Το SportPortal2014.blogspot.gr έχει την τιμή και τη χαρά να φιλοξενεί την τεράστια Εβίνα Μάλτση, την παίκτρια-σύμβολο του γυναικείου μπάσκετ στη χώρα μας! Οι σημαντικότεροι σταθμοί της σπουδαίας καριέρας της, η ζωή και τα πλάνα της μετά την απόσυρσή της από την ενεργό δράση, το ''ελληνικό'' μέλλον του αθλήματος κι η ευχή-''πρόταση'' που στέλνει μέσω τoυ blog μας!
Την ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου για αυτήν τη συνέντευξη, της ζητώ (ξανά) συγγνώμη αν έκανα ακόμα... βαρύτερο το καθημερινό της πρόγραμμα και της εύχομαι ό,τι καλύτερο στη ζωή της!
To ''who is who'' της Εβίνας για τους... ελάχιστους που δεν τη γνωρίζουν
Η Εβίνα Μάλτση ξεκίνησε από τη Γουμένισσα του Κιλκίς κι έχτισε μία ζηλευτή καριέρα 2,5 δεκαετιών, με σταθμούς το W.N.B.A., την παρουσία σε έντεκα ευρωπαϊκές ομάδες από οχτώ διαφορετικές χώρες και στους δύο αιώνιους της Ελλάδας, την Ολυμπιάδα της Αθήνας, τα δύο Παγκόσμια, τα εφτά Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και τους 214 αγώνες με την Εθνική Γυναικών, τους δώδεκα τίτλους και τις αμέτρητες ατομικές διακρίσεις, με κορωνίδα το βραβείο της MVP του Ευρωμπάσκετ του 2009...
Έχει περάσει περίπου ένας χρόνος από την απόσυρσή σου από τα παρκέ... Πώς είναι η ζωή σου πλέον;
Τελείως διαφορετική. Δεν ξέρω αν υπάρχει καταλληλότερη λέξη ή φράση για να την εκφράσει. Είναι κάτι τελείως άλλο από όλο αυτό που ήταν, όταν έπαιζα μπάσκετ. Λόγω και του κορωνοϊού, είμαι μακριά από τα γήπεδα. Δεν κάνω προπόνηση μπάσκετ, δεν έχω αγώνες τα Σαββατοκύριακα, δεν έχω πόνους στο σώμα μου, δεν έχω άγχος και πίεση για την απόδοσή μου. Παρόλα αυτά, δε μένω μακριά από το άθλημα. Παρακολουθώ σχεδόν όλους τους αγώνες που μπορώ και με ενδιαφέρουν, συνεχίζω να διαβάζω το παιχνίδι κι εξακολουθώ να σκέφτομαι μπάσκετ σε όλα τα επίπεδα της ζωής μου. Έχω όμως λιγότερο ελεύθερο χρόνο. Σχεδόν καθόλου κενές μέρες. Γέμισα το πρόγραμμά μου με πράγματα που θέλω να κάνω, επενδύοντας στην εξέλιξη και την πρόοδό μου.
Πόσο δύσκολο είναι το να βάζει ένας αθλητής τέλος στην καριέρα του;
Είναι δύσκολο, επίπονο και στενάχωρο να αποδεχτείς, ότι όλο αυτό κάποια στιγμή τελειώνει. Όσο μακάβριο κι αν ακούγεται, είναι ένας μικρός - αν όχι- πρώτος θάνατος. Είναι σα να αποχωρίζεσαι κάποιον που αγαπάς παρά πολύ κι αυτός ο κάποιος είναι ο ίδιος σου ο εαυτός.
Όλο αυτό το διάστημα έχεις σκεφτεί, ότι ίσως να ''βιάστηκες'' να αποσυρθείς;
Ε όχι και βιάστηκα να αποσυρθώ (γέλια). Είμαι πλέον 42... Σε ποιον να το πεις ότι αποσύρθηκα πέρσι και πως βιάστηκα κιόλας... Θα ήταν οξύμωρο. Όχι, δε νιώθω καθόλου έτσι. Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη που κατάφερα να αγωνίζομαι σε υψηλό επίπεδο μέχρι αυτήν την ηλικία. Μετά από 25 χρόνια είμαι ευχαριστημένη με τα όσα έζησα. Γεμάτη και χορτάτη αποχώρησα, κάτω από τις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Έκλεισα την καριέρα μου ούσα υγιής, λαμβάνοντας τιμές και δόξα. Νιώθω μόνο ευγνωμοσύνη!
