Με αφορμή το σκληρό αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από τη Μπέτις, ο Jimmy Jump αποτυπώνει στο SportPortal2014.blogspot.gr τις σκέψεις του γύρω από το παρόν και το μέλλον της θητείας Μπενίτεθ στους πράσινους!
Το ποδοσφαιρικά λογικό έγινε. Για ακόμα μία φορά ο Παναθηναϊκός απέτυχε να ολοκληρώσει μία αγωνιστική υπέρβαση που θα αποτελούσε το... turning point της σύγχρονης ιστορίας του, καθώς η Μπέτις κατάφερε να αποδείξει τη διαφορά ποιότητας που έχει σε σχέση με κάθε ελληνική ομάδα στη ρεβάνς και να πάρει εκείνη την πρόκριση με το θριαμβευτικό 4-0. Ο οργανισμός βιώνει ξανά τη συνηθισμένη λύπη που κυριαρχεί μετά το τέλος αναμετρήσεων που περίμενε με προσμονή αρκετές μέρες, ωστόσο αυτήν τη φορά είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι το συγκεκριμένο γκρουπ υπό αυτήν την τεχνική καθοδήγηση και το ασταμάτητο στήσιμο Θεοδωρίδη, ήταν σχεδόν αδύνατο να πετύχει κάτι καλύτερο από όσα κατάφερε στο Εuropa League φέτος. Άλλωστε και χωρίς να θέλω να το παίξω... αυθεντία, μετά την πρόκριση επί της μέτριας Βικτόρια Πλζεν και παρότι η κλήρωση στη League Phase ήταν ευνοϊκή, είχα επισημάνει ότι οι πράσινοι έκαναν υπέρβαση που έφτασαν ως τους "16" της διοργάνωσης. Ο λόγος; Το ρόστερ τους υπέστη τρομακτική υποβάθμιση το καλοκαίρι κι οι προπονητές που το καθοδήγησαν παρουσίασαν πράγματα που δεν ήταν αρκετά προκειμένου αυτό το γκρουπ παικτών να φανεί καλύτερο από ό,τι πραγματικά είναι σε σταθερή βάση...
Πριν από λίγες εβδομάδες σε κάποιο άρθρο μου είχα καταγράψει την πεποίθησή μου ότι η αντίστροφη μέτρηση για την αποχώρηση του Ράφα Μπενίτεθ είχε ξεκινήσει. Παρά τα πραγματικά προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών του στην Ελλάδα, ο Ισπανός τεχνικός δεν είχε καταφέρει να παρουσιάσει ένα συγκεκριμένο πλάνο και μάλιστα αδυνατούσε να αξιολογήσει ορθά τις δυνατότητες του ρόστερ που είχε στα χέρια του. Μετά από άπειρες αλλαγές σε συστήματα και τακτικές προσεγγίσεις κι αφού αντιλήφθηκε ότι πλέον δεν αντιμετωπίζεται σαν την... ιερή αγελάδα που θα σώσει τον αχταρμά Αλαφούζου, άρχισε να συμπεριφέρεται και να μιλά αλλιώς, αλλά πρωτίστως να αντιμετωπίζει διαφορετικά και το τακτικό σκέλος. Μονιμοποίησε το 3-4-2-1, δε δίστασε να παραδεχθεί λάθος επιλογές του όπως π.χ. ο παραγκωνισμός του Ταμπόρδα (είχε εισηγηθεί την αποχώρησή του το Γενάρη, αλλά ο Αργεντινός δε δεχόταν να φύγει ως δανεικός) κι αποφάσισε να προσεγγίσει τακτικά τα παιχνίδια με παρόμοιο τρόπο πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Ο Παναθηναϊκός έγινε ξεκάθαρα ομάδα που λειτουργεί καλύτερα όταν δεν έχει την κατοχή της μπάλας, ενώ παράλληλα δεν επιδιώκει κι ιδιαίτερα το ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας ακόμα κι απέναντι σε αντιπάλους του "μικρομεσαίου" επιπέδου της Super League 1...
