Η πολυαναμενόμενη προσθήκη γκαρντ στον Ολυμπιακό έγινε επιτέλους πραγματικότητα με τον ερχομό του Μόντε Μόρις κι ο Jimmy Jump αναλύει πλήρως τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του, τους λόγους που τον επέλεξε ο Γιώργος Μπαρτζώκας και τι είδους δεξιότητες θα προσφέρει!
Μετά την αποχώρηση του Κώστα Σλούκα το κυριότερο μεταγραφικό θέμα που απασχολεί τον οργανισμό του Ολυμπιακού αφορά τον παίκτη που θα τον αντικαταστήσει τόσο από πλευράς αγωνιστικών χαρακτηριστικών, όσο και στην "περιφερειακή ηγεσία". Λίγους μήνες μετά το τέλος της συνεργασίας με τον Έλληνα σταρ, οι ερυθρόλευκοι συμφώνησαν με τον Κίναν Έβανς, ωστόσο οι σοβαροί τραυματισμοί του Αμερικανού ουσιαστικά δεν μας "επέτρεψαν" να μάθουμε τι θα σήμαινε στο παρκέ μια προσθήκη που στα... χαρτιά έμοιαζε ιδανική...
Ο πρώην γκαρντ της Ζαλγκίρις δε μπόρεσε να επανέλθει σωματικά ποτέ, οπότε οι πρωταθλητές Ελλάδας ήταν αναγκασμένοι να στραφούν ξανά στην αγορά. Η απόκτηση του Ντιλικινά όπως αναμενόταν έφερε στο... τραπέζι δεδομένα που δε θα έλυναν το πρόβλημα, με συνέπεια ο κόουτς Μπαρτζώκας να ψάχνει ξανά για ένα γκαρντ που οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι έπρεπε να διαθέτει κυρίως παραγωγικά ένστικτα στην επίθεση...
Η τελική του επιλογή ακούει στο όνομα "Μόντε Μόρις". Ο Αμερικανός άσος αφήνει την πατρίδα του μετά από μία πολυετή παρουσία στο μαγικό κόσμο του ΝΒΑ και θα δοκιμάσει για πρώτη φορά τις δυνάμεις του στην Ευρώπη λίγους μήνες αφού έκλεισε τα 30 του χρόνια (γεννήθηκε στην περιοχή "Γκραντ Ράπιντς" του Μίσιγκαν στις 27-06-1995). Από τη στιγμή που έχουμε να κάνουμε με μία περίπτωση παίκτη που αγωνιζόταν στο κορυφαίο πρωτάθλημα από το 2017 και τα τελευταία χρόνια υπέγραψε τα καλύτερα συμβόλαια της καριέρας του, οι συζητήσεις για το ποιοτικό του υπόβαθρο περιττεύουν. Το θέμα είναι αν όντως ο πρώην άσος των Νάγκετς, Γουίζαρντς, Πίστονς, Τίμπεργουλβς, Σανς και Πέισερς διαθέτει εκείνες τις δεξιότητες που λείπουν από την περιφερειακή γραμμή των Πειραιωτών και ποιες προϋποθέσεις υπάρχουν για να ταιριάζει με την τακτική φιλοσοφία του νέου του προπονητή. Ώρα για ανάλυση λοιπόν...
Ο Μόρις έχει ύψος 1,88μ. και παρότι δε διαθέτει το σπουδαιότερο wingspan του πλανήτη, ξέρει να χρησιμοποιεί έξυπνα τα χέρια του πάνω στη μπάλα και "μοιάζει" πιο... ψηλός από ό,τι είναι στην πραγματικότητα. Το πάνω μέρος του σώματός του θα μπορούσε να είναι πιο ανθεκτικό, όμως δεν αποφεύγει τις επαφές και του αρέσει-επιδιώκει να βάζει το κορμί του δυνατά σε κάθε φάση. Σίγουρα, υπάρχουν πιο γρήγοροι, ευέλικτοι και αλτικοί γκαρντς από εκείνον, όπως και "καλύτερα" πόδια για να στείλεις απέναντι σε ποιοτικούς περιφερειακούς (δεν έχει τα πιο έγκαιρα πλάγια και πίσω βήματα και παράλληλα υπάρχουν στιγμές που αργεί να επανέλθει στον παίκτη του μετά από αντίπαλο screen). Tις τελευταίες σεζόν έχει μετρήσει κάμποσους μικροτραυματισμούς, γεγονός που επηρέασε το επίπεδο των αντοχών του για μία λίγκα όπως το ΝΒΑ. Έχει χρησιμοποιηθεί κυρίως ως Point Guard, αλλά στον Ολυμπιακό και στην Ευρώπη γενικότερα θα τον δούμε σίγουρα και στο "2"...
