«Αυτό που λίγο έως πολύ περιμέναμε από το καλοκαίρι πιθανότατα οριστικοποιήθηκε χθες. Ο Παναθηναϊκός σταδιακά αλλάζει ηγέτη κι από "ομάδα του Σλούκα" μετατρέπεται σε "ομάδα του Ναν»! Ο Jimmy Jump αναλύει τη νίκη του τριφυλλιού επί της Παρτιζάν και τη νέα πράσινη εποχή...
Σε μια βραδιά που δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς εξαιτίας των απουσιών των Σλούκα, Μπράουν κι Αντετοκούνμπο (προστέθηκαν στις "γνωστές" απουσίες των Γκριγκόνις-Λεσόρ), ο Παναθηναϊκός κατάφερε να σταθεί όρθιος απέναντι στην Παρτιζάν και να πετύχει την πέμπτη συνεχόμενη νίκη του στην Ευρωλίγκα. Οι πρωταθλητές Ευρώπης βρήκαν απαντήσεις στα προβλήματα που θα τους προκαλούσαν τόσο η "αφαίρεση" δεξιοτήτων από το ρόστερ τους ελέω τραυματισμών, όσο και το πλάνο του αντιπάλου με αποτέλεσμα να βγουν πιο δυνατοί πνευματικά κι αγωνιστικά από τη μάχη με το σύνολο του Ομπράντοβιτς...
Όταν συγκρούονται δύο εκ των κορυφαίων προπονητών της Ευρώπης και σύλλογοι με τόσο μεγάλη ιστορία και παράδοση, τα... πληκτρολόγια παίρνουν φωτιά. Πάμε να δούμε τι κρατήσαμε από τη ματσάρα του Ο.Α.Κ.Α.!
Όπως είθισται επί εποχής... ηγεμονίας του Εργκίν Αταμάν στην Αθήνα, ο Παναθηναϊκός στήριξε το επιθετικό πλάνο του σε πλαίσια που ρίχνουν το κέντρο βάρος εκτέλεσης και δημιουργίας στους γκαρντς. Στη συγκεκριμένη συνθήκη Ναν και Γκραντ σήκωσαν ακόμα μεγαλύτερο βάρος στις πλάτες τους, ωστόσο ανταπεξήλθαν απόλυτα σε έναν αγώνα που χρησιμοποιήθηκαν 35+ λεπτά. Για τους δύο Αμερικανούς είδαμε on ball δράσεις εντός σχηματισμών όπως "1-3-1", "2-3" με τον Χουάντσο σε ρόλο στηρίγματος στον άξονα για μεταφορά της μπάλας από τη μία πλευρά στην άλλη, "2-2" φάσεις στο πλάι με picks κυρίως του Γιουρτσεβέν, "καθαρά" pick n' rolls, "A-set", και "Spain" pick n' rolls όπου ο προσανατολισμός ήταν είτε να βγει ο Ναν από την ευθεία των screens προς την κορυφή ή ο ψηλός να βρει με πάσα από το high post κάποιο κόψιμο (θυμηθείτε τη φάση με το κάρφωμα του Χουάντσο μετά από ασίστ του Γκέιμπριελ). Επιπλέον, οι γηπεδούχοι προσπάθησαν να εντάξουν αρχικά τον Καλαϊτζάκη και στη συνέχεια σταθερά τον Οσμάν σε plays που προέβλεπαν για εκείνους ρόλο βοηθητικού ballhandler, ενώ υπήρχε ξεκάθαρη εντολή για αναζήτηση πόντων στο transition προκειμένου να "καλυφθεί" η έλλειψη συνεπούς δημιουργίας στις σετ καταστάσεις εξαιτίας των απουσιών Σλούκα-Μπράουν. Στο μισό γήπεδο είδαμε ξανά τα "pin downs" που πλέον εκτελούνται συνεχώς για εκτέλεση του Ναν πίσω από τη γραμμή του τριπόντου, αλλά και διπλά screens παράλληλα της ρακέτας προκειμένου να εντοπιστούν κενά από πιθανές μη σωστές αντιδράσεις των παικτών της Παρτιζάν ή αξιοποίηση κάποιου miss match μετά από σέρβικο switch...
