O Jimmy Jump αναλύει τους λόγους των ηττών του Παναθηναϊκού από τη Βαλένθια στην Αθήνα, τι χρειάζεται να συμβεί ενόψει Game 5 που αποτελεί ματς-ορόσημο ενός τριετούς πρότζεκτ, αλλά και την κατάσταση του Ολυμπιακού μετά τη νέα πρόκρισή του στο Final Four!
Κι εκεί που λέγαμε ότι τα έχουμε δει όλα, η μπασκετική πραγματικότητα έρχεται για μας θυμίσει ότι τίποτα και σε κανέναν τομέα της ζωής μας δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Η Βαλένθια διέψευσε τους πάντες, έκανε δύο νίκες στο Ο.Α.Κ.Α. κι απέδειξε γιατί αποτέλεσε πιθανότατα την ομάδα που έπαιξε το πιο ελκυστικό μπάσκετ στην Ευρωλίγκα φέτος. Ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε ούτε τώρα να δικαιώσει τις προσδοκίες που υπάρχουν λόγω της μεταγραφικής ενίσχυσής του από το καλοκαίρι και μετά και πλέον πηγαίνει σε ένα παιχνίδι που είτε θα του δώσει την ευκαιρία να διεκδικήσει όσα αρμόζουν στην ποιότητα του ρόστερ του, είτε κατά πάσα πιθανότητα θα βάλει ουσιαστικά τέλος σε ένα πρότζεκτ που επανέφερε το σύλλογο σε ρόλο πρωταγωνιστή...
Πριν ξεκινήσουμε την αγωνιστική μας ανάλυση, θα ήθελα να τοποθετηθώ για όσα λαμβάνουν χώρα εκτός παρκέ. Η διοργάνωση έχει εξελιχθεί σε μόρφωμα χείριστου είδους κι αυτό είναι κάτι που δεν προέκυψε από τη μία μέρα στην άλλη. Αυτοί που κινούν τα νήματα δικτυώθηκαν ολοένα και περισσότερο με το πέρασμα των χρόνων και πλέον κάνουν απόλυτο κουμάντο σε διαιτητικές και δικαστικές αρχές της Ευρωλίγκα. Τα ποσά που έχουν πέσει στο τραπέζι την τελευταία διετία είναι ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ και πλέον ελάχιστοι άνθρωποι που απαρτίζουν τα κέντρα αποφάσεων δεν επηρεάζονται από τη ΜΑΦΙΑ. Στο πακέτο της διαφθοράς πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι υπάρχει ξεκάθαρη κυβερνητική στήριξη στην Ελλάδα και παράλληλα η σχεδόν καθολική καθοδήγηση των αθλητικών Μ.Μ.Ε. τα οποία έχουν αναλάβει να προωθήσουν μια προπαγάνδα που θυμίζει χρυσές εποχές Κόκκαλη-Μαρινάκη στο ποδόσφαιρο. Όλα αυτά υπήρχαν, υπάρχουν και γιγαντώθηκαν εξαιτίας της ανικανότητας Γιαννακόπουλου να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ο διοικητικός ηγέτης του τριφυλλιού γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα μας τι συμβαίνει, έκανε τα πάντα να φέρει το Final Four στην Αθήνα με τον... τρόπο του, όμως η απέναντι πλευρά με τις ευχές Μητσοτάκη επιχειρεί με όλες της τις δυνάμεις να πετύχει μια προσωπική επικοινωνιακή νίκη σε βάρος του στήνοντας τα πάντα ΞΑΝΑ. Αυτή είναι η πραγματικότητα κι οι κλάψες στα social media αποτελούν απλά απόδειξη ανικανότητας. Πέρσι, μετά τα Playoffs κατάφερε να στείλει στα τσακίδια τα βαλκανικά υποκείμενα κι έσωσε την κατάσταση. Φέτος δείχνει εντελώς ανήμπορος να προστατεύσει το πρότζεκτ που διαχειρίζεται και κυρίως τη δυναμική που αναπτύχθηκε στο club χάρη στον κόσμο του. Αυτά προς το παρόν για το εξωαγωνιστικό κομμάτι, τα υπόλοιπα εν καιρώ...
Το ερώτημα που κυριαρχεί τις τελευταίες μέρες σίγουρα έχει να κάνει με το τι άλλαξε σε τακτικό επίπεδο, προκειμένου η Βαλένθια να επιστρέψει στη σειρά. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στην αναμέτρηση της Τετάρτης, ο κύριος λόγος που ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να φτάσει στο 3-0 ήταν κυρίως η πνευματική του ανετοιμότητα στο ξεκίνημα και λιγότερο η τακτική του επάρκεια. Η ευθύνη σαφώς και βαραίνει τον κόουτς Αταμάν που δε μπόρεσε να διατηρήσει τη "φλόγα" στην ομάδα του, ωστόσο γενικότερα ο οργανισμός δε διαχειρίστηκε σωστά την κατάσταση που διαμορφώθηκε μετά το 0-2 στην Ισπανία. Η συγκεκριμένη συνθήκη ουσιαστικά... έστρωσε το δρόμο στους φιλοξενούμενους να κάνουν όσα τους αρέσουν στο glass floor και να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση εντός ενός δύσκολου περιβάλλοντος για εκείνους...
Φυσικά, η Βαλένθια έφτασε στο 1-2 όχι μόνο επειδή αντιμετώπισε μία ομάδα που προερχόταν από έναν πολυήμερο υπνωτισμό. Ο κόουτς Μαρτίνεθ κράτησε ορισμένα τακτικά πράγματα που είχε δοκιμάσει κυρίως στο Game 2 κι αφορούσαν το αμυντικό σκέλος, προκειμένου να μειώσει όσο το δυνατόν περισσότερο την πράσινη παραγωγή. Ποια ήταν αυτά; Αρχικά, είδαμε να επιμένει περισσότερο στην επιθετική άμυνα του ψηλού πάνω στον Ναν όταν εκείνος έπαιρνε οn ball screens. Με τη συγκεκριμένη κίνηση δεν επέτρεψε στον Αμερικανό σκόρερ να αναπτύξει με ευκολία τις αγαπημένες του δράσεις με τη μπάλα στα χέρια και παράλληλα τον "ανάγκασε" να πασάρει, κατάσταση στην οποία δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικός. Ο περσινός M.V.P. της διοργάνωσης δεν ήταν έτοιμος να διαχειριστεί την ισπανική αντιμετώπιση, με συνέπεια όχι μόνο να μη βοηθά εκτελεστικά στο βαθμό που ξέρουμε, αλλά και να υποπίπτει σε λάθη που έδιναν την ευκαιρία στους φιλοξενούμενους να βρουν πόντους στο "αγαπημένο" τους ανοιχτό γήπεδο...
Μία άλλη αμυντική προσαρμογή που δοκίμασε ο κόουτς Μαρτίνεθ αφορούσε την αντιμετώπιση του Σορτς. Στα ματς της Αθήνας η Βαλένθια δεν επέλεξε απλά "under" στα picks του Αμερικανού άσου, αλλά προτίμησε να κρατήσει τον αμυντικό που είχε αναλάβει την αναχαίτισή του επιδεικτικά μακριά από εκείνον. Από τη στιγμή που ο πράσινος πάγκος δε βρήκε τρόπο να αποφύγει αυτήν την κατάσταση, οι Ισπανοί κατάφερναν και να οδηγήσουν τον πρώην παίκτη της Παρί σε σουτ εκτός... ρεπερτορίου του και παράλληλα να ενισχύσουν την ομαδική τους άμυνα παίζοντας ουσιαστικά με παίκτη παραπάνω μακριά από τη μπάλα. Όπως καταλαβαίνετε, μετά την απουσία του Σλούκα και βάσει του τρόπου που αγωνίζεται την τελευταία τριετία, ο Παναθηναϊκός ήταν πολύ δύσκολο να λειτουργήσει με σταθερή αποτελεσματικότητα στο μισό γήπεδο έχοντας τους Σορτς-Ναν εντός ενός πλαισίου που δε "βολεύει" τα χαρακτηριστικά τους. Επιπλέον, είδαμε τον Κι να κάνει εξαιρετική δουλειά πάνω στον Χέιζ και τον Κοστέλο να παίρνει περισσότερα λεπτά πάνω στον Λεσόρ, καθώς είναι ένας από τους καλύτερους ψηλούς της διοργάνωσης στην άμυνα στο low post...
Το κακό ξεκίνημα στο Game 3 "χάλασε" το μυαλό των πράσινων, οι οποίοι από ένα σημείο και μετά δε μπορούσαν να ελέγξουν τις άμεσες επιθέσεις της Βαλένθια, μέσω των οποίων εκείνη φέρνει τον εαυτό της σε θέση να σκοράρει κατά ριπάς. Το ελληνικό σύνολο βρήκε λύσεις στο πρόσωπο του Ρογκαβόπουλου επιθετικά, πήγε να "κλέψει" τη νίκη στο τέλος, ωστόσο ηττήθηκε. Η σειρά οδηγήθηκε σε τέταρτο παιχνίδι, όπου άπαντες περιμέναμε τακτικές απαντήσεις από τον κόουτς Αταμάν. Αυτές δεν ήρθαν τη στιγμή που έπρεπε ή και... καθόλου σε κάποιες περιπτώσεις...