Η πρόκριση στην Τσεχία άλλαξε το κλίμα και την ψυχολογία των παικτών και το τριφύλλι άρχισε να βιώνει συνεχόμενες ευνοϊκές ροές στους αγώνες του. Σκόραρε επανειλημμένα σε κάθε πρώτη ευκαιρία του κι οι μεμονωμένες συγκυρίες έγερναν προς το μέρος του. Ακόμα και κάποιες απαράδεκτες επιλογές του Μπενίτεθ στην επιλογή της ενδεκάδας ή στη διαχείριση των αλλαγών δεν κόστιζαν και το club άρχισε να πιστεύει στη βελτίωση. Παρόλα αυτά, μόνο οι... τυφλοί δεν έβλεπαν πως το συγκεκριμένο... άστρο κάποια στιγμή θα πάψει να λάμπει και τα αρνητικά αποτελέσματα θα επιστρέψουν, όπως φυσικά κι οι λογικοί προβληματισμοί ενόψει του μέλλοντος...
Σε σχεδόν κάθε δημόσια τοποθέτησή του ο Μπενίτεθ αναφέρει τη λέξη "πρότζεκτ". Ειδικά μετά από τέτοιες βραδιές όπως η χθεσινή στη Σεβίλλη, η συγκεκριμένη αναφορά ηχεί σα δικαιολογία στα αυτιά των περισσότερων, όμως αν προερχόταν από το στόμα ενός ανθρώπου που χαίρει της εκτίμησης και της απόλυτης εμπιστοσύνης του οργανισμού, τότε άπαντες θα αισθάνονταν πιο αισιόδοξα ενόψει της επόμενης μέρας. Ας δεχθούμε ότι ο κάποτε σπουδαίος Ισπανός τεχνικός όντως αντιμετωπίζει τη θητεία του στο τριφύλλι αυτήν την περίοδο ως την αρχή ενός πλάνου με ορίζοντα τη βελτίωση και τη δημιουργία μιας εξαιρετικής ομάδας. Όντως, η απόκτηση εξαιρετικών νεαρών ποδοσφαιριστών το χειμώνα, η απομάκρυνση παικτών περιορισμένων δυνατότητων κι η γενικότερη προσπάθεια αναδιαμόρφωσης του ποδοσφαιρικού τμήματος αποτελούν τρία σημαντικά βήματα στο ξεκίνημα αυτού του σχεδίου. Παρόλα αυτά, η προπονητική κατεύθυνση που δίνεται στο γκρουπ κι η μονιμοποίηση ενός πλάνου που δεν ταιριάζει σε σύνολο που επιδιώκει τον πρωταθλητισμό και δεν έχει δουλευτεί σε ειδικές πτυχές, περισσότερο παραπέμπει σε τυχοδιωκτικές τακτικές με το βλέμμα στο παρόν, παρά στη σωστή διαχείριση ενός ποδοσφαιρικού πρότζεκτ...
Κανένας δε μπορεί να γνωρίζει ποιο θα είναι το πρόσωπο που θα παρουσιάσει ο Παναθηναϊκός στα εφτά τελευταία παιχνίδια του τη φετινή σεζόν. Η έλλειψη άγχους και πίεσης σε συνδυασμό με τη μορφή που πιθανότατα θα έχουν τα ντέρμπι στα Playoffs (ο Παναθηναϊκός θα περιμένει, άρα θα αντιμετωπίσει ένα αγωνιστικό καθεστώς που τον βολεύει θεωρητικά), δεν αποκλείεται να στρώσουν το δρόμο για τον ερχομό ορισμένων θετικών αποτελεσμάτων που θα "γεννήσουν" αφηγήματα περί μείωσης της απόστασης από Α.Ε.Κ., Π.Α.Ο.Κ. κι Ολυμπιακό. Παρόλα αυτά κι ειδικά από τη στιγμή που δεν κρίνεται κάποιος στόχος από εδώ και πέρα, η διοικητική αρχή του club οφείλει να αξιολογήσει ώριμα όσα έχουν παρουσιαστεί και θα παρουσιαστούν από εδώ και πέρα, προκειμένου στο τέλος της σεζόν να πάρει τη σημαντικότερη απόφαση ενόψει του μέλλοντος. Ποια είναι αυτή; Μα φυσικά η παραμονή ή όχι του Μπενίτεθ. Μετά τις αλλαγές στο οργανόγραμμα, πλέον υπάρχουν άνθρωποι με γνώση του αντικειμένου οι οποίοι θα κληθούν να διαχειριστούν τα πεπραγμένα ενός προπονητή ο οποίος εκτός όλων των άλλων, έχει επιδείξει και μια συμπεριφορά εντός των τειχών που έχει ξεκάθαρο στόχο την ανάδειξη του ιδίου και του Κορόνα ως "ηγετών" του αγωνιστικού τμήματος. Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε ούτε ότι υπάρχει επιμονή στο πρόσωπο παικτών όπως ο Χερνάντεθ κι ο Σισοκό, ούτε ότι δεν εφαρμόζεται μέχρι τώρα κανένα πλάνο ανάδειξης των Αντίνο-Γιάγκουσιτς που αποκτήθηκαν μετά από χειρισμούς κυρίως του Κοτσόλη. Ακόμα κι ο Τσάβες δεν έχει χρησιμοποιηθεί καθόλου σε μία εποχή που ο Λαφόν πραγματοποιεί άσχημες εμφανίσεις, μόνο και μόνο αποτελεί εισήγηση του παλαίμαχου τερματοφύλακα...