Ο τραυματισμός του Λεσόρ κι η σταδιακή αναβάθμιση του ρόλου του Γιουρτσεβέν έχουν επιφέρει και μία μερική διαφοροποίηση όσον αφορά τον τρόπο που επιχειρείται εκμετάλλευση του πράσινου σέντερ. Με το Γάλλο διεθνή βλέπαμε περισσότερα straight post ups που ξεκινούσαν κυρίως από κάποια πλευρά της ρακέτας. Τώρα με τον πρώην ΝΒΑer σε status starter, o Παναθηναϊκός εξακολουθεί να ψάχνει ανάλογες φάσεις, όμως πλέον έχει αυξήσει τις ματιές του στο "τάισμα" του ψηλού ακριβώς κάτω από το καλάθι και κυρίως αφού νωρίτερα έχει αναμειχθεί σε screen πάνω στη μπάλα. O "Γιούρτσε" αδικήθηκε από την πλειονότητα του κόσμου στο πρώτο μέρος της σεζόν, καθώς ήταν πολύ δύσκολο να προσφέρει περισσότερα στα λεπτά που αγωνιζόταν. Η ποιότητά του είναι ενδεδειγμένη κι όπως λέγαμε το καλοκαίρι, το τεχνικό σταφ πρέπει να δουλέψει μαζί του με στόχο να βρει στο πρόσωπό του τον επόμενο κορυφαίο ψηλό της Ευρωλίγκα...
Βέβαια, για να συμβεί κάτι τέτοιο σε πρώτη φάση χρειάζεται να δοθεί ιδιαίτερο βάρος στη βελτίωση των αμυντικών τοποθετήσεών του. Ο Παναθηναϊκός αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα στην άμυνα και πλέον με τον Γιουρτσεβέν σε ρόλο βασικού είναι αναγκασμένος να βρει έναν τρόπο που το σύνολο θα είναι αποτελεσματικό και στις δύο πλευρές του παρκέ. Δε σας κρύβω, ότι πριν το τζάμπολ της αναμέτρησης φοβόμουν πολύ το συγκεκριμένο ματσάρισμα, επειδή θεωρούσα ότι η ελληνική ομάδα θα αδυνατούσε να ελέγξει με συνέπεια τα στοχευμένα pick n' rolls του Ζοτς απέναντι στον Τούρκο. Ο κόουτς Αταμάν επέλεξε ξανά τη συνηθισμένη "συνταγή" όσον αφορά την τοποθέτηση του "Γιούρτσε" σε αυτήν τη φάση άμυνας (hedge and recover στο "καλό" χέρι του χειριστή), απόφαση που αυτήν τη φορά συνοδεύτηκε από καλύτερη ομαδική αντίδραση για δύο λόγους: Πρώτον, οι περιφερειακοί αμυντικοί πίεσαν αποτελεσματικότερα τους ballhandlers και δεύτερον, Χουάντσο (κυρίως) κι Οσμάν έκλειναν έγκαιρα προς τη ρακέτα από τις γωνίες. Με τον Γκέιμπριελ στον αγωνιστικό χώρο, οι γηπεδούχοι επέλεξαν αρχικά μία πιο παθητική τοποθέτηση του σέντερ τους στις κεντρικές δράσεις των Σέρβων και στη συνέχεια δε δίστασαν να βγάλουν τον Αφρικανό άσο και στην πρώτη γραμμή άμυνας, ενεργοποιώντας ακόμα και τριπλό "switch" (αν δε συνέβαινε αυτό, ο Γκραντ αμυνόταν στην πίσω ζώνη απέναντι σε μεγαλύτερο κορμί)...