Έχει περάσει από το μυαλό σου να γίνεις προπονήτρια ή να ασχοληθείς άμεσα με το μπάσκετ μέσω κάποιου άλλου πόστου, π.χ. στην Εθνική ομάδα;
Δεν έχει βγει ποτέ από το μυαλό μου το να συνεχίσω να ασχολούμαι με το μπάσκετ. Με όποιον καλύτερο τρόπο μπορώ, θα συνεχίσω να υπηρετώ και να προσφέρω στο άθλημα και στην ομάδα που αγαπώ.
Όταν η μικρή Εβίνα ξεκινούσε να σκάει την πορτοκαλί θεά στη Γουμένισσα του Κιλκίς, ονειρευόταν -έστω και μερικά- από όσα σπουδαία τελικά πέτυχε;
Η αλήθεια είναι πως δε θυμάμαι να σου πω τι ακριβώς ονειρευόταν η μικρή Εβίνα πέρα από το ότι ήθελε να μοιάσει στους ήρωές της, στους πρωταγωνιστές του 1987 και να πάει στην Αμερική!
Ποια ήταν πιο ευτυχισμένη στιγμή της καριέρας σου;
Χμ... Ξέρω πως πρέπει να απαντήσω διαλέγοντας μία, αλλά εγώ θέλω να θυμάμαι περισσότερες κι έτσι δε μπορώ να τις διαχωρίσω. Σίγουρα ένας τρίτος θα έλεγε το 2009 την κατάκτηση της πέμπτης θέσης στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα με την εθνική ομάδα και το βραβείο της MVP. Εγώ θα προσέθετα σε αυτήν τη συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004 και τη μετακόμισή μου στο W.N.B.A.. Ήταν μια πολύ γεμάτη σεζόν, με την παρουσία μου εκεί να ξεχωρίζει σε πολλούς τομείς. Τέλος, οι πιο έντονες στιγμές ήταν αυτές των επιτυχιών και των διακρίσεων με την Εθνική ομάδα! Ολυμπιακοί αγώνες, εφτά συμμετοχές σε πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα και δύο σε παγκόσμια. Το 2004, το 2009, το 2017 και το 2018 είναι αυτά που ξεχωρίζουν μέσα μου...
Φόρεσες 214 φορές τη φανέλα με τη γαλανόλευκη. Πώς αισθανόσουν όταν αγωνιζόσουν με την Εθνική ομάδα και παράλληλα πώς αντιμετώπιζες το γεγονός, ότι όλοι μας περιμέναμε -σχεδόν πάντοτε- από εσένα να ηγηθείς των προσπαθειών της;
Κάθε φορά που φορούσα τη γαλανόλευκη αισθανόμουν δέος κι ανατριχίλα. Τιμή και περηφάνια. ΣΕΒΑΣΜΟ και τεράστια ευθύνη. Το τι περιμένατε εσείς από μένα δεν το γνωρίζω, το θέμα είναι τι περίμεναν από μένα οι προπονητές μου, οι συμπαίχτριές μου και τι περίμενα εγώ από τον εαυτό μου. Όλα είναι θέμα ρόλων... Ειδικά σε ομαδικά αθλήματα, το αποτέλεσμα έρχεται μέσα από το σύνολο κι εγώ απλά αναλάμβανα αυτόν το ρόλο με μεγάλο αίσθημα ευθύνης.
Πέρασα από το ερασιτεχνικό στο επαγγελματικό γυναικείο μπάσκετ κι αναφέρομαι στην οργάνωση, την προβολή, τη διαφήμιση και τη διεξαγωγή των αγώνων σε καινούρια και γεμάτα γήπεδα...
