Ο Jimmy Jump σχολιάζει την άσχημη εικόνα του Παναθηναϊκού και την άρνηση των περισσότερων να καταλάβουν τι σημαίνει η παρουσία ενός προπονητή σαν τον Εργκίν Αταμάν...
Οι κάμποσες ευρωπαϊκές ήττες το τελευταίο διάστημα, αλλά κυρίως το κακό-χαζό αγωνιστικό πρόσωπο που παρουσιάζει εδώ και περίπου ένα μήνα έφεραν την πρώτη σοβαρή κρίση της σεζόν για τον Παναθηναϊκό. Το σύνολο που πριν από λίγους μήνες κυριάρχησε σε Ευρώπη κι Ελλάδα κι έδειξε τον Οκτώβρη ότι παραμένει ανώτερος του ανταγωνισμού, αδυνατεί να γιατρέψει τις τακτικές πληγές του εδώ κι αρκετά παιχνίδια, με συνέπεια να χάσει βαθμολογικό έδαφος στην Ευρωλίγκα και κυρίως να προκαλεί ερωτηματικά σχετικά με το μέλλον...
Η χθεσινοβραδινή αδικαιολόγητη συντριβή από την Παρτιζάν στο Βελιγράδι μάλλον έπεισε και τον πιο μεγάλο οπαδό του Αταμάν πως την παρούσα χρονική στιγμή ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα. Δεν ενοχλεί τόσο το αποτέλεσμα, αλλά ο τρόπος που αγωνίζονται οι πράσινοι εδώ και κάμποσες αγωνιστικές. Το τεχνικό επιτελείο δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες των αγώνων με συνέπεια η ομάδα να μένει αβοήθητη και να πληγώνεται (κυρίως) από την αστεία αμυντική λειτουργία της...
Όταν προκύπτουν τέτοιου είδους συγκυρίες, ο κόσμος είναι λογικό να αρχίζει να αναρωτιέται για πράγματα που τα θεωρούσε δεδομένα μέχρι πρόσφατα. Ακόμα πιο λογικό είναι να χάνει την ψυχραιμία του και να προσπαθεί να εντοπίσει προβλήματα που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν. Το καθαρό μυαλό απουσιάζει κι αντί άπαντες να κοιτάξουν στον καθρέφτη και να δουν ακριβώς τι συμβαίνει, προσέχουν το... περίγραμμά του. Και τι δεν έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες. Για την κακή εικόνα του τριφυλλιού έχουν φταίξει το πανό των οπαδών στην Κύπρο, τα ακριβά εισιτήρια στο Ο.Α.Κ.Α. που έφεραν τη μείωση των φανατισμένων φιλάθλων, η έλλειψη πάθους από τους παίκτες, ο Οσμάν που πήγε στην Εθνική Τουρκίας μαζί με τον προπονητή του αντί να βρεθούν στο Κάουνας, ο Παπαπέτρου που έπαιξε ξύλο με τον Ναν αλλά τελικά απλά αντέδρασε σε μία απόφαση του κόουτς, η διαιτησία, ο Γιουρτσεβέν που δεν κάνει για τίποτα, ο Γιαννακόπουλος που κοιτά το "OAKA Experience" κι όχι την ομάδα και τόσες άλλες αρλούμπες που αυτήν τη στιγμή δε θέλω να καταγράψω για να μη σας κουράσω περισσότερο...
Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού είναι καθαρά αγωνιστικό. Για την ακρίβεια είναι τακτικής φύσεως κι ο βασικός υπεύθυνος για την κακή εικόνα του είναι ο Εργκίν Αταμάν. Οι πρωταθλητές Ευρώπης ξεκίνησαν τη σεζόν ένα βήμα πιο μπροστά από τους ανταγωνιστές τους κι αυτό αποδείχθηκε στις εκτός έδρας αναμετρήσεις του Οκτωβρίου με Φενέρμπαχτσε κι Ολυμπιακό. Όσο περνά ο καιρός, οι υπόλοιπες ομάδες βελτιώνουν το παιχνίδι τους και ΚΥΡΙΩΣ πλέον έχουν αναγνώσει ΑΠΟΛΥΤΑ όλα τα αδύνατα σημεία των πράσινων. Για παράδειγμα, μετά από τόσο καιρό δεν υπάρχει αντίπαλος προπονητής που δε θα στοχεύσει τα αργά πόδια του Μήτογλου σε φάση κίνησης, που δε θα απομονώσει τους Σλούκα-Μπράουν στην περιφέρεια με ατομικές φάσεις ή στην αδύνατη πλευρά, που δε θα αναμείξει τον Ναν σε φάση πάνω και μακριά από τη μπάλα, που δε θα ψάξει την πλάτη του Λεσόρ μέσω φάσεων pick n' rolls. Επίσης, παρότι η αποτελεσματικότητα της επίθεσης παραμένει υψηλή, όσο ο Σλούκας δε βρίσκεται κοντά στα γνωστά στάνταρ του (μέχρι πριν λίγες εβδομάδες το γόνατό του παρέμενε πρησμένο) κι ο Μπράουν δε χρησιμοποιείται με ένα τρόπο που θα βολεύει τις δεξιότητές του, ο Ναν θα αναγκάζεται να κάνει τον... ήρωα συνεχώς...