Η Παρτιζάν ξεκίνησε ιδιαίτερα δυναμικά, καθώς κατάφερε να βρει πόντους στο ανοιχτό γήπεδο μετά από κακές αποφάσεις των πράσινων κι αργές επιστροφές τους. Το αμυντικό πλάνο του κόουτς Ομπράντοβιτς περιλάμβανε αρχικό μαρκάρισμα του Ναν από τον Μπράουν, εντός ενός γενικότερου σχεδιασμού που προέβλεπε έτοιμες βοήθειες από τον παίκτη που βρισκόταν πιο κοντά στο αριστερό χέρι του Αμερικανού σταρ (επιλογή που ενεργοποιούσε περιστροφές και καλύψεις), επιθετικό hedge του ψηλού που εξελισσόταν ακόμα και σε "αλλαγή" με στόχο η μπάλα να φύγει γρήγορα από τα χέρια του ποιοτικότερου παίκτη της Ευρώπης. Η συγκεκριμένη στόχευση επιλέχθηκε όχι μόνο υπό το φόβο των "θανατηφόρων" εκτελέσεων του Ναν, αλλά κι επειδή εκείνος προς το παρόν δε θεωρείται ο ιδανικότερος πασέρ. Ο πράσινος πάγκος διάβασε γρήγορα τα δεδομένα και για αυτόν το λόγο είδαμε τους γκαρντς του τριφυλλιού να αναπτύσσουν διείσδυση κινούμενοι αντίθετα από την πλευρά του ball screen, ενώ στο δεύτερο ημίχρονο όταν η αντίπαλη πλευρά έστειλε τον Μπόνγκα στον Γκραντ για να υπάρξει μεγάλο κορμί στην πίσω ζώνη μετά το πράσινο pick και το switch, δόθηκε εντολή για screen κοντού με κοντού (π.χ. Οσμάν) για να γίνει επίθεση χωρίς ανάμειξη του διεθνή Γερμανού φόργουορντ. Οι ασπρόμαυροι επέλεξαν "βοήθειες" και στο low post όταν προέκυπτε miss match για τους πρωταθλητές Ευρώπης, ωστόσο ήταν σαφές πως δε μπορούσαν να εκτελέσουν με ακρίβεια τις ενδεδειγμένες κινήσεις στην ομαδική άμυνα...
Στην επίθεση ο Ζοτς προσπάθησε να εκμεταλλευτεί με κάθε τρόπο τις αμυντικές αδυναμίες παικτών όπως ο Γιουρτσεβέν κι ο Ναν. Απέναντι στο διεθνή Τούρκο αρχικά δοκιμάστηκαν καταστάσεις όπου ο Ντέιβις γινόταν αποδέκτης της μπάλας στο high post ή έξω από τη γραμμή των 6,75μ., με στόχο να παραχθεί ρήγμα με ντρίμπλα από έξω προς τα μέσα ή με midrange/περιφερειακό σουτ του έμπειρου Αμερικανού. Με τον Τ. Τζόουνς στο παρκέ οι φιλοξενούμενοι προσπάθησαν να βρουν πόντους μέσω straight post ups του ψηλού τους, ωστόσο παρότι δυνατότερος, εκείνος δε μπόρεσε να τελειώσει αποτελεσματικά τις φάσεις απέναντι στο μεγάλο κορμί του "Γιούρτσε". Φυσικά, η Παρτιζάν ανέπτυξε pick n' rolls στον άξονα ή στο πλάι μέσω "2vs2" καταστάσεων απέναντι σε Ναν-Γιουρτσεβέν, ωστόσο μόνο ο Λούντμπεργκ κατάφερε να φανεί αποτελεσματικός, επειδή παρουσιάστηκε πιο έτοιμος να "χτυπήσει" και με σουτ μετρά από ντρίμπλα...
