Ο Jimmy Jump αναλύει το αθηναϊκό ντέρμπι κι αναρωτιέται αν Α.Ε.Κ. και Παναθηναϊκός είναι έτοιμοι να εμπιστευτούν τους ηγέτες των φετινών συνόλων τους...
Το τελευταίο ντέρμπι του πρώτου γύρου της Super League κατέληξε σε κιτρινόμαυρα χέρια και λίγο πριν τη διακοπή για τις γιορτές, η βαθμολογία πήρε τη μορφή που λίγο έως πολύ περιμέναμε κι ήταν δίκαιο να είχε, βάσει των όσων έχουν δείξει μέχρι στιγμής οι ομάδες. Η Α.Ε.Κ. κατάφερε να κρατήσει μία κάποια επαφή με τον Ολυμπιακό, ο οποίος για πολλούς λόγους ήταν, είναι και θα είναι το ξεκάθαρο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου, ενώ Π.Α.Ο.Κ. και Παναθηναϊκός είδαν τους κιτρινόμαυρους να ξεφεύγουν αρκετά. Φυσικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε το ενδεχόμενο ο Άρης να ανακτήσει τους έξι βαθμούς που του έχουν αφαιρεθεί, κάτι που αν συμβεί θα τον φέρει μόλις ένα ''τρίποντο'' πίσω από τη δεύτερη θέση...
Η αναμέτρηση του Ο.Α.Κ.Α. κύλησε όπως πάνω-κάτω το περίμενα. Σταδιακά η Α.Ε.Κ. μετατρέπεται σε σύνολο φιλοσοφίας Γιαννίκη, που όπως είχα επισημάνει μετά την πρόσληψή του στηρίζεται στους εξής άξονες:
α) Ένταση στα τρεξίματα
β) Κίνηση στους κενούς χώρους
γ) Pressing ψηλά με παγίδες σε συγκεκριμένους στόχους
δ) Αμεσότητα
ε) Μικρές αποστάσεις κι ισορροπία μεταξύ των γραμμών
Ειδικά στα πρώτα λεπτά κάθε ημιχρόνου, η Ένωση πρεσάρει αρκετά ψηλά και με ένταση, στοιχείο που κατά τη γνώμη μου οδήγησε τον Γιοβάνοβιτς στη χρησιμοποίηση του Μαουρίσιο αντί του Αλεξανδρόπουλου στη μεσαία γραμμή. Ο έμπειρος χαφ μπορεί να ελέγξει και να αποφύγει τα λάθη υπό συνθήκες πίεσης σε μεγαλύτερο βαθμό από τον άπειρο διεθνή, ενώ θεωρώ πως το σχέδιο του τεχνικού του τριφυλλιού περιλάμβανε είσοδο του δεύτερου μετά το 60', χρονικό σημείο που οι γηπεδούχοι έχουν δείξει ότι χάνουν τη ''φρεσκάδα'' τους. Η Α.Ε.Κ. εκμεταλλεύτηκε το δυνατό ξεκίνημά της όπου θα μπορούσε να πετύχει κι άλλο τέρμα και στη συνέχεια με εξαίρεση τα πρώτα λεπτά του δεύτερο μέρους, έδωσε χώρο στον αντίπαλό της, επιδιώκοντας να ''χτυπήσει'' στο transition και να κλείσει τους χώρους προς την εστία της. Σε γενικές γραμμές το κατάφερε, ωστόσο νομίζω πως πρέπει να βελτιωθεί σε καταστάσεις που αμύνεται οργανωμένα...
Όπως τονίζω από το καλοκαίρι, κατά τη γνώμη μου η Α.Ε.Κ. θα έπρεπε να οριοθετήσει τους φετινούς της στόχους διαφορετικά από το τι επιτάσσει η ''βαριά'' φανέλα της. Το club προχώρησε σε ολικό rebuilding στο ρόστερ της, ενώ πέρα από αυτό βίωσε νέο αγωνιστικό σοκ μετά τον αποκλεισμό-ντροπή από τη Βέλεζ και τον Οκτώβριο άλλαξε προπονητή, με τον αντικαταστάτη του να διαθέτει διαφορετική φιλοσοφία από εκείνον. Μέχρι στιγμής, η Ένωση έχει κάνει μία μικρή υπέρβαση αγωνιστικά κι εφόσον αντέξει μέχρι τα Χριστούγεννα και γίνουν κάποιες καίριες προσθήκες τον Ιανουάριο, ίσως θα έχει την ευκαιρία της να διεκδικήσει τον τίτλο. Παρόλα αυτά, ο οργανισμός πρέπει να θέσει διαφορετικούς αυτοσκοπούς. Πρώτον, άπαντες πρέπει να προστατέψουν την ομάδα και να μην την κρίνουν από το κατά πόσο ανταγωνιστική θα μείνει μέχρι τέλους βάσει των αποτελεσμάτων της και δεύτερον, ο Αργύρης Γιαννίκης να στηριχθεί εμπράκτως, αφού δε γίνεται κάθε χρόνο να γίνονται αλλεπάλληλες αλλαγές προπονητή. Αν υπήρχαν αμφιβολίες για τον ομογενή κόουτς, αυτές θα έπρεπε να σημειωθούν τον περασμένο Οκτώβριο και να μην προχωρήσει η περίπτωσή του. Πλέον, δεν υπάρχει άλλος δρόμος κι η επιλογή του πρέπει να ''δικαιολογηθεί'' με κάθε τρόπο...
Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε φάση σύγχυσης. Τα πεπραγμένα του ανδρείκελου Γιάννη Αλαφούζου δεν έχουν αφήσει ίχνος υπομονής στο εσωτερικό του πράσινου κόσμου, ο οποίος εξακολουθεί να βλέπει στο πρόσωπό του τον κύριο υπεύθυνο της απίστευτης κι ατέλειωτης κατρακύλας που βιώνει η ομάδα του. Πλέον, όποιος προπονητής, παίκτης, στέλεχος κλπ. γίνεται μέλος αυτού του τμήματος, γνωρίζει από την αρχή ότι δεν έχει κανένα χρόνο προσαρμογής και πολύ δύσκολα θα καταφέρει να πετύχει, αφού το club έχει μετατραπεί σε ''νεκροταφείο'' καριέρων επαγγελματιών του ποδοσφαίρου εξαιτίας των ενεργειών του μεγαλομετόχου-ανέκδοτο. Όλα αυτά τα ήξερε εξ αρχής ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς και παρότι στηρίζεται επίμονα από τα κατευθυνόμενα Μ.Μ.Ε. του αφεντικού του, αργά ή γρήγορα δεν αποκλείω να εκδιωχθεί-πεταχτεί σα στημένη λεμονόκουπα, όπως κι οι περισσότεροι προκάτοχοί του...
Ο έμπειρος τεχνικός ανέλαβε ένα σύνολο που πέρσι ''βιάστηκε'' ποδοσφαιρικά. Αρχικά, στελεχώθηκε με παίκτες για να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, ωστόσο ο άπειρος Πογιάτος δεν πλαισιώθηκε με ικανούς συνεργάτες. Η ομάδα δεν πραγματοποίησε επαγγελματική προετοιμασία κι ενώ έπασχε στον τομέα της φυσικής κατάστασης, ήρθε κι η πρόσληψη ενός προπονητή εντελώς διαφορετικής φιλοσοφίας, όπως είναι ο Λάζλο Μπόλονι. Το συνεχόμενο αντί-ποδόσφαιρο συνοδεύτηκε από έναν ταπεινό ευρωπαϊκό αποκλεισμό, μα πάνω από όλα έφερε σε σημείο μηδέν αγωνιστικά το club. Αναλύοντας όλα αυτά, ο Γιοβάνοβιτς αποφάσισε να μην προχωρήσει σε ολικό λίφτινγκ, επειδή θεώρησε ορθά πως το περσινό ρόστερ δεν αξιοποιήθηκε ούτε στο ελάχιστο. Έπειτα, στηριζόμενος στη συγκεκριμένη απόφασή του, προχώρησε σε επιλεγμένες μεταγραφικές κινήσεις κι από την αρχή προσπαθεί σε σταθερή βάση να μονιμοποιήσει ένα στυλ παιχνιδιού που αρμόζει στο μέγεθος του συλλόγου...
To ερώτημα είναι ένα: Ο Σέρβος κόουτς είναι ικανός να βάλει σε τάξη τη σταδιακή ανοικοδόμηση του τριφυλλιού, βάζοντας φέτος τις βάσεις; Προσωπικά πιστεύω πως ναι, αν κι όπως έχω αναφέρει τους προηγούμενους μήνες:
1) Tα σύνολά του ανέκαθεν αισθάνονταν ''βολικότερα'' παίζοντας πιο σφιχτά κι ακολουθώντας έναν τρόπο ανάπτυξης που στηριζόταν στην αμεσότητα...
2) Δε διαχειρίζεται όπως πρέπει κάποιες καταστάσεις και προσπαθεί να ελέγξει τα ''αποδυτήρια'' επιμένοντας σε επιλογές που τον έχουν οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα νωρίτερα, ακόμα κι αν οι απαιτήσεις του επόμενου ματς είναι διαφορετικές...
3) Δυσκολεύεται στο μεταγραφικό σχεδιασμό και σπάνια οι εισηγήσεις του αποδεικνύονται ικανοποιητικές σε μεγάλο βαθμό...
Όπως έχω τονίσει πρόσφατα, ο Παναθηναϊκός έχει έναν προπονητή που θα μπορούσε να ήταν στον πάγκο του ακόμα κι όταν ήταν ''κανονικός''. Παρόλα αυτά, αν βρισκόταν σε αυτήν τη θέση κάποια χρόνια νωρίτερα, τα φετινά αποτελέσματα θα τον είχαν οδηγήσει στο... ταμείο ανεργίας προ πολλού. Οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος του, αφού ακόμα κι αν καταφέρει να δημιουργήσει ένα ανταγωνιστικό σύνολο, κανείς δεν εγγυάται ότι ο Γιάννης Αλαφούζος θα τον ''βοηθήσει'' το ερχόμενο καλοκαίρι να επαναφέρει το τριφύλλι σε τροχιά πρωταθλητισμού. Κακά τα ψέματα κι όπως συμβαίνει και στην περίπτωση της Α.Ε.Κ., ο κόσμος πλέον πολύ δύσκολα εμπιστεύεται τα μέλη της ομάδας του, εξαιτίας των συνεχόμενων αγωνιστικών αποτυχιών. Μαζί με την υπομονή, η ανάκτηση της εμπιστοσύνης προς τη διοίκηση ή έναν προπονητή, θα κρίνει την ταχύτητα που οι συγκεκριμένοι οργανισμοί θα επιστρέψουν στο δρόμο των επιτυχιών...