Πάμε τώρα να αναλύσουμε το επιθετικό του "πακέτο". Καταρχάς ο απόφοιτος του Αϊόβα Στέιτ είναι ένας γκαρντ που έχει ως κύριο χαρακτηριστικό τις ώριμες επιλογές. Διαθέτει ομαδική νοοτροπία, αποδέχεται δευτερεύοντες ρόλους για το καλό του συνόλου και σε καμία περίπτωση δε θα τον δείτε να υποπίπτει σε "εγωϊστικές" κινήσεις. Παίζει "σωστά" και ξέρει πότε πρέπει να σουτάρει και πότε είναι καλύτερο να πασάρει τη μπάλα. Δε θα πάρει βεβιασμένες αποφάσεις, έχει χαμηλό δείκτη λαθών και το shot selection του είναι θετικό. Όλα αυτά αποτελούν μία εξαιρετική βάση, ώστε να προσαρμοστεί ευκολότερα στα ευρωπαϊκά δεδομένα και κυρίως να αφομοιωθεί από την ταυτότητα του Ολυμπιακού...
Ο 30χρονος γκαρντ έχει την ικανότητα να "τρέξει" pick n' roll δράσεις, καθώς και μπορεί να πασάρει αποτελεσματικά στον screener και να εκτελέσει μετά από ντρίμπλα. Παρόλα αυτά, οι συγκεκριμένες δεξιότητες δεν αποτελούν "κτήμα" του. Τι εννοώ με αυτό; Θα υπάρξουν βραδιές για παράδειγμα που δε θα αισθάνεται "ζεστός" εκτελεστικά, όπως και στιγμές που δε θα δει πάσες που επιβάλλεται να γίνουν σε αυτό το επίπεδο (η τεχνική πάσας του δε αξιολογείται ως "top"). Με λίγα λόγια, θα χρειαστεί τριβή και χρόνο με το περιβάλλον της Ευρωλίγκα προκειμένου να δούμε αν θα εξελιχθεί σε έναν παίκτη τέτοιου τύπου και σε έναν PG που θα βρίσκεται σε θέση να ηγηθεί ενός συνόλου με τη μπάλα στα χέρια στο μισό γήπεδο. Επιπλέον, εξαιτίας του μέτριου χειρισμού του και της ντρίμπλας του δύσκολα θα μπορέσει να γίνει απειλή για τις αντίπαλες άμυνες μέσω "1vs1" καταστάσεων (ή close out ρηγμάτων) και παρότι δε φοβάται την επαφή, θα δυσκολευτεί να σκοράρει σταθερά εντός ζωγραφιστού....
Ο Μόρις δεν έχει καταφέρει να σταθεροποιήσει και την παραγωγικότητά του από το τρίποντο όταν εκτελεί από θέση. Η μηχανική του δεν τελειοποιήθηκε ποτέ. Κακά τα ψέματα και με βάση τα χαρακτηριστικά του υπόλοιπου ρόστερ, θα είναι άκρως κομβική η αποτελεσματικότητά του στα μακρινά σουτ. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετές άμυνες στις Η.Π.Α. επέλεγαν αντιμετώπιση "under" όταν έπαιρνε picks, συνεπώς καταλαβαίνετε ότι είναι αναγκαίο να παραμείνει απειλητικός πίσω από τη γραμμή του τριπόντου. Φυσικά, μην περιμένετε να δείτε κάποιον παίκτη που βγαίνει από off ball screens για να σουτάρει, ούτε κάποιο γκαρντ με έφεση στο παιχνίδι στο low post. Θα τελειώσει αρκετές φάσεις με floater και με midrange shot, συνθήκη όπου χρησιμοποιεί συχνά το κορμί του για να δημιουργήσει χώρο κρατώντας τον αμυντικό στην πλάτη του...
Δύο "πόρτες" που πιθανότατα θα ανοίξουν με τον ερχομό του στον Ολυμπιακό έχουν να κάνουν με την επιδραστικότητά του σε δύο τομείς. Ο πρώτος αφορά το κομμάτι του transition κι ο δεύτερος τα κοψίματα. Ο νέος του προπονητής "αγαπά" τις συγκεκριμένες επιθετικές διόδους κι ο Μόρις ίσως αναμειχθεί έντονα σε τέτοιου είδους ενέργειες. Τέλος, πρόκειται για καλό σουτέρ ελευθέρων βολών...