Έχοντας την καλύτερη και πιο "ανθεκτική" επίθεση της Ευρωλίγκα, το "κλειδί" που θα ανοίξει ξανά την πόρτα προς την επιτυχία θα είναι η διόρθωση των αμυντικών δεικτών, ιδιαίτερα μετά την αύξηση των λεπτών του Γιουρτσεβέν. Κανένας δεν πρέπει να ξεχνάει, ότι η περσινή σεζόν ολοκληρώθηκε με θριαμβευτικό τρόπο για το τριφύλλι, επειδή το τεχνικό σταφ κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύνολο που μπορούσε να "επιβιώσει" τόσο σε αναμετρήσεις με μεγάλο σκορ, όσο και σε... "σκυλομαχίες". Όπως τονίζουμε συνεχώς, πλέον οι περισσότεροι τίτλοι καταλήγουν σε σύνολα με ισορροπία κι υψηλή αποτελεσματικότητα και στις δύο πλευρές του παρκέ κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε φέτος...
Κλείνοντας, δε θα μπορούσα να μη σταθώ στον Κέντρικ Ναν. Παρά τις υπερβολές που ακούγονται από την περσινή χρονιά κιόλας, ο Αμερικανός σταρ δίκαια πλέον αντιμετωπίζεται ως μακράν κορυφαίος παίκτης της Ευρώπης. Κατά τη γνώμη μου, χθες πραγματοποίησε την πιθανότατα καλύτερη εμφάνιση της ευρωπαϊκής πορείας του, καθώς κατάφερε να συνδυάσει τη δεδομένη υψηλή επιθετική αποτελεσματικότητά του με μία ώριμη ανάγνωση των συνθηκών που προέκυπταν από τον τρόπο άμυνας της Παρτιζάν. Ήταν ο ηγέτης της ομάδας του χωρίς να εκβιάζει καταστάσεις, πασάροντας όποτε έπρεπε και περιμένοντας το χρόνο να του δώσει τις αναμενόμενες ευκαιρίες να σκοράρει κατά ριπάς...
Αυτό που λίγο έως πολύ περιμέναμε από το καλοκαίρι πιθανότατα οριστικοποιήθηκε χθες. Ο Παναθηναϊκός σταδιακά αλλάζει ηγέτη κι από "ομάδα του Σλούκα" μετατρέπεται σε "ομάδα του Ναν". Ο περσινός M.V.P. του Final Four πιθανότατα θα αποδειχθεί κομβικός και στο τέλος του φετινού δρόμου, ωστόσο είναι ξεκάθαρο πως τα ηνία έχουν δοθεί δικαιωματικά στον Κέντρικ. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί και στην Εφές του Αταμάν όταν, παρότι σκόρπισαν το φόβο ως δίδυμο, αρχικά πρωταγωνιστούσε ο Λάρκιν και στη συνέχεια τα... κλειδιά δόθηκαν στον Μίσιτς. Η Ευρωλίγκα αναβιώνει μία παρόμοια συνθήκη και πραγματικά έχω μεγάλη ανυπομονησία να δω πώς θα καταλήξει μία ιστορία που μοιάζει με... σίκουελ!
ΥΓ. Ο Παναθηναϊκός διαθέτει την καλύτερη backcourt της διοργάνωσης, επειδή υπάρχει ο Γκραντ σε αυτήν...
ΥΓ2. Ο Οσμάν είναι κεφάλαιο για τους πρωταθλητές Ευρώπης. Το "πακέτο" του (ποιότητα, χαρακτήρας, ηλικία) δε συναντάται εύκολα εκεί έξω κι εφόσον καταφέρει να ανακτήσει το ρυθμό του, έχει όλα τα στοιχεία να παραμείνει κάτοικος Αθήνας για πολλά χρόνια...
ΥΓ3. Ο Χουάντσο αποτελεί μία καταπληκτική προσωπικότητα για τα αποδυτήρια μίας ομάδας που κάνει πρωταθλητισμό. Παρόλα αυτά, πρωτίστως είναι ένας εξαιρετικός παίκτης και πιθανότατα ο πληρέστερος αμυντικός της Ευρωλίγκα. Καλές οι αποθεώσεις για το χαρακτήρα του, ωστόσο δεν πρέπει να υποτιμάται η αγωνιστική συνεισφορά του...