Ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε τη μεγαλύτερη μεταγραφή του φετινού καλοκαιριού στην Ελλάδα με την επιστροφή του Αζεντίν Ουναΐ κι ο Jimmy Jump σχολιάζει στο SportPortal2014.blogspot.gr όλες τις παραμέτρους της συγκεκριμένης ιστορικής κίνησης!
Ένα μεταγραφικό σήριαλ άνευ προηγουμένου είχε... happy end για τον Παναθηναϊκό. Ο Αζεντίν Ουναΐ επιστρέφει στους πράσινους μετά από ένα διάλειμμα ενός έτους στην Ισπανία όπου αγωνίστηκε με τη φανέλα της Χιρόνα, με στόχο να ηγηθεί της προσπάθειας που συντελείται στο σύλλογο για επιστροφή στην κανονικότητα! Οι συναισθηματικές μεταβολές των τελευταίων ημερών λόγω των συνεχόμενων αντικρουόμενων δημοσιευμάτων από το εξωτερικό πήγαν να τρελάνουν τον κόσμο του τριφυλλιού που καθόταν σε... αναμμένα κάρβουνα από την ώρα που προέκυψε το ενδεχόμενο απόκτησης του Μαροκινού διεθνή. Η οριστική συμφωνία όλων των μερών σκόρπισε ντελίριο ενθουσιασμού στον οργανισμό κι αν η άφιξη του παίκτη στην Αθήνα πραγματοποιούταν χωρίς να υπάρχει η πίεση του χρόνου για τη δήλωσή του στην ευρωπαϊκή λίστα, πιθανότατα θα είχαμε γίνει μάρτυρες μίας εκ των πολυπληθέστερων υποδοχών που έχουν γίνει σε ποδοσφαιριστή...
Αγωνιστικά, νομίζω ότι δε χρειάζονται ιδιαίτερες αναλύσεις. Όλοι γνωρίζετε το υψηλό ποιοτικό επίπεδο του Ουναΐ και τι μπορεί να προσφέρει στον Παναθηναϊκό. Θα αποτελέσει το ποιοτικότερο ποδοσφαιριστή του νέου πρωταθλήματος και διαθέτει εκείνα τα χαρακτηριστικά έτσι ώστε να ταιριάξει άμεσα στο πλάνο του Νίστρουπ. Όπως είχαμε αναλύσει όταν επισημοποιήθηκε η πρόσληψη του Δανού τεχνικού πριν λίγους μήνες, ο κόουτς δημιουργεί σύνολα που στηρίζουν την παραγωγή τους στο passing game και την ανάπτυξη συνεργασιών, έχοντας παράλληλα συνεχείς μεταβολές θέσεων κυρίως στην επιθετική τετράδα. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός, η μεσοεπιθετική γραμμή στελεχώνεται με παίκτες που είναι ικανοί να αποδώσουν σε διαφορετικά σημεία του γηπέδου, ενώ προστίθενται και παραμένουν άλλοι που προσφέρουν ποικιλία δεξιοτήτων και δυνατότητες δοκιμής περισσότερων τακτικών ιδεών και τοποθετήσεων. Για παράδειγμα, δεν είναι καθόλου τυχαίο ούτε ότι επιλέχθηκε ο Λιβάι Γκαρσία, ένας φορ που μπορεί να παίξει άνετα και στα πλάγια, ούτε η μονιμοποίηση (μέχρι στιγμής) του Τετέι (φορ ανάλογων χαρακτηριστικών) στο πλάι του...
Ο Ουναΐ είναι ένας τέτοιος μέσος, όπως είναι κι οι Γιάγκουσιτς, Κάνγκουα (χρησιμοποιείται μέχρι στιγμής στη δυάδα μπροστά από τα στόπερς) και Ταμπόρδα. Διαθέτει το "πακέτο" να χρησιμοποιηθεί και στον άξονα και στα πλάγια και να παράξει συνεργασίες και τροφοδοτήσεις από οποιοδήποτε σημείο του τελευταίου τρίτου. Μετά την ένταξη του Λιβάι, ο Νίστρουπ δείχνει να μονιμοποιεί μία τακτική, όπου ο Παναθηναϊκός παρατάσσεται με 4-4-2, αλλά σε φάση ανάπτυξης οι θέσεις μεταβάλλονται. Ο σχηματισμός γίνεται ουσιαστικά 3-1-4-2 ή 3-2-4-1, με τον έναν εκ των δύο πλάγιων μπακ να μένει πίσω στο πλάι των Ντε Φράι-Φαν Ντρόνγκελεν, το "6άρι" να κινείται μπροστά από την τριάδα είτε μόνος του είτε έχοντας δίπλα το "8άρι", το ένα εξτρέμ να λειτουργεί ως "10άρι" με τον αντίστοιχο πλάγιο αμυντικό να ανεβαίνει, τον έτερο πλάγιο μεσοεπιθετικό να δίνει πλάτος από απέναντι και τους φορ ή να παίζουν στην κορυφή μαζί ή ένας εκ των δύο να "κατεβαίνει" περιφερειακά (ο Τετέι προς τα αριστερά, ο Λιβάι προς τα δεξιά). Το λεγόμενο "box to box" χαφ άλλες φορές τοποθετείται χαμηλά κι άλλες ανεβαίνει ψηλά, όπου σχηματίζεται ένα άτυπο "τρίγωνο" με αυτόν, το "6άρι" και το εξτρέμ-"10άρι" (π.χ. Ταμπόρδα), ενώ στη συγκεκριμένη τριάδα μερικές φορές βλέπουμε και κάποιο φορ, συνθήκη που προβλέπει κίνηση του πλάγιου μεσοεπιθετικού-δημιουργού προς την επίθεση...
Όλα αυτά είναι μερικές από τις ιδέες που δουλεύει ο Νίστρουπ όλο αυτόν το καιρό και καταλαβαίνετε ότι η αποτελεσματικότητά τους θα είναι μεγαλύτερη όταν ενταχθεί ένας μέσος όπως ο Ουναΐ. Πραγματικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί παντού εντός αυτού του σχηματισμού και το μόνο που μένει να δούμε είναι πώς η συγκεκριμένη σύνθεση θα καταφέρει να λειτουργήσει καλά και στον αμυντικό τομέα. Όπως είναι λογικό, υπάρχει αναμονή για την εικόνα του Λούζα σε αυτό το κομμάτι, ενώ η πρώτη εικόνα του Κάνγκουα ήταν άκρως θετική όσον αφορά την επιθυμία του να συνεισφέρει ποικιλοτρόπως κι όχι μόνο επιθετικά. Αν θυμάστε, στην ανάλυση των χαρακτηριστικών του Αφρικανού μέσου είχαμε επισημάνει ότι σε αυτόν τον Παναθηναϊκό είναι αναγκαίο ο περσινός M.V.P. του πρωταθλήματος του Ισραήλ να δείξει ένα πιο μαχητικό πρόσωπο σε σχέση με αυτό των τελευταίων ετών, καθώς στη Χάποελ Μπεερ Σεβά λειτουργούσε περισσότερο ως "σταρ", παρά ως "εργαλείο". Επίσης, καλό θα ήταν άπαντες να δώσουν και λίγο χρόνο στον Καμαρά και να μην υποτιμούνται σε τόσο μεγάλο βαθμό παιδιά όπως ο Τσιριβέγια κι ο Κοντούρης...
Επειδή πλέον εντάσσεται σε ένα σύνολο με στόχευση κι επιθετικό πλάνο (σε αντίθεση με ό,τι γινόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια της πρώτης του πράσινης εμπειρίας), θεωρώ ότι αργά ή γρήγορα ο Ουναΐ θα καταφέρει να προσφέρει όσα περιμένει όλος ο οργανισμός του Παναθηναϊκού. Οι προβληματισμοί μου έχουν να κάνουν μόνο με το κατά πόσο ο Μαροκινός παικταράς θα καταφέρει να υποστηρίξει το ρόλο του ηγέτη που θα κουβαλά στις πλάτες του από εδώ και πέρα λόγω της ποιότητάς του και του γεγονότος ότι αποτελεί την ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία του club, καθώς μιλάμε για ένα παιδί με ιδιαίτερο πνευματικό υπόβαθρο. Όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μετά από όσα έκανε στην Ισπανία -έστω σε μία ομάδα που εντέλει υποβιβάστηκε- και στο πρόσφατο Μουντιάλ, όσες ομάδες ενδιαφέρθηκαν να τον αποκτήσουν από ανώτερες λίγκες από την ελληνική, δεν ήταν διατεθειμένες να προσφέρουν οκταψήφιο αριθμό χρημάτων. Προσωπικά, πιστεύω ότι θα του έκανε καλό να παραμείνει όσο... αχάμπαρος είναι μέχρι τώρα κι απλά να ακολουθήσει τις εντολές του προπονητή του...
Γενικότερα κι ανεξάρτητα από το τι θα γίνει από εδώ και πέρα, η Ουναΐ είναι ο "Σλούκας" του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού. Τι εννοώ με αυτόν τον παραλληλισμό; Με τη μεταγραφή του Μαροκινού διεθνή ο σύλλογος στέλνει μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι όντως πλέον λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο και με μοναδικό στόχο την επιστροφή στους τίτλους. Όπως και τότε στο μπασκετικό τμήμα πριν από τον Σλούκα, έτσι και τώρα πριν τον Ουναΐ είχαν γίνει κι άλλες κινήσεις που προϊδέαζαν τον ερχομό κάτι διαφορετικού. Παρόλα αυτά και στις δύο περιόδους οι συγκεκριμένες μεταγραφές ήταν εκείνες που έπεισαν τους πάντες ότι χτίζεται κάτι πραγματικά σοβαρό κι η είδησή τους άλλαξε ολοκληρωτικά το κλίμα στις τάξεις των οπαδών. Τα επιτεύγματα του Έλληνα γκαρντ είναι σχεδόν απίθανο να επιτευχθούν έστω και σε αναλογικά επίπεδα από τον πρώην άσο της Χιρόνα, ωστόσο για τον κόσμο του συλλόγου, η σημασία της απόκτησής του είναι περίπου ίδια...
ΥΓ. Το "κακό παιδί" Ουναΐ εδώ και τρία χρόνια αρνείται συνεχώς να πάει σε αραβικές ομάδες που φέτος έφτασαν στο σημείο να του προσφέρουν μέχρι και πέντε εκατομμύρια συμβόλαιο. Επιπλέον, παρότι πέρασε όμορφα μόνο λίγους μήνες φορώντας τη φανέλα του Παναθηναϊκού, πρόλαβε να δεθεί μαζί του και να δώσει άπειρα άκυρα στον Βαγγέλη και τις δούλες του. Αυτή η μεταγραφή αποτελεί προσωπική νίκη του Αλαφούζου επί του Μαρινάκη, όμως αυτό δε σημαίνει ότι ο νέος πρόεδρος της Super League 1 παύει να θεωρείται ο πιο αποτυχημένος παράγοντας στην ιστορία του συλλόγου...