Ο Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogspot.gr τη φιλοσοφία και την αγωνιστική κατεύθυνση που προσπαθεί να προσδώσει στην Α.Ε.Κ. ο Αργύρης Γιαννίκης!
Το πρότζεκτ που ''τρέχει'' στην Α.Ε.Κ. από τα τέλη της περασμένης άνοιξης και σχεδιάστηκε από τους Γιάννη Παπαδημητρίου και Παναγιώτη Κονέ αποτελεί αναμφίβολα το πιο ενδιαφέρον ποδοσφαιρικό εγχείρημα στον ελληνικό χώρο αυτήν τη στιγμή. Από τη μία πλευρά είχαμε ένα ριζικό rebuilidng που σπάνια συναντάται σε top club κι από την άλλη υπάρχει η υποχρέωση δημιουργίας ενός ανταγωνιστικού συνόλου ενόψει της εισόδου στο νέο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας την επόμενη σεζόν. Ο ταπεινωτικός αποκλεισμός από τη Βέλεζ στα προκριματικά του Conference League, σε συνδυασμό με την απροσδόκητη αποχώρηση του Βλάνταν Μιλόγεβιτς δυσκόλεψαν σε μεγάλο βαθμό την προσπάθεια όλου του κιτρινόμαυρου οργανισμού, ωστόσο τα καλά αποτελέσματα στις εφτά πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος κι αισιοδοξία που ''γεννά'' ο ερχομός του Αργύρη Γιαννίκη, έχουν δημιουργήσει στην Ένωση ένα πολύ όμορφο κλίμα...
''...Κατά την άποψή μου, ο Μιλόγεβιτς αποτελεί μία καταπληκτική λύση, προκειμένου η Ένωση να αποκτήσει ξανά μία συγκεκριμένη κι ανάλογη του μεγέθους της αγωνιστική φιλοσοφία. Είμαι απόλυτα βέβαιος πως αργά ή γρήγορα ο συγκεκριμένος στόχος θα επιτευχθεί, αρκεί να υπάρξει ΗΡΕΜΙΑ κι ΥΠΟΜΟΝΗ από ολόκληρο τον οργανισμό. Επειδή κάτι τέτοιο μοιάζει σχεδόν... ανέφικτο εξαιτίας της φετινής αποτυχίας, προσωπικά διατηρώ τις μοναδικές επιφυλάξεις ως προς την επιλογή του Σέρβου, καθώς δεν τον θεωρώ ακόμα απολύτως έτοιμο να διαχειριστεί συνθήκες πίεσης σε επίπεδο πρωταθλητισμού. Στον Ερυθρό Αστέρα πέτυχε, ωστόσο εκείνος πρωταγωνιστούσε έτσι κι αλλιώς τα τελευταία χρόνια στη χώρα του, ενώ οι επιτυχίες που σημείωσε μαζί του στα προκριματικά του Champions League, δεν αποτελούσαν αυτοσκοπό αλλά υπερβάσεις...''.
Η ''πρόβλεψή'' μας αποδείχθηκε εύστοχη πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Ο Σέρβος τεχνικός παρέλαβε ένα ποδοσφαιρικό έκτρωμα, το οποίο προσπάθησε να μεταμορφωθεί αγωνιστικά και ψυχολογικά μέσω πολλαπλών μεταγραφών. Η καθυστέρηση κάποιων σημαντικών προσθηκών δεν του ''επέτρεψε'' να δουλέψει όπως ήθελε από τότε που ανέλαβε, όμως παρά την πίεση, η Α.Ε.Κ. άρχιζε να αποκτά ένα συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού. Πολλοί μπορεί να πιστεύουν το αντίθετο, όμως το πρόβλημα του Μιλόγεβιτς δεν ήταν σε καμία περίπτωση τακτικής φύσεως, αλλά στο πνευματικό κομμάτι. Ο αποκλεισμός από τη Βέλεζ κι η ''καθαρή'' ήττα στο ντέρμπι με τον ελλιπή Π.Α.Ο.Κ. ''χάλασαν'' το μυαλό του κι όπως είχα αναφέρει από το καλοκαίρι, αποδείχθηκε πως ήταν ανέτοιμος να διαχειριστεί συνθήκες πίεσης σε επίπεδο πρωταθλητισμού. Παρόλα αυτά ξαναλέω, ότι αγωνιστικά, έστω και για λίγο, κατάφερε να βάλει μία προπονητική σειρά στο ρόστερ του και να παραδώσει στο διάδοχό του μία καλύτερη βάση δουλειάς από αυτήν που ανέλαβε...