Πώς βλέπεις το μέλλον του γυναικείου μπάσκετ στη χώρα μας;
Τα μηνύματα που παίρνουμε από τις νέες γενιές που ακολουθούν και ξεχωρίζουν είναι αισιόδοξα. Ταλέντο υπάρχει... Δυστυχώς η οικονομική κρίση από τη μία και τώρα ο κορωνοϊός από την άλλη, δυσκολεύει πολύ την κατάσταση. Υπάρχει οικονομική στενότητα με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται το πρωτάθλημα τη δεδομένη στιγμή. Φυσικά, αυτό μπορεί εύκολα -κι εύχομαι σύντομα- να ανατραπεί. Εκεί αποσκοπούμε όλοι μας.
Πώς νιώθεις, όταν σε αποκαλούν ''Θηλυκό Γκάλη'' και τι σημαίνει για σένα το να θεωρείσαι ως η μεγαλύτερη παίκτρια στην ιστορία του ελληνικού γυναικείου μπάσκετ;
Το ''μεγαλύτερη'' να φανταστώ αναφέρεται στην ηλικία μου, αν και δε στέκει γιατί υπάρχουν παίχτριες μεγαλύτερες από μένα που ακόμα παίζουν (γέλια). Το να με αποκαλούν γυναικείο Γκάλη είναι κάπως περίεργο. Από τη μία με τιμά ο συσχετισμός, όμως από την άλλη είμαστε δύο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετική πορεία κι ιστορία. Ο Νίκος Γκάλης είναι ένας ζωντανός θρύλος κι αποτέλεσε παιδικό μου πρότυπο για χρόνια. Ο κόσμος στην προσπάθειά του να εκθειάσει την πορεία μου, με παρομοιάζει μαζί του, αλλά στην πραγματικότητα δεν υφίσταται σύγκριση. Κάθε αθλητής, άντρας ή γυναίκα, έχει τη δίκη του πορεία, γράφει τη δίκη του ιστορία και ξεχωρίζει στο χώρο του με υπογραφή το όνομά του και μόνο. Θα έπρεπε το ''Εβίνα Μάλτση'' να είναι αρκετό για να με χαρακτηρίζει.
Θέλω να μου περιγράψεις σε μία πρόταση το ρόλο της οικογένειας στη ζωή σου...
Η αρχή και το τέλος. Τα πάντα! Η οικογένεια για μένα είναι πάντα η δύναμή μου, αλλά και η αδυναμία μου!
Τι θα συμβούλευες μία νέα κοπέλα που ξεκινά τώρα την καριέρα της στο χώρο του μπάσκετ και πιθανότατα σε έχει πρότυπο;
Να ταχθεί σε ό,τι αγαπά. Να κάνει όνειρα χωρίς ταβάνι και να δουλέψει σκληρά. Η σκληρή δουλειά πάντα ανταμείβεται κι όταν στοχεύσεις το φεγγάρι, ακόμα κι αν αστοχήσεις, θα πέσεις μέσα στα αστέρια...
Από φέτος θα μπορούσε να σε συναντήσει και στην ΑntetokounBros Academy. Πώς κυλά η συγκεκριμένη εμπειρία σου κι επίσης θέλω να μας πεις αν αυτόν τον καιρό ετοιμάζεις και κάτι άλλο γύρω από το άθλημα...
Πρόκειται για μια ακαδημία πρότυπο. Όλοι αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος του ονόματος, αλλά και της προσπάθειας για όλο αυτό που η οικογένεια Αntetokounbros εμπνεύστηκε κι υλοποιεί. Πρόκειται για ένα υπέροχο project. Δεν έχουμε ξεκινήσει ακόμα, καθώς τώρα βρισκόμαστε στη διαδικασία των εγγράφων. Οι προπονήσεις ξεκινούν το Νοέμβριο και τις περιμένουμε όλοι με χαρά κι ανυπομονησία!
Κλείνοντας, θα ήθελα να στείλεις ένα μήνυμα σε όλους τους αναγνώστες του SportPortal2014.blogspot.gr...
Όπως πάντα, εύχομαι πρώτα από όλα υγεία. Επίσης, στους δύσκολους καιρούς που περνάμε, να παραμένουμε θετικοί, εστιάζοντας σε αυτούς κι αυτά που αγαπάμε. Όλα θα πάνε καλά, αρκεί ο καθένας από εμάς να βάλει ένα μικρό λιθαράκι στο σύνολο!