Όπως βλέπετε, τα προβλήματα είναι συγκεκριμένα κι "ακουμπούν" μόνο όσα γίνονται στο παρκέ. Μέχρι στιγμής ο κόουτς Αταμάν δε μπορεί να δώσει λύσεις, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις απουσίες των Γκριγκόνις-Αντετοκούνμπο, οι οποίες ήταν εξαρχής κομβικές εξαιτίας της μοναδικότητας των χαρακτηριστικών τους. Παρόλα αυτά, ανάλογες περίοδοι έχουν "εμφανιστεί" αμέτρητες φορές στην καριέρα του έμπειρου τεχνικού. Θυμηθείτε τι γινόταν πέρσι στο ίδιο χρονικό σημείο, αν και τότε ήταν λογικό να υπάρχουν αστοχίες ελέω ολοκαίνουργιου ρόστερ. Ο πρώην προπονητής της Εφές πάντα περνούσε τέτοιου είδους "ντεφορμαρίσματα" όπου κυριαρχούν οι δοκιμές πεντάδων χωρίς ισορροπία κι η απουσία σοβαρής τακτικής προετοιμασίας κι αντίδρασης στους αγώνες. Όλα αυτά, μαζί με τη διαχρονική αδυναμία του να διαχειρίζεται όλους τους παίκτες του (Μούσα και Πετρούσεφ έφυγαν ως αποτυχημένοι από την Εφές, πέρσι "κάηκαν" Βιλντόσα, Γκάι και Μπαλτσερόφσκι) θα συνοδεύουν ΠΑΝΤΑ τον Αταμάν και δεν αποτελούν πρωτόγνωρο φαινόμενο...
Συμπερασματικά, στα μάτια μου το πρόβλημα του Παναθηναϊκού αφορά μόνο το αγωνιστικό και τακτικό σκέλος. Όλα τα υπόλοιπα έρχονται σε δεύτερη, τρίτη και... τέταρτη μοίρα. Ο οργανισμός και δη το τεχνικό επιτελείο οφείλει σιγά-σιγά να ξεκαθαρίσει ορισμένα πράγματα εντός της ομάδας και να κατανείμει ορθολογικά τους ρόλους. Σχήματα με τους Σλούκα-Μπράουν στο παρκέ είναι δύσκολο να λειτουργήσουν για πολλούς λόγους, ο Καλαϊτζάκης δε γίνεται να μη χρησιμοποιείται περισσότερο, η άμυνα στο pick n' roll κι οι περιστροφές χρειάζονται δουλειά, Οσμάν και Γιουρτσεβέν θέλουν ειδική διαχείριση για να προσφέρουν. Παρά τη δικαιολογημένη γκρίνια που αρχίζει σταδιακά να γίνεται εντονότερη, πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη στον κόουτς και τους συνεργάτες του καθώς πέρσι απέδειξαν ότι έχουν την ικανότητα να λύνουν προβλήματα. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι περίπου ίδια ζητήματα υπήρχαν και πέρσι και στην πορεία εξαφανίστηκαν με κρότο...
Από εδώ και πέρα χρειάζεται δουλειά και σοβαρότητα από τον κόουτς. Δηλώσεις αυτοθαυμασμού καλό θα ήταν να σταματήσουν άμεσα από όλα τα μέλη της ομάδας, αφού κανένας σώφρων δεν ασχολείται με το ποιος είναι ο καλύτερος παίκτης της Ευρωλίγκα ή ποιος είναι ο ηγέτης της. Όσο περνά ο καιρός οι ανταγωνιστές θα προσελκύουν το βαθμό ετοιμότητας του Παναθηναϊκού κι αν το προπονητικό σταφ δεν καταλάβει ότι δεν υπάρχουν "μαγικά κουμπιά" κι "αυτόματοι πιλότοι" στις μέρες μας, τότε ναι, κάθε αμφιβολία και φόβος θα είναι δικαιολογημένοι...
ΥΓ. Σαν επιθετικό ταλέντο, ο Ναν είναι όντως ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Η προσθήκη του πέρσι αναμφίβολα αναβάθμισε την ποιότητα του ρόστερ κι η συνεισφορά του στην κατάκτηση της Ευρωλίγκας και του πρωταθλήματος ήταν κομβική κυρίως λόγω του clutch χαρακτήρα που παρουσίαζε σε κρίσιμες καταστάσεις. Παρόλα αυτά, ο Παναθηναϊκός έφτασε στην κορυφή γιατί στηρίχθηκε στο μπάσκετ του Σλούκα. Αυτός είναι ο φυσικός ηγέτης της ομάδας, αυτός μαζί με τον Αταμάν θα κρίνουν ΚΑΙ τα φετινά όρια του τριφυλλιού, ακόμα κι αν τα βραβεία M.V.P. καταλήξουν στον Αμερικανό παικταρά...
ΥΓ2. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού είχα επισημάνει ότι μια νέα "θυσία" παικτών προκειμένου να βρεθούν ρόλοι, θα ήταν μεγάλη αστοχία για το φετινό Παναθηναϊκό. Όσο χρησιμοποιούνται με αυτόν τον τρόπο οι Μπράουν, Οσμάν και Γιουρτσεβέν θεωρώ βέβαιο πως θα προκύψουν κοψίματα. Η σεζόν είναι μεγάλη, η ποιότητα και των τριών ενδεδειγμένη, οπότε πρέπει να αποφευχθεί κάτι τέτοιο...