζει τον... Αύγουστο κι όχι το Δεκέμβρη. Είναι λογικό να μην υπάρχουν σταθερές, ενώ εκτός της δυστοκίας τους, έχουν να αντιμετωπίσουν και τα πολλά κενά του καλοκαιρινού μεταγραφικού σχεδιασμού τους. Σε αυτήν εδώ τη στήλη τα είχαμε επισημάνει πολύ νωρίς, όταν για παράδειγμα κανένας δε μιλούσε για έλλειψη αμυντικού μέσου ή άπαντες θεωρούσαν τον Μαξίμοβιτς "6άρι" και τον Πελίστρι αριστερό εξτρέμ...
Έτσι όπως διαμορφώνονται τα πράγματα, για τον Παναθηναϊκό θα είναι τεράστια επιτυχία να παραμείνει εντός όλων των στόχων του μέχρι τη διακοπή των Χριστουγέννων. Αν συμβεί αυτό, τότε τα δεδομένα θα αλλάξουν κι η αισιοδοξία δε θα είναι παράλογη. Προσωπικά, περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία τις μεταγραφικές εισηγήσεις του Βιτόρια. Γνωρίζοντας τη φιλοσοφία του και βλέποντας όσα δουλεύει μέχρι σήμερα, θεωρώ ότι θα ζητήσει σίγουρα ένα φορ με ικανότητα παραγωγής κι εκτός "κουτιού" (εννοείται πως πρέπει να έχει εκτελεστική δεινότητα), έναν αριστερό εξτρέμ τύπου Μπερνάρντ και Τζούρισιτς (δηλαδή με δημιουργικό ταλέντο) κι έναν αμυντικό μέσο με χαρακτηριστικά που ταιριάζουν στον Πέρεθ (η πρόβλεψή μας για χρησιμοποίηση του Τσέριν στο "6" δικαιώθηκε χθες). Φυσικά, πρέπει να δούμε και την κατάσταση των Πάλμερ-Μπράουν και Μαξ, επειδή θα χρειαστεί αντικατάστασή τους αν αποδειχθεί πως δε μπορούν να βοηθήσουν...
Όπως καταλαβαίνετε, θα έχουμε να πούμε πολλά το επόμενο διάστημα. Ο Παναθηναϊκός βρήκε έναν προπονητή που ταιριάζει με το ρόστερ του και παράλληλα αποδείχθηκε αρκετά έξυπνος να καταλάβει γρήγορα τα χαρακτηριστικά του. Δεν πρέπει να υποτιμάται η αξία της συγκεκριμένης εξέλιξης, καθώς αν συνέβαινε κάτι διαφορετικό, πιθανότατα να προέκυπταν λανθασμένες αξιολογήσεις ποιοτικών ποδοσφαιριστών. Τα υπόλοιπα προσεχώς...
ΥΓ. Αγωνιστικά ερωτήματα-προβλέψεις:
1) Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ο Ουναχί αντί του Τζούρισιτς;
2) O Tετέ θα παίξει στο "10", προκειμένου να πάει ο Πελίστρι δεξιά;
3) Αν έρθει αμυντικός μέσος το Γενάρη, ο Αράο θα χρησιμοποιηθεί κι ως αριστερός στόπερ;
4) Υπάρχει περίπτωση αναγέννησης του Μανσίνι;