Ο Jimmy Jump αξιολογεί τα πρώτα πεπραγμένα του Ιμανόλ Αλγουαθίλ στον Ολυμπιακό και σχολιάζει την αποτελεσματική αλλά συνάμα κι αποκρουστική εικόνα των ερυθρόλευκων που προσπαθούν να αποκτήσουν ξανά "ταυτότητα"!
Από τη στιγμή που τα τέσσερα πρώτα ντέρμπι της σεζόν σε πρωτάθλημα και κύπελλο κατέληξαν στα... χέρια των γηπεδούχων, η αλήθεια είναι ότι αργά ή γρήγορα περιμέναμε κάποιο φιλοξενούμενο να σταθεί όρθιος. Τελικά, ο πρώτος που πέτυχε κάτι τέτοιο ήταν ο Π.Α.Ο.Κ., καθώς το σύνολο του Λίσι πήρε την ισοπαλία απέναντι στον Ολυμπιακό στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" και μάλιστα με πιο εύκολο τρόπο από ό,τι δείχνει η εξέλιξη του σκορ. Το συγκεκριμένο αποτέλεσμα σίγουρα έδωσε αυτοπεποίθηση στον ασπρόμαυρο οργανισμό ενόψει της συνέχειας, ωστόσο η αλήθεια είναι ότι από βαθμολογικής πλευράς κανένας δεν πρέπει να αισθάνεται ικανοποιημένος από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός μεγάλωσε ακόμα περισσότερο τη διαφορά κι από τους δύο...
Αν εξαιρέσουμε το ασύμβατο-απαραίτητο μη συμβατό σχήμα που παρέταξε ο Λίσι ελέω και των απουσιών, προσωπικά δεν είδα κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον από το ντέρμπι της Κυριακής σε ό,τι έχει να κάνει με το τακτικό κομμάτι. Ο Π.Α.Ο.Κ. θα μπορούσε να φτάσει ακόμα και στη νίκη, καθώς το "προαπαιτούμενο" που είχε ανάγκη προκειμένου να φανεί ανταγωνιστικός στο Φάληρο, έγινε πραγματικότητα. Ποιο ήταν αυτό; Η παράταξη στο γήπεδο με την κατάλληλη ενέργεια κι ένταση. Αν συνυπολογίσουμε και την πνευματική ετοιμότητα των παικτών του, όπως και την εμπιστοσύνη που έδειξαν στο πλάνο του κόουτς, καταλαβαίνουμε ότι πολύ δύσκολα αυτός ο Ολυμπιακός θα κατάφερνε να επικρατήσει υπό τέτοιες συνθήκες...
Η ισοπαλία σε ένα ντέρμπι, ακόμα κι αν αυτό είναι εντός έδρας κι απέναντι στον τέταρτο της βαθμολογίας, δε μπορεί να θεωρείται "τραγικό" αποτέλεσμα για κανένα διεκδικητή του τίτλου. Ναι, η απόσταση από την κορυφή αυξήθηκε, ωστόσο ο Ολυμπιακός πρέπει να προβληματίζεται κυρίως για το χάσιμο χρόνου που ουσιαστικά παρατηρήθηκε από πλευράς ποδοσφαιρικής βελτίωσης αυτόν τον πρώτο 1,5 μήνα παρουσίας του Αλγουαθίλ στον πάγκο του. Προσωπικά, ανήκα στις ελάχιστες μη συνδεδεμένες με το payroll της Π.Α.Ε. "φωνές" που εξ αρχής κατέγραψα τη συμπάθειά μου για τις τακτικές ιδέες του Βάσκου τεχνικού, έχοντας αναλύσει λεπτομερώς τι σημαίνει σε αγωνιστικό κι εξωαγωνιστικό επίπεδο ο ερχομός του. Επίσης, είναι αλήθεια ότι ειδικά στον άξονα και στις θέσεις των εξτρέμ δεν έχει στη διάθεσή του παίκτες με χαρακτηριστικά που ταιριάζουν στη φιλοσοφία του, οπότε είναι δύσκολο να παρουσιάσει μια ομάδα κοντά στα δικά του "θέλω". Είναι λογικό να υπήρξε μια ξεκάθαρη στόχευση στο να έρθουν τα κατάλληλα αποτελέσματα μέχρι σήμερα, όμως επίσης ήταν ξεκάθαρο ότι ο Ολυμπιακός κατάφερνε να κερδίζει εντός κι εκτός συνόρων περισσότερο λόγω τύχης και συγκυριών...
Κάποια στιγμή αυτό το... άστρο θα έπαυε να λάμπει, αν και για να είμαστε ειλικρινείς χθες στο Φάληρο οι ερυθρόλευκοι δεν ήταν άτυχοι και δεν άξιζαν να κερδίσουν και πάλι. Το ανησυχητικό είναι ότι βλέπουμε ελάχιστα πράγματα να έχουν δουλευτεί στο κομμάτι της ανάπτυξης, όπως και γενικότερα δεν έχουν υπάρξει σημάδια βελτίωσης της γενικότερης ομαδικής λειτουργίας. Ο Ολυμπιακός της Κυριακής είχε σχεδόν ίδια εικόνα με αυτήν που παρουσίαζε όταν ακούγονταν αποδοκιμασίες στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" επί εποχής Μεντιλίμπαρ...
Μετά τη διακοπή για τις υποχρεώσεις των εθνικών ομάδων ξεκινά ένα νέο "πακέτο" αγώνων μέχρι τα Χριστούγεννα που κατά πάσα πιθανότητα ο Ολυμπιακός θα υποφέρει αρκετά για να μείνει εντός στόχων του. Αν τα καταφέρει, τότε ναι, τον Ιανουάριο θα έχει την ευκαιρία με τις κατάλληλες προσθήκες για το μοντέλο του προπονητή του να πετύχει τους στόχους του. Για να συμβεί αυτό βέβαια, θα χρειαστεί κι ο Αλγουαθίλ να δείξει επιτέλους κάτι και να μην περιμένει παιχνίδια με τις... Καλαμάτες αυτού του τόπου για να παρουσιάσει κάτι ελκυστικότερο...