Ο Jimmy Jump αναλύει την τακτική εικόνα της μεγάλης νίκης του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού και τα δεδομένα που διαμορφώνονται ενόψει της επόμενης μέρας στα δύο στρατόπεδα!
Όπως συμβαίνει στα τελευταία (πολλά) ευρωπαϊκά ραντεβού τους, ο Ολυμπιακός ήταν ο νικητής του ελληνικού ντέρμπι για την Ευρωλίγκα. Παρά τις σημαντικές απουσίες των Γουόκαπ, Μόρις και Βεζένκοφ οι πρωταθλητές Ελλάδας πήραν αυτό που ήθελαν από την αναμέτρηση, άφησαν πίσω τους τα τελευταία άσχημα αποτελέσματα και δεν "επέτρεψαν" στο μεγάλο αντίπαλό τους να δει πιο αισιόδοξα την επόμενη μέρα μιας σεζόν που κυλά με καταστροφικό τρόπο για εκείνους μέχρι σήμερα (με εξαίρεση την κατάκτηση του κυπέλλου)...
Μετά την προσωπική επικράτηση του Έργκιν Αταμάν πριν λίγες μέρες στην Κρήτη, αυτή η βραδιά σημαδεύτηκε από το εξαιρετικό διάβασμα και την τακτική αντίδραση του Γιώργου Μπαρτζώκα. Ο Έλληνας τεχνικός κατάφερε να βρει λύσεις εκεί που άλλοι θα έχαναν τη γη κάτω από τα πόδια τους ελέω προβλημάτων και παράλληλα παρουσίασε ένα σύνολο που ήταν πιο έτοιμο να αντιμετωπίσει δυνατότητες του τριφυλλιού που έγειραν την πλάστιγγα προς εκείνο στον πρόσφατο τελικό. Πάμε να δούμε τις σημειώσεις μας...
Ο Ολυμπιακός είχε ξεκάθαρη στόχευση και πλάνο και στις δύο πλευρές του παρκέ. Από τη στιγμή που η ποιοτική διαφορά των δύο ρόστερ στο συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν σημαντική, ο κόουτς Μπατζώκας όφειλε να δώσει μεγαλύτερο βάρος στο τακτικό κομμάτι, προκειμένου να βρει συγκεκριμένες πηγές παραγωγής στην επίθεση και συνάμα να περιορίσει το σκορ των φιλοξενούμενων. Αμυντικά, αυτήν τη φορά υπήρξε ξεκάθαρη εντολή για άρνηση οποιαδήποτε μεταβίβασης των πράσινων και δη εκείνη που προέβλεπε τη μεταφορά της μπάλας στον Ναν. Όταν εκείνος κατάφερνε να γίνει αποδέκτης, αρχικά είχε σπαταλήσει δυνάμεις για να ξεφύγει από το μαρκάρισμα και στη συνέχεια (αφού πιθανότατα βρισκόταν σε σημείο και χρόνο που ήταν δύσκολο να προκύψει "καλή εκτέλεση") έβλεπε μπροστά του έναν "τοίχο". Τι εννοούμε με αυτό; Οι γηπεδούχοι ουσιαστικά "έκλειναν" προς τη ρακέτα για να περιορίσουν τους διαθέσιμους χώρους για τον περσινό M.V.P., χωρίς να φοβούνται να ρισκάρουν με την περιφερειακή εκτέλεση συγκεκριμένων αντιπάλων (π.χ. Χουάντσο). Επιπλέον, η πίσω ζώνη ήταν πιο έτοιμη να διαχειριστεί πιθανές low post καταστάσεις για τον Χέιζ, με τον παίκτη που αναλάμβανε την αναχαίτιση του πρώην ΝΒΑer (ο Γουόρντ ήταν αρκετά καλός εδώ) να έχει ενεργητική διάθεση και να παλεύει ακόμα και να βγει από μπροστά...