Αμυντικά, ο νέος παίκτης των πρωταθλητών Ελλάδας σαφώς και μπορεί να προσφέρει σημαντικά πράγματα είτε αμυνόμενος στην περιφέρεια, είτε δίνοντας μάχες στην πίσω γραμμή άμυνας. Όπως αναφέραμε παραπάνω, ο Μόρις δε διαθέτει κάποιο ξεχωριστό μέγεθος κι υστερεί στο πάνω μέρος του σώματός του, ωστόσο έχει τη θέληση να βάλει δυνατά το κορμί του όποτε χρειαστεί. Πάνω στη μπάλα αμυνόμενος στην περιφέρεια, δε θα "αγγίξει" την αποτελεσματικότητα που είχε ας πούμε ο Γουόκαπ πριν 1-2 χρόνια (υστερεί σε σκληράδα, ευκινησία και ταχύτητα), όμως θα βάλει σωστά τα χέρια του και θα προσφέρει ορισμένα σημαντικά "stops". Είναι μέτριος ριμπάουντερ, ενώ συχνά πυκνά καθυστερεί να επανέλθει στον παίκτη του μετά από screen αντιπάλου. Μακριά από τη μπάλα θα υπάρξουν φάσεις που θα χάσει τον αντίπαλό του όταν εκείνος επιχειρήσει κόψιμο στην πλάτη του, ενώ παρουσιάζει μεταπτώσεις σε ό,τι έχει να κάνει με το κομμάτι των περιστροφών και των καλύψεων. Τον έχω δει πολλές φορές να εκτελεί τέτοιες κινήσεις άριστα κι άλλες να μην αποκωδικοποιεί γρήγορα τα δεδομένα και να παραμένει στατικός...
Κατά την άποψή μου, ο Ολυμπιακός πολύ δύσκολα θα μπορούσε να βρει καλύτερο παίκτη από τον Μόρις αυτήν τη στιγμή. Παράλληλα, δε χωρά καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για ένα γκαρντ που έχει τα φόντα να ταιριάξει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ αν διατηρήσει τα κίνητρά του. Επιπλέον, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα αποτέλεσε μία από τις περιπτώσεις παικτών που θα άρεσε εξ αρχής στον Γιώργο Μπαρτζώκα. Δεν ξέρω αν οι συγκυρίες κι η κατάσταση της αγοράς τα έφεραν έτσι ώστε ο Έλληνας κόουτς να καταλήξει στον πρώην άσο των Πέισερς, ωστόσο ο τρόπος που εκείνος αγωνίζεται, η νοοτροπία του στο παρκέ και στοιχεία όπως ο χαμηλός αριθμός λαθών κι η δυνατότητα συνεισφοράς και στις δύο πλευρές του παρκέ σίγουρα θα "γοήτευσαν" το νέο του προπονητή...
Παρόλα αυτά, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο Ολυμπιακός μπορεί να έκανε δικό του έναν πάρα πολύ καλό περιφερειακό, ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι ο ερχομός του θα καλύψει απόλυτα τις ελλείψεις χαρακτηριστικών που καταγράφονταν στη γραμμή των γκαρντς. Ο Μόρις δεν είναι παίκτης τύπου "Έβανς". Το στυλ παιχνιδιού του κατά κάποιον τρόπο μοιάζει περισσότερο με εκείνο του Έισι Λο για παράδειγμα κι όχι με εκείνο που είχε ή έχει ο περισσότερος κόσμος στο μυαλό του. Εννοείται, ότι κανένας δε μπορεί να γνωρίζει την ατομική του εξέλιξη, ούτε την αντίδραση που θα επιδείξει σε όσα του ζητηθούν, όμως είναι καλό άπαντες να αντιληφθούν τι πραγματικά σημαίνει ο ερχομός του. Η κριτική προς το πρόσωπό του πρέπει να γίνει βάσει των όσων βρίσκεται σε θέση να προσφέρει κι όχι συγκρίνοντάς τον με γκαρντς που εξειδικεύονται σε διαφορετικά κομμάτια. Θεωρώ, ότι θα ταιριάξει περισσότερο στο πλάι των Ντόρσεϊ-Φουρνιέ και λιγότερο παίζοντας ως δίδυμο με έναν εκ των Γουόκαπ-Ντιλικινά, εκτός κι αν στην Ευρώπη σταθεροποιήσει τα ποσοστά του από μακριά κι ιδιαίτερα εκείνα που αφορούν στατικές εκτελέσεις. Θα βελτιώσει τα ερυθρόλευκα νούμερα σε καταστάσεις pick n' roll, αν κι όπως αναφέραμε παραπάνω δε θεωρείται απόλυτα τέτοιος γκαρντ...