Όποιος ισχυρίζεται ότι αγαπά το ελληνικό ποδόσφαιρο, δε γίνεται να μη συμπαθεί τον Αργύρη Γιαννίκη. Ο ομογενής κόουτς παρουσίασε μία εξαιρετική δουλειά τα δύο προηγούμενα χρόνια στα Ιωάννινα κι ήταν αναμενόμενο να παρακολουθείται από τις μεγάλες ομάδες της χώρας μας. Η φιλοσοφία του στηρίζεται στους εξής βασικούς άξονες:
α) Ένταση στα τρεξίματα
β) Κίνηση στους κενούς χώρους
γ) Pressing ψηλά με παγίδες σε συγκεκριμένους στόχους
δ) Αμεσότητα
ε) Μικρές αποστάσεις κι ισορροπία μεταξύ των γραμμών
Η φιλοσοφία του δεν ταιριάζει τόσο με τον Βλάνταν Μιλόγεβιτς, ο οποίος επιθυμεί η ανάκτηση του ελέγχου να επιτυγχάνεται μέσω της συνεχόμενης κατοχής της μπάλας. Το δικό του 4-2-3-1 περιλαμβάνει πλάγιους μεσοεπιθετικούς ''ανοιχτά'', ενώ στο 4-4-1-1 του νέου τεχνικού της Α.Ε.Κ., οι πλάγιοι παίζουν πιο εσωτερικά στον άξονα. Αν τακτικά έπρεπε να παρομοιάσω τον Γιαννίκη με κάποιον άλλον Έλληνα τεχνικό, αυτός θα ήταν ο Μαρίνος Ουζουνίδης...
Από τα δύο πρώτα παιχνίδια φάνηκε, ότι ο πρώην κόουτς του Π.Α.Σ. Γιάννινα προσπαθεί να εφαρμόσει τη φιλοσοφία του σταδιακά. Μέρα με την ημέρα η Α.Ε.Κ. πλησιάζει στα δικά του ''θέλω'', χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα δούμε σύντομα το σύνολο που στοχεύει να δημιουργήσει. Και κόντρα στον Ατρόμητο κι απέναντι στο Βόλο, ανά διαστήματα η Ένωση δε φοβήθηκε να παραχωρήσει την κατοχή της μπάλας στο αντίπαλό της, προσπαθώντας να παράγει φάσεις μέσω κλεψίματος κοντά στην περιοχή. Για παράδειγμα την Κυριακή, στην αρχή του αγώνα είδαμε να δίνεται το βάρος του πρεσαρίσματος στους ακραίους μπακ, επιλογή που δίνει χρόνο στους κιτρινόμαυρους κεντρικούς χαφ να ''πάρουν'' μέτρα στον αγωνιστικό χώρο και να δυσκολέψουν κάθε ανάπτυξη (κεντρική ή πλάγια). Όταν προκύπτει συνθήκη διάσπασης άμυνας σε σετ καταστάσεις, επιχειρείται κυρίως δημιουργία υπεραριθμίας στα άκρα, με τον επιτελικό μέσο να σχηματίζει ''τριγωνάκια'' με τον πλάγιο και τον μπακ της πλευράς και τον αμυντικό μέσο που βρίσκεται πιο κοντά, να είναι έτοιμος να βοηθήσει και να ''τραβήξει'' την προσοχή κάποιου αμυνόμενου. Στο συγκεκριμένο play, θα δείτε πάμπολλες φορές τον Τσούμπερ, τον Άμραμπατ ή τον Γκαρσία που κατά κύριο λόγο χρησιμοποιούνται ως ακραία χαφ, να μετατρέπονται σε επιτελικά και τον Μάνταλο (μπορεί να υποστηρίξει καλύτερα αυτόν το ρόλο από τον Γέβτιτς) να πηγαίνει αντίστοιχα στη θέση τους...
Χωρίς να θέλω να το... παίξω μάντης, θεωρώ πως το δίδυμο του Σιμόες με τον Σιμάνσκι στον κεντρικό άξονα πολύ δύσκολα θα σπάσει, εκτός αν προκύψει κάποια λύση τύπου Χατζισαφί. Οι συγκεκριμένοι μέσοι, από τη στιγμή που ο Γαλανόπουλος θα μείνει καιρό εκτός δράσης, είναι οι μοναδικοί στο ρόστερ που ταιριάζουν στη φιλοσοφία του νέου προπονητή, με τον Λε Ταλέκ να προσφέρει σε συγκεκριμένες συνθήκες (μάλλον καλά τα λέγαμε και για τον Γάλλο, όταν οι περισσότεροι ανέφεραν υπερβολές μετά την απόκτησή του). Επίσης, δε μου προξενεί καμία εντύπωση πως επιλέγεται ο Μήτογλου αντί του Τζαβέλα κι ο Ρότα αντί του Μισελέν. Αμφότεροι είναι πιο γρήγοροι κι ευκίνητοι από τους εμπειρότερους άσους κι είναι λογικό να προτιμώνται από τη στιγμή που η ομάδα πιέζει ψηλότερα. Χωρίς να γνωρίζω κάτι, θεωρώ πως αργά ή γρήγορα ο Γιαννίκης θα ζητήσει την απόκτηση ενός πιο γρήγορου στόπερ κι ενός πιο ενεργητικού μέσου, θέση που όπως και πέρσι, θα κρίνει πολλά για την πορεία της Α.Ε.Κ. όπως έχω αναφέρει πρόσφατα...
Φυσικά, ο Αργύρης Γιαννίκης πνευματικά δεν είναι απόλυτα έτοιμος για αυτό το επίπεδο κι είναι λογικό να υπάρχουν αμφιβολίες για το κατά πόσο θα καταφέρει να διαχειριστεί την πίεση ενός συλλόγου που στοχεύει συνέχεια στον πρωταθλητισμό. Επίσης, παρότι είναι έξυπνος άνθρωπος, σίγουρα θα αντιμετωπίσει δυσκολίες όσον αφορά τη σχέση