Κατά τη γνώμη μου, το επόμενο δίμηνο θα κρίνει ουσιαστικά το μέλλον του Παναθηναϊκού της νέας σεζόν. Το club οφείλει να κρίνει με ώριμη και ποδοσφαιρική σκέψη όσα διαδραματίστηκαν από το Νοέμβριο και μετά, προκειμένου να απαντήσει στα εξής καίρια ερωτήματα:
α) το τακτικό μοντέλο που ακολούθησε ο Ράφα Μπενίτεθ ταιριάζει στο στυλ και τα χαρακτηριστικά των παικτών που ήρθαν ή υπήρχαν και θα αποτελέσουν τον κορμό της επόμενης χρονιάς;
β) οι εξαιρετικοί νέοι παίκτες του ρόστερ μπορούν να βελτιωθούν υπό τις οδηγίες του συγκεκριμένου τεχνικού σε αυτό το στάδιο της καριέρας του;
γ) το στυλ παιχνιδιού που δουλεύτηκε μετά το Γενάρη ταιριάζει σε μία ομάδα πρωταθλητισμού της ελληνικής λίγκας;
Δυστυχώς, θεωρώ αδύνατο οποιαδήποτε απόφαση παρθεί το Μάιο να μην έχει επηρεαστεί από τα αποτελέσματα των έξι ντέρμπι που ακολουθούν. Κάτι τέτοιο άλλωστε έγινε και πέρσι με τον Βιτόρια, αλλά σε βάθος χρόνου άπαντες συνειδητοποίησαν το λάθος τους. Αν θέλετε τη γνώμη μου, βάσει των όσων έχει δείξει ο Παναθηναϊκός το τελευταίο πεντάμηνο και την έλλειψη συνάφειας λόγων κι έργων του Μπενίτεθ (η τακτική οπτική του το τελευταίο δίμηνο στόχευε στο τώρα, όχι στο "χτίσιμο" ενόψει μέλλοντος), προσωπικά θεωρώ πολύ δύσκολο ο συγκεκριμένος άνθρωπος να επαναφέρει σε σωστό ποδοσφαιρικό δρόμο το τριφύλλι, ενώ στα μάτια μου μοιάζει τουλάχιστον απαράδεκτος κι ο τρόπος που διαχωρίζει τη συμπεριφορά του απέναντι σε ανθρώπους που συνεργάζεται...
ΥΓ. Όλο το φταίξιμο ΠΑΝΤΑ πρέπει να πέφτει στην κεφαλή. Ο κύριος υπεύθυνος ΚΑΙ της φετινής αποτυχίας είναι ο Γιάννης Αλαφούζος. Ακόμα κι αν ο Μπενίτεθ λειτουργεί σαν πρώην προπονητής και το μόνο που τον νοιάζει είναι να κερδίσει χρόνο, ο ιδιοκτήτης είναι εκείνος που τον επέλεξε κι εκείνος που συνεχίζει να τον διατηρεί στον πράσινο πάγκο...