Στην επίθεση οι ερυθρόλευκοι προσπαθούσαν να αναμείξουν μέσω ποικίλλων δράσεων τους πιο αδύναμους αμυντικούς του Παναθηναϊκού στην περιφέρεια (βλ. Ναν-Οσμάν), ενώ όπως ήταν φυσιολογικό είχαν ξεκάθαρη διάθεση να βρουν σκορ και δημιουργία από τους ψηλούς τους είτε από χαμηλά, είτε ακόμα κι από το high post. Ο Μιλουτίνοφ αυτήν τη φορά ήταν πιο έτοιμος να εκμεταλλευτεί το miss match που ουσιαστικά δημιουργείται απέναντι στους Χολμς-Μήτογλου κι ο Τζόουνς χρησιμοποιήθηκε περισσότερο ως σκρίνερ pick n' roll καταστάσεων ιδιαίτερα απέναντι στον Έλληνα διεθνή. Όταν ο Σέρβος σέντερ τροφοδοτούταν στη ρακέτα σχεδόν πάντοτε υπήρξε τοποθέτηση του Πίτερς κοντά του, ώστε να μη μπορεί να σταλθεί εύκολα βοήθεια από τους φιλοξενούμενους λόγω της καλή περιφερειακής εκτέλεσης του Αμερικανού. Όσον αφορά το δεύτερο μέρος, ο -μέτριος επιθετικά- Φουρνιέ ανέλαβε περισσότερο το ρόλο του χειριστή στο μισό γήπεδο, καθώς είναι ξεκάθαρα ο αποτελεσματικότερος δημιουργός που διαθέτει -έτσι κι αλλιώς- το ρόστερ σε δράσεις με τη μπάλα στα χέρια (ο Γάλλος δεν είναι top σε αυτό το κομμάτι, όμως είναι καλύτερος από τους συμπαίκτες του)...
Όπως συμβαίνει στους περισσότερους αγώνες (και) της φετινής σεζόν, ο Παναθηναϊκός δεν είχε ιδιαίτερο τακτικό πλάνο κι επιπρόσθετα αποδείχθηκε ότι το σταφ του δεν είχε ετοιμάσει σχεδόν τίποτα προκειμένου να εκμεταλλευτεί τις απουσίες του Ολυμπιακού και τις αδυναμίες ερυθρόλευκων παικτών που θα χρησιμοποιούνταν περισσότερο. Οι φιλοξενούμενοι εμφανίστηκαν εντελώς ανέτοιμοι να διαχειριστούν την αναμενόμενη επιθετικότητα κι ένταση που θα "έβγαζε" η άλλη μεριά και παράλληλα δεν υπήρξαν άμεσα αντανακλαστικά από τον πάγκο προκειμένου να δοθούν λύσεις σε προβλήματα που παρουσιάστηκαν. Για παράδειγμα, αντί η μπάλα να φύγει από τα χέρια του Ναν προκειμένου να αντιμετωπιστεί το πλάνο αναχαίτισης που είχε σχεδιάσει ο κόουτς Μπαρτζώκας κι αναλύσαμε παραπάνω, ο Αμερικανός "έτρεχε" συνεχώς δράσεις στο μισό γήπεδο στο ξεκίνημα. Επίσης, σε μία αναμέτρηση που οι "ματιές" στο transition ήταν ελάχιστες κι η στόχευση της ερυθρόλευκης επίθεσης συνεχής, δε γίνεται να χρησιμοποιείται ο τραγικός στο αμυντικό σκέλος Οσμάν και να μην παίρνει περισσότερο χρόνο ο Ρογκαβόπουλος ο οποίος φάνηκε έτοιμος όσο αγωνίστηκε (θα μπορούσαν να ενεργοποιηθούν off ball δράσεις για τον Έλληνα διεθνή για να αποσυμπιεστούν οι γκαρντς). Δε χρειάζεται να αναφέρουμε καν πόσο πιο αποδοτικό (πιθανότατα) θα ήταν ένα σχήμα με ταυτόχρονη παρουσία των Χέιζ-Χουάντσο στη πεντάδα αντί των τόσων πολλών λεπτών του Τούρκου φόργουορντ. Στο δεύτερο ημίχρονο η κατάσταση πήγε να ανατραπεί υπέρ του τριφυλλιού, επειδή το δίδυμο Ναν-Χέιζ "πάτησε" καλύτερα στο παρκέ κι η άμυνα των φιλοξενούμενων άρχισε να εκτελεί αποδοτικότερα περιστροφές και καλύψεις σε ένα βράδυ που κομβικοί παίκτες όπως ο Σλούκας κι ο Γκραντ είχαν ανάλογο πρόσωπο με εκείνο του προπονητή τους...
Όπως συνέβη και τα προηγούμενα χρόνια, κατά τη διάρκεια της regular season η ομαδική λειτουργία του Ολυμπιακού είναι ανώτερη από εκείνη του Παναθηναϊκού. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων κι ακόμα και σε βραδιές που τελικά η νίκη κατέληξε σε πράσινα χέρια, το ερυθρόλευκο τεχνικό σταφ εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα ντέρμπι δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στο τακτικό κομμάτι και σχεδόν πάντοτε οι συγκεκριμένοι αγώνες οδηγούνται στο ρυθμό που θέλει ο κόουτς Μπαρτζώκας. Παρόλα αυτά, προς το παρόν οι πρωταθλητές Ελλάδας δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη ενόψει των αγώνων που θα κρίνουν τους φετινούς τίτλους και πάνω-κάτω εμφανίζουν ένα ανάλογο πρόσωπο με αυτό που είχαν στο αντίστοιχο χρονικό σημείο πέρσι. Καλώς ή κακώς η φετινή προσπάθεια θα κριθεί από τον τρόπο που το τεχνικό σταφ θα διαχειριστεί τα ερωτηματικά που προκύπτουν στα ματς της άνοιξης, τα οποία είναι "παράγωγα" της αγωνιστικής ταυτότητας και των ατομικών δεξιοτήτων του ρόστερ...
Από την άλλη πλευρά τα πράγματα για τον Παναθηναϊκό είναι πιο ξεκάθαρα από ποτέ. Όλα όσα συμβαίνουν μέχρι σήμερα οφείλονται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στην απουσία σοβαρής προπονητικής δουλειάς από τον κόουτς Αταμάν και τους συνεργάτες του και την αδυναμία του Τούρκου να βρει ρόλους και πλαίσιο που να ταιριάζει στο ποιοτικότερο ρόστερ της Ευρωλίγκα. Οι φόβοι του καλοκαιριού που αφορούσαν τη διαχείριση παιδιών όπως ο Σορτς ή ο Χολμς πλέον έχουν γίνει αντιληπτοί από όλους, ενώ πλέον έχει καταντήσει κουραστική η επιμονή στο πρόσωπο του Οσμάν επειδή τα 35λεπτα του Τούρκου διεθνή στο παρκέ δυσκολεύουν τη σύνθεση σχημάτων που θα μπορούν να παίξουν αποτελεσματικό μπάσκετ και στις δύο πλευρές του παρκέ. Ο Οσμάν είναι ένας από τους καλύτερους παίκτες της διοργάνωσης και μία τρομερή προσωπικότητα, ωστόσο τα χαρακτηριστικά των γκαρντς του τριφυλλιού (εξαιρουμένου του Γκραντ) επιβάλλουν την πλαισίωσή τους από παίκτες με αμυντική αποτελεσματικότητα...
Ακόμα και τώρα που όλα μοιάζουν... κατάμαυρα, ο Παναθηναϊκός προλαβαίνει να ανατρέψει την κατάσταση και να αποκτήσει ένα αγωνιστικό πρόσωπο που αναλογεί στην ποιότητα του ρόστερ του. Όλα βρίσκονται στα χέρια του κόουτς Αταμάν, ο οποίος ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πρέπει να βγει μπροστά και να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα που ο ίδιος έχει δημιουργήσει εξαιτίας της κακής του διαχείρισης. Λίγοι προπονητές τέτοιου επιπέδου θα είχαν παρουσιάσει ένα τόσο αποκαρδιωτικό πρόσωπο με τους συγκεκριμένους παίκτες, όμως παράλληλα και λίγοι προπονητές θα ήταν ικανοί να γείρουν... τούμπα μία τόσο άσχημη κατάσταση. Ο Τούρκος τεχνικός το έχει ξανακάνει στο παρελθόν, οπότε γιατί να μην το κάνει και τώρα; Αν εξακολουθήσει να δρα με το μέχρι τώρα σκεπτικό του, τότε οι πράσινοι πιθανότατα δε θα προλάβουν ούτε το τρένο των Play-In κι εκείνος θα χρεωθεί τη μεγαλύτερη αποτυχία στην ιστορία της διοργάνωσης...