Ο Παναθηναϊκός του Αλαφούζου για ακόμα μία χρονιά αποδεικνύεται ανέτοιμος να διεκδικήσει το πρωτάθλημα κι ελπίζει σε θαύματα. Ο κόσμος του βλέπει ξανά και ξανά το ίδιο έργο, όμως δε μπορώ να καταλάβω ένα πράγμα...
Όταν είσαι οπαδός-φίλαθλος μίας ομάδας, είναι λογικό να πιστεύεις ή να οραματίζεσαι πράγματα για εκείνη που ανήκουν μόνο στη σφαίρα της φαντασίας. Άλλωστε, αν σκεφτόσουν διαφορετικά, μάλλον δε θα αγαπούσες πραγματικά το σύλλογο που υποστηρίζεις. Όταν ακολουθείς μία ιδέα, ένα έμβλημα, έναν αθλητικό οργανισμό με "βαριά" ιστορία, επίσης είναι απόλυτα λογικό να ζητάς επίμονα τίτλους κι επιτυχίες ειδικά μετά από μία... ατέλειωτη "μαύρη" περίοδο. Παρόλα αυτά, κάπου πρέπει να βάζεις μία "τελεία" στις επιθυμίες-απαιτήσεις σου, διότι από ένα σημείο και μετά υπάρχει κίνδυνος να αντιμετωπίζεσαι ως... χαζός!
Ο κόσμος του Παναθηναϊκού βιώνει ξανά στιγμές που έχει "βαρεθεί" να αντιμετωπίζει επί εποχής διοικήσεως Γιάννη Αλαφούζου. Το κατ' εξακολούθηση ερασιτεχνικά στημένο οργανόγραμμα της Π.Α.Ε. οδήγησε την ομάδα ΠΑΛΙ σε ελλιπή μεταγραφική ενίσχυση τόσο το καλοκαίρι, όσο και τον Ιανουάριο, ενώ παρότι υπήρξε ραγδαία αύξηση του μπάτζετ, δόθηκαν τα "κλειδιά" του τμήματος σε ανθρώπους που μπορεί να έχουν κάποιες δυνατότητες, ωστόσο ποτέ δεν υπήρξαν πετυχημένα μέλη club πρωταθλητισμού (βλ. Παπαδημητρίου, Αλόνσο). Επιπλέον, ένας άνθρωπος που συγκαταλέγεται στην έμμεσα διοικούσα πλουτοκρατική τάξη αυτού του τόπου, εξακολουθεί να μη θέλει να βάλει τα χέρια του στα... σκατά σε ό,τι έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο, σε αντίθεση με άλλες ασχολίες του. Αποτέλεσμα; Να αντιμετωπίζεται ως καραγκιόζης της υπόθεσης κι ο σταθερός ΗΤΤΗΜΕΝΟΣ κάθε είδους μάχης...
Για αγωνιστικούς κι... εξωαγωνιστικούς λόγους ο Παναθηναϊκός έχει ελάχιστες ελπίδες να κατακτήσει ΚΑΙ το φετινό πρωτάθλημα. Η νέα ΠΑΡΑΓΚΑ που στήνεται από τον Μαρινάκη δρα όποτε είναι απαραίτητο, ενώ η θητεία Αλόνσο κι η ελλιπής μεταγραφική ενίσχυση κοστίζει σε ένα σύνολο που πραγματικά διαθέτει ένα ζηλευτό κορμό 14-15 παικτών. Παρόλα αυτά, ακόμα κι αν γίνει το μεγαλύτερο "θαύμα" των τελευταίων πολλών δεκαετιών κι ο τίτλος καταλήξει στη Λεωφόρο, ο Γιάννης Αλαφούζος θα παραμείνει ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΣ κι ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ. Ένα "1/13" (φέτος "κλείνει" 13 χρόνια στο τιμόνι της πράσινης Π.Α.Ε. αν υπολογίσουμε την περίοδο της "Παναθηναϊκής Συμμαχίας") δε θα σημαίνει τίποτα, πόσο μάλλον αν δεν προκύψει ούτε αυτό όπως φαίνεται...
Ο άνθρωπος πολύ απλά είναι ΑΝΙΚΑΝΟΣ να διαχειριστεί έναν τέτοιο σύλλογο και συνάμα ΝΟΗΤΙΚΑ ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ αν δεν εκμεταλλεύεται τη συγκεκριμένη ενασχόλησή του με άλλον τρόπο κι ισχύουν οι ρητορικές που χρησιμοποιεί περί "καθαρότητας". Για όλους αυτούς τους λόγους, δε θα καταλάβω ποτέ γιατί ο κόσμος ξεσπά μετά από ΝΤΡΟΠΙΑΣΤΙΚΕΣ εμφανίσεις σε αυτήν του Χαριλάου ή όταν μία εβδομάδα όλοι ξέρουν ότι στήνεται "μπλόκο" μέσω της νέας συμμαχίας Μαρινάκη-Καρυπίδη κι η διοίκηση κοιτά να ψηφίσει αστεία αιτήματα του Π.Α.Ο.Κ.!
Όσο εξακολουθεί να διοικεί αυτός ο άνθρωπος, ο Παναθηναϊκός θα εμφανιστεί και στα επόμενα κρίσιμα παιχνίδια του όπως την Κυριακή ή θα "κλαίει" γιατί κάποιος... Γιαννάκης Παπαδόπουλος επηρέασε διαιτητές μαζί με τον πάντα άκαμπτο Μάκη Γκαγκάτση. Ακόμα κι αν το 0/12, γίνει 1/13, 1/14 ή 1/15 (κι αυτό δύσκολο το βλέπω), ο Αλαφούζος πρέπει να βρει ΆΜΕΣΑ αγοραστή, να πουλήσει τις μετοχές του και να ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ...