Η μεγαλύτερη αθλητική μορφή που γνώρισε ο ομαδικός αθλητισμός στην Ελλάδα είναι ξανά εδώ κι ο Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogspot.gr τι σημαίνει η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό!
Παροξυσμός, τρέλα, συγκίνηση, αδημονία, χαρά, περηφάνια. Οι συγκεκριμένες λέξεις είναι μόνο μερικές από όσες μπορούν να περιγράψουν τα συναισθήματα των οπαδών του Παναθηναϊκού μετά την επισημοποίηση της επιστροφής του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον πράσινο πάγκο. Οι στιγμές που ζούμε είναι γενικότερα ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ σε αθλητικό επίπεδο, καθώς πέραν όλων των άλλων, το ελληνικό μπάσκετ επαναφέρει στις τάξεις του τον κορυφαίο προπονητή που γνώρισε αυτό το άθλημα στην Ευρώπη (κι έναν εκ των σπουδαιότερων παγκοσμίως) σε μία εποχή που παρά τα όσα "μαύρα" συμβαίνουν εξωαγωνιστικά, το δημοφιλέστερο σπορ στη χώρα μας είναι εκείνο με την... πορτοκαλί μπάλα (μετά και την επικείμενη άνοδο Άρη και Π.Α.Ο.Κ., η φάση θυμίζει έντονα τη δεκαετία του '90 όπου η ελληνική λίγκα ήταν η καλύτερη στην Ευρώπη). Μακάρι να αποχωρήσουν σύντομα τα σκουπίδια που κινούν τα νήματα της βρωμιάς, έτσι ώστε επιτέλους να απολαύσουμε ένα θέαμα που θα αρμόζει στην προσπάθεια και το μέγεθος των συλλόγων που έχουμε σε αυτήν τη χώρα...
Πραγματικά, είναι χαζό κάποιος να προσπαθεί να αναλύσει ή να σχολιάσει τι θα επιφέρει αγωνιστικά στον Παναθηναϊκό η επιστροφή του Ζοτς. Μιλάμε για τον άνθρωπο που ανέκαθεν δρούσε λες κι ήταν ένα βήμα μπροστά από την εποχή του, για έναν προπονητή που πάντα αποτελούσε τον εμπνευστή της νέας μορφής του αθλήματος στην Ευρώπη. Για παράδειγμα, εκείνα τα... περίεργα αλλά συνάμα κι όμορφα χρόνια στο Σπόρτινγκ, ο κόουτς εμπνεύστηκε σχήματα και τρόπους παιχνιδιού που αργότερα πρωταγωνίστησαν στα ευρωπαϊκά παρκέ, αφήνοντας πίσω ιδέες που κυριαρχούσαν μέχρι τότε (πολλά forwards στην ίδια πεντάδα, μεγάλα μεγέθη στο "5" κλπ.). Μονιμοποίησε πιο ευέλικτα σύνολα που περιλάμβαναν διαφορετικές προσεγγίσεις σε σχεδόν όλες τις θέσεις (lineups με τρία γκαρντς, mobile centers κά.) και μάς χάρισε μερικούς από τους καλύτερους παίκτες στην ιστορία. Ακόμα και στην πρόσφατη θητεία του στην Παρτιζάν, ο Ζέλικο θα κατάφερνε πιθανότατα να προσθέσει ακόμα έναν ευρωπαϊκό τίτλο στο προσωπικό του παλμαρέ αν η σειρά με τη Ρεάλ Μαδρίτης το 2023 δε μετατρεπόταν σε τσίρκο με μπουνίδια. Επιπλέον, είμαι σίγουρος ότι η εξέλιξη του συγκεκριμένου πρότζεκτ θα είχε καλύτερη πορεία αν δεν προέκυπταν οικονομικά προβλήματα και... παράξενες φιλικές σχέσεις της διοίκησης με συγκεκριμένους ατζέντηδες...
