O Jimmy Jump αξιολογεί την απόκτηση του Τιμπόρ Πλάις από τον Παναθηναϊκό κι εξηγεί γιατί τη θεωρεί ακόμα ένα "παράδειγμα" της γενικότερης προπονητικής οπτικής του Εργκίν Αταμάν!
Όσα συμβαίνουν φέτος με τους αλλεπάλληλους τραυματισμούς στη θέση "5" του Παναθηναϊκού πιθανότατα αύξησαν τον αριθμό των ατόμων που πιστεύουν σε... μεταφυσικά φαινόμενα, "ματιάσματα" και "κατάρες". Αυτό που περίμεναν σχεδόν όλοι οι οπαδοί των πρωταθλητών Ευρώπης τελικά έγινε, καθώς ο Τιμπόρ Πλάις συμφώνησε να φορέσει τη φανέλα με τα εφτά αστέρια και να συνεργαστεί ξανά με τον προπονητή που βίωσε τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του. Η πολύμηνη προσπάθεια απόκτησης ενός σέντερ από το κορυφαίο επίπεδο απέτυχε, ωστόσο εντέλει ο Εργκίν Αταμάν πείστηκε να προχωρήσει σε μία συμπληρωματική κίνηση παρότι αρχικά επιθυμούσε ενίσχυση μόνο σε περίπτωση εύρεσης παίκτη που κάνει τη διαφορά. Η τελευταία μίνι ατυχία με τον Γκέιμπριελ φαίνεται να τον "μετέπεισε" κι έτσι το τριφύλλι προσέθεσε έναν ψηλό σε μία εποχή, που πρωτίστως έχει ανάγκη από ενεργούς παίκτες...
Η συγκεκριμένη εξέλιξη έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς να εκφράσουν τις σκέψεις τους σχετικά με τη λογική και τα αγωνιστικά δεδομένα που "γεννά". Ο διεθνής Γερμανός αγωνιζόταν στην Ιταλία με τη φανέλα της ανταγωνιστικής Τραπάνι, η οποία μέχρι στιγμής είναι ισόβαθμη με την Αρμάνι στο πρωτάθλημα. Αν και δεν αντιμετώπισε τραυματισμούς κι έδωσε κανονικά το παρόν στις υποχρεώσεις της Εθνικής ομάδας της χώρας του αυτές τις μέρες καταγράφοντας μάλιστα αξιόλογες εμφανίσεις ως back up του Τάις, ο Πλάις ουσιαστικά λογιζόταν ως αναπληρωματικός σέντερ στην πρώην ομάδα του. Μόνο μία φορά ξεπέρασε τα είκοσι λεπτά συμμετοχές σε κάποιον αγώνα, παρότι η μεταγραφή του είχε προκαλέσει θύελλα ενθουσιασμού στον ιταλικό σύλλογο. Δεν ήταν δα και λίγο για ένα club σαν την Τραπάνι να εντάξει στο ρόστερ της παίκτη που μετρούσε οχτώ συνεχόμενα χρόνια στην Ευρωλίγκα και δύο κατακτήσεις τίτλων το 2021 και το 2022...
Βαδίζοντας εδώ και περίπου τρεις μήνες στο 36ο έτος της ηλικίας του, ο νέος ψηλός του Παναθηναϊκού υστερεί ακόμα περισσότερο σε σκέλη όπως η ταχύτητα, η σκληράδα κι η αμυντική ευκινησία, τομείς που ανέκαθεν αποτελούσαν "αχίλλειο πτέρνα" του. Επιπλέον, φέτος μείωσε τις περιφερειακές εκτελέσεις του που ήταν ένα από τα δυνατά όπλα του, κάτι που επέφερε και πτώση των ποσοστών ευστοχίας του. Είναι πια ξεκάθαρο ότι σε αυτό το στάδιο της καριέρας του στηρίζεται περισσότερο από ποτέ στις έμπειρες τοποθετήσεις του και στον τρόπο με τον οποίο αξιοποιεί τις επιθετικές κινήσεις του ρεπερτορίου του, ειδικά κοντά στο καλάθι μέσω post up ή μετά από επιθετικό ριμπάουντ...
Κατά τη γνώμη μου, ο Πλάις είναι ένας εκ των πιο υποτιμημένων ψηλών της Ευρωλίγκα την τελευταία δεκαετία. Το στυλ παιχνιδιού του γινόταν συχνά παρεξηγήσιμο, καθώς συνδυαζόταν και με αμφιβολία για την πνευματική ετοιμότητά του υπό καθεστώς πίεσης. Μέσω της winner Εφές άλλαξε επίπεδο κι έφτασε σε σημείο να πρωταγωνιστεί σε τελικό Ευρωλίγκας και μάλιστα κόντρα στη Ρέαλ. Πάντα είχε καλή αντίληψη του παιχνιδιού, σταδιακά υποστήριξε εκτελέσεις κάθε τύπου και παράλληλα με τα 218 εκατοστά του κορμιού του προσέφερε λύσεις στην άμυνα τόσο στον τομέα του ριμπάουντ, όσο και του rim protection. Όλα αυτά εξακολουθούν να υποστηρίζονται από τον Γερμανό, απλά όχι στο βαθμό και τη συνέπεια των "καλών" χρόνων του...