Όπως και την Τετάρτη το βράδυ, ο Παναθηναϊκός μπήκε με μηδενική προσήλωση στο παιχνίδι. Μέσα σε μία εβδομάδα άπαντες λειτουργούσαν λες και... ξέχασαν τον τρόπο παιχνιδιού της Βαλένθια, η οποία έβρισκε σκορ όποτε ήθελε και με τον τρόπο που της αρέσει (άμεσες επιθέσεις, σωστά σουτ από την περιφέρεια και συνεχείς ανανεώσεις μέσω επιθετικών ριμπάουντς πρωταγωνίστησαν στην αναμέτρηση από πλευράς Ισπανών). Το μόνο πράγμα που σκέφτηκε ο κόουτς Αταμάν προκειμένου να αποσυμπιέσει τον Ναν ήταν η ενεργοποίηση του Τολιόπουλου, ιδέα που ναι μεν έδωσε λύσεις στο πρώτο ημίχρονο, όμως ήταν καταδικαστική όταν επανήλθε λίγο πριν το φινάλε. Ο λόγος; Μα πολύ απλά το συγκεκριμένο δίδυμο μπορεί να παράξει επιθετικά, ωστόσο δεν έχει τα χαρακτηριστικά να αμυνθεί με αποτελεσματικότητα περιφερειακά. Αυτήν τη φορά η Βαλένθια ήταν πιο έτοιμη να αντιμετωπίσει και τον Ρογκαβόπουλο (έκανε "αλλαγές" για να μην πάρει τη μπάλα όταν ήθελε), ο Χέιζ βρέθηκε σε τραγική βραδιά, οπότε ο Οσμάν ήταν η μοναδική πραγματική απειλή για τους φιλοξενούμενους...
Ο Παναθηναϊκός έφερε την κατάσταση στα μέτρα του, όταν έγινε πιο σκληρός αμυντικά κι έβαλε τον Ναν μακριά από τη μπάλα στην επίθεσή του. Ο Γκραντ ανέβασε στροφές, τα πράσινα χέρια άρχισαν να... βαράνε περισσότερο κι ο Αμερικανός σκόρερ αναζητήθηκε στο μισό γήπεδο κυρίως μέσω καταστάσεων με off ball screens για περιφερειακή του εκτέλεση ή τελείωμα μετά από close out ρήγμα. Παρότι για ακόμα μία φορά ο κόουτς Αταμάν "ξέχασε" να χρησιμοποιήσει άμυνα "αλλαγών" (που αποτέλεσε ένας από τους λόγους που ήρθε το 0-2 στην Ισπανία) και ψηλά σχήματα, ο Παναθηναϊκός κατάφερε να προηγηθεί. Σε εκείνο το σημείο κόστισε ο τρόπος που ο Τούρκος τεχνικός διαχειρίστηκε το rotation του σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, καθώς πλέον οι παίκτες που χρησιμοποιούνταν δεν είχαν άλλη ενέργεια. Το 2-2 είναι πλέον γεγονός και τα πάντα θα κριθούν στο Game 5...
Όπως είναι λογικό, αυτήν τη στιγμή στο πράσινο στρατόπεδο επικρατεί... μαυρίλα. Κανένας δεν πιστεύει σε αυτό το γκρουπ, καθώς με την καθοδήγηση που έχει φέτος (και πέρσι) στα περισσότερα παιχνίδια δε μπορεί να σταθεροποιήσει την απόδοσή του. Για να υπάρξουν ελπίδες τρίτου διπλού στη Βαλένθια, καταρχάς διοίκηση, σταφ και παίκτες πρέπει να πιστέψουν ότι μπορούν να το ξανακάνουν και να παρουσιαστούν το βράδυ της Τετάρτης με την πνευματική ετοιμότητα και την αυταπάρνηση των πρώτων αγώνων. Αυτό είναι το πρώτο βήμα και χωρίς την ύπαρξή του, δε μπορούμε να συζητάμε τίποτα άλλο. Σε δεύτερη φάση, ο Παναθηναϊκός θα βρεθεί σε θέση να διεκδικήσει την πρόκριση αν ο κόουτς Αταμάν παρουσιαστεί έτοιμος να δώσει απαντήσεις σε τακτικό επίπεδο. Με τα ΠΟΛΛΑ όπλα που έχει στα χέρια του είναι αναγκασμένος να κατευθύνει έξυπνα την ομάδα του και να μην οδηγηθεί πάλι σε άθλιες προπονητικές αποφάσεις οι οποίες ουσιαστικά επιτρέπουν στους αντιπάλους να κάνουν το αγαπημένο τους παιχνίδι. Αν το τριφύλλι δεν παρουσιαστεί έτοιμο εδώ, τότε πιθανότατα να βιώσει μία κατηφόρα άνευ προηγουμένου που δε θα αντιμετωπιστεί ψύχραιμα από κανέναν...
Όσο σε βλέπω (στο Ο.Α.Κ.Α.) τόσο σε ξεχνώ (Παναθηναϊκό της Βαλένθια)
Το τεχνικό σταφ οφείλει να θυμηθεί πώς ο Παναθηναϊκός έφτασε στο 0-2 και παράλληλα να αποσυμπιέσει τους Σορτς-Ναν στο μισό γήπεδο, προκειμένου να μην προκύψει δυσκολία παραγωγής χωρίς τον Σλούκα. Η ελληνική ομάδα επέβαλλε το ρυθμό της την προηγούμενη εβδομάδα, διότι κατάφερε να μειώσει τους χρόνους εκτέλεσης της Βαλένθια και να την οδηγήσει σε επιθέσεις μετά τα πρώτα 10 δευτερόλεπτα της κατοχής. Εκεί είδαμε να ενεργοποιούνται "αλλαγές" σε αρκετά σημεία των αγώνων και να μην επιλέγεται η περιβόητη "hedge out" αντίδραση του ψηλού στα αντίπαλα on ball picks. Όχι, ο κόουτς Αταμάν δεν προτίμησε όσο νομίζουν κάποιοι αυτόν τον τύπο άμυνας στα ματς του Ο.Α.Κ.Α., αλλά πλέον είναι αναγκαίο να μην το κάνει καν. Ο λόγος; Γιατί πολύ απλά έχει απέναντί του γκαρντς με ικανότητα στην πάσα (βλ. Μοντέρο) κι ένα σύνολο που σουτάρει αποτελεσματικά spot up τρίποντα. Επιπλέον, απαιτείται να χρησιμοποιηθούν περισσότερο σχήματα με forwards στις τρεις ενδιάμεσες θέσεις και να δοθεί χρόνος σε παιδιά όπως ο Καλαϊτζάκης ή ο Φαρίντ, οι οποίοι έχουν το υπόβαθρο να παίξουν σκληρά στην άμυνα...
Ο Παναθηναϊκός έχει μπροστά του ένα παιχνίδι-ορόσημο. Αν κερδίσει, θα πάει στο Final Four με την πεποίθηση ότι μπορεί να πετύχει το μεγαλύτερο στόχο της σεζόν. Αν όχι, ουσιαστικά θα έρθει το τέλος ενός πρότζεκτ που επανέφερε το σύλλογο στη θέση που του αρμόζει, αλλά την τελευταία διετία εξαιτίας κυρίως των χειρισμών του κόουτς Αταμάν δε μπόρεσε σε κανένα σημείο να αναπτύξει σταθερή ομαδική λειτουργία και στις δύο πλευρές του παρκέ, επιμένοντας σε πράγματα που δεν είχαν καμία μπασκετική λογική. Ο Τούρκος τεχνικός είναι από τους λίγους ανθρώπους που έχουν αποδείξει ότι μπορούν να κάνουν ανατροπές, οπότε γιατί να μη συμβεί και τώρα. Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε...
Από την άλλη πλευρά, ο Ολυμπιακός έχει πετύχει εδώ και μέρες το στόχο του. Η Μονακό παρατάχθηκε με ακόμα μικρότερο ρόστερ στο τρίτο ματς, οπότε η "σκούπα" ήρθε εύκολα. Πλέον, το σύνολο του κόουτς Μπαρτζώκα μπαίνει σε μία περίοδο αποδείξεων. Έχει μπροστά του μία τεράστια πρόκληση, καθώς πρέπει να πείσει τους πάντες ότι μπορεί να φτάσει στην κορυφή ακολουθώντας έναν τρόπο παιχνιδιού που του "κόστισε" σε όλα τα προηγούμενα Final Four. Από τη στιγμή που η διοίκηση έχει κάνει τα πάντα... εκτός παρκέ, δεν υπάρχουν δικαιολογίες για κανέναν, συνεπώς θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να "συγχωρεθεί" νέα αποτυχία. Αν προκύψει αποκλεισμός του Παναθηναϊκού την Τετάρτη, ο ημιτελικός με τη Φενέρμπαχτσε του σπουδαίου Γιασικεβίτσιους θα είναι πρόωρος τελικός και μια μάχη δύο διαφορετικών μοντέλων δουλειάς. Όπως καταλαβαίνετε, θα έχουμε να πούμε πολλά...