Ο Παναθηναϊκός στα χρόνια του Ομπράντοβιτς δεν κατάφερε απλά να γίνει η κορυφαία ομάδα που έχει γνωρίσει ο ελληνικός αθλητισμός επειδή κατέκτησε αμέτρητους τίτλους σε ευρωπαϊκό κι εγχώριο επίπεδο. Εκείνη η 13χρονη σύμπραξη Παύλου, Θανάση και Κώστα Γιαννακόπουλου με τον Ζοτς έφερε συνεχόμενες επιτυχίες στο σύλλογο, αλλά πρωτίστως "γέννησε" μια ταυτότητα που συνάδει με τη νοοτροπία, το ήθος, τις αξίες και τα ιδεώδη του οργανισμού. Σεβασμός, σοβαρότητα και πνεύμα νικητή αποτέλεσαν τους κύριους άξονες που αντιπροσώπευαν εκείνη την προσπάθεια κι όπως ήταν λογικό επηρέασαν και την ψυχοσύνθεση των οπαδών. Ο κόσμος του τριφυλλιού βρίσκεται σε παράκρουση από χθες όχι μόνο για αγωνιστικούς λόγους, αλλα και γιατί η ομάδα του θα έχει ξανά έναν προπονητή που θα τον αντιπροσωπεύει σε ανθρώπινο και συλλογικό επίπεδο. Έναν ηγέτη που με τη συμπεριφορά και τη στάση του θα βοηθήσει και τη νέα γενιά οπαδών να δει διαφορετικά πολλά πράγματα που δεν έχουν να κάνουν καθαρά με το μπάσκετ...
Από το 2012 και μετά ο Παναθηναϊκός είχε στον πάγκο του αρκετούς ανθρώπους με ήθος κι αξίες. Για παράδειγμα, κανένας δε μπορεί να προσάψει κάτι στον Τσάβι Πασκουάλ ή ακόμα και σε προπονητές που πέρασαν ανά καιρούς αλλά είχαν μικρότερη υπόσταση προπονητικά. Παρόλα αυτά, ήταν ξεκάθαρο ότι το γενικότερο περίβλημα ήταν εντελώς διαφορετικό από εκείνο που δημιουργήθηκε με τόσο κόπο στα 13 χρόνια του Ζέλικο. Αργά ή γρήγορα οι φορείς της νοοτροπίας που "γιγάντωσε" την ομάδα κάποτε θα λιγόστευαν και το club θα έχανε το δρόμο του ακόμα και σε μία εποχή που οικονομικά βρίσκεται στα καλύτερά του. Ο Ομπράντοβιτς μπορεί να μην καταφέρει να πετύχει αγωνιστικά όσα ονειρεύονται αυτήν τη στιγμή όλοι. Άλλωστε κανένα σενάριο δε μπορεί να αποκλειστεί στον αθλητισμό. Παρόλα αυτά, η συνεισφορά του στο σύλλογο θα είναι ξανά καταλυτική, διότι με την παρουσία του θα δώσει την ευκαιρία σε όλους τους φίλους του τριφυλλιού να μάθουν τι πραγματικά πρεσβεύει ο όρος "μπασκετικός Παναθηναϊκός" και ποιος είναι ο κατάλληλος δρόμος ώστε να έρθουν οι επιτυχίες. Ήρθε η ώρα να... ξανασυστηθούμε αφού δεν... τελειώσαμε!
ΥΓ. Όπως καταλαβαίνετε, το επόμενο διάστημα θα έχουμε να πολλά περισσότερα σχετικά με το τι σημαίνει αγωνιστικά για τον Παναθηναϊκό η πρόσληψη του κορυφαίου προπονητή όλων των εποχών στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Θεωρώ ότι ο Ζοτς θα αναγνώσει ορθά τα τρομερά ποιοτικά χαρακτηριστικά του υπάρχοντος ρόστερ και θα το ενισχύσει με παιδιά που θα διευκολύνουν το έργο της δημιουργίας μιας ισορροπημένες λειτουργίας, με αθλητικότητα, ένταση κι ικανότητα κάλυψης κάθε πιθανής ανάγκης που ίσως προκύψει στο μέλλον. Προσωπικά, περιμένω με τεράστια ανυπομονησία να δω τη διαχείριση του Κέντρικ Ναν, ο οποίος υπό τις οδηγίες του Ομπράντοβιτς θα έχει όλα τα φόντα να παρουσιάσει την καλύτερη version της καριέρας του. Ας δούμε τις πρώτες μεταγραφικές προσθήκες και σταδιακά μέσα στο καλοκαίρι θα τα αναλύσουμε όλα λεπτομερώς...