Ο κόουτς Αταμάν ίσως τον γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα. Υπό τις οδηγίες του έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ της καριέρας του, όντας ένα εξαιρετικό συμπλήρωμα του καταπληκτικού Μπράιαντ Ντάνστον. Ανέπτυξε ισχυρούς κώδικες επικοινωνίας με τους τρομερούς γκαρντς της Εφές κι έδειξε να "κουμπώνει" εξαιρετικά σε ένα σύστημα επίθεσης που στηρίζει την αποτελεσματικότητά του στη δημιουργία και την εκτέλεση των παικτών της backcourt, το σωστό spacing και τις ποιοτικές εκτελεστικές "βοήθειες" των ψηλών είτε μέσω pick n' roll, είτε με μακρινό σουτ. Ο Πλάις δε θα χρειαστεί ιδιαίτερο διάστημα προσαρμογής στο Ο.Α.Κ.Α., καθώς ο Παναθηναϊκός ακολουθεί ένα εφάμιλλο μοντέλο με εκείνο της Εφές και παράλληλα έχει εξοικειωθεί με τη μέθοδο του προπονητή του. Ελάχιστα πράγματα θα του φανούν παράξενα και κυρίως δε θα τον... καταπιεί το άγχος κι η ανασφάλεια αν μείνει εκτός rotation...
Οι πρωταθλητές Ευρώπης κινήθηκαν σωστά στην αγορά όλο αυτό το διάστημα. Πραγματικά προσπάθησαν πολύ για την απόκτηση των Μπρούνο Φερνάντο και Ντάνιελ Τάις, ωστόσο δεν κατάφεραν να αποκτήσουν κάποιον εξ αυτών. Επίσης, πολύ σωστά αποφάσισαν να μην ενδώσουν στις υψηλές απαιτήσεις της Σαραγόσα για τον Ζίλσον Μπάνγκο, αφού θα ήταν ρίσκο να γίνει μακροχρόνια επένδυση σε έναν άπειρο παίκτη (για αυτόν το λόγο πρότειναν μέχρι και δανεισμό του)...
Ο κόουτς Αταμάν ασχολούταν μόνο με ψηλούς που κάνουν τη διαφορά, ωστόσο τις τελευταίες μέρες δε γινόταν να επιμείνει στην αρχικά ορθή απόφασή του, καθώς πέραν όλων των άλλων είχε ακολουθήσει και το τέλος του Αντετοκούνμπο (περισσότερο αποχώρησε γιατί ο Τούρκος έχασε κάθε ελπίδα σοβαρής επανένταξής του, παρά εξαιτίας του "soft" διαλόγου που είχαν στην προπόνηση). Το μικρό πρόβλημα τραυματισμού του Γκέιμπριελ κι η ανάγκη να μην πιεστούν οι Γιουρτσεβέν-Λεσόρ έφεραν τρομερή έλλειψη λύσεων κι απόλυτα λογικά δημιούργησαν προβληματισμούς ενόψει του μέλλοντος μετά τη λήξη της μεταγραφικής περιόδου της Ευρωλίγκα. Όσο κλισέ ή αστείο κι αν ακούγεται, ο Παναθηναϊκός είχε ανάγκη από ένα επιπλέον κορμί, από ένα σέντερ που θα μπορεί να προσφέρει κάποια λεπτά σε δύσκολες βραδιές ελέω απουσιών...
Προσωπικά, συμφωνώ απόλυτα τόσο με τον τρόπο που διοίκηση και κόουτς χειρίστηκαν μεταγραφικά το κενό στη θέση "5", όσο και με την αναγνώριση του ρίσκου που θα επιφύλασσε μία πιθανή μη ενίσχυση μέχρι το μεταγραφικό deadline. Πιθανότατα θα δρούσα διαφορετικά μόνο σε ό,τι αφορά το "πορτραίτο" του παίκτη που θα επέλεγα. Αν και θα περιείχε μεγαλύτερο ρίσκο, ίσως να κοιτούσα περιπτώσεις που θα ήταν λιγότερο "παιγμένες" στο υψηλό επίπεδο, ωστόσο μέσω δουλειάς κι εμπειριών θα είχαν όλα τα φόντα να εξελιχθούν και γιατί όχι να παραμείνουν και τα επόμενα χρόνια στην ομάδα. Αυτή είναι η δική μου οπτική. Ο Αταμάν έχει διαφορετική και σίγουρα δεν υπολείπεται σε λογική. Άλλωστε, θα μου φαινόταν πολύ παράξενο και "ξένο" προς τη φιλοσοφία του μία κίνηση των χαρακτηριστικών που ανέφερα. Ο κόουτς αρέσκεται στις έτοιμες λύσεις κι ειδικά στις παρυφές της άνοιξης που ανταγωνισμός πιάνει... κόκκινο, δε βλέπει "διλήμματα". Προτιμά να καταλήξει σε μία επιλογή που θα του δώσει συγκεκριμένα πράγματα και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί ιδιαίτερο χρόνο τακτικής προσαρμογής, παρά να επενδύσει σε ένα παιδί με λιγότερες παραστάσεις και κίνδυνο μηδαμινής προσφοράς. Ο καθένας έχει το δικό του τρόπο σκέψης, τίποτα από τα δύο δεν είναι σωστό ή λάθος, αλλά ένας άνθρωπος που έχει κατακτήσει τις τρεις από τις τέσσερις τελευταίες Ευρωλίγκες κάτι θα ξέρει παραπάνω...
YΓ. Ο Πλάις πρέπει να κριθεί ώριμα και χωρίς θετικές ή αρνητικές υπερβολές. Το πλαίσιο δράσης του θα είναι συγκεκριμένο, όπως και τα στοιχεία που θα προσφέρει. Θα είναι ευχής έργον να δώσει σημαντικές βοήθειες έστω και 5-10 λεπτών σε βράδια που η απουσία του Λεσόρ θα μοιάζει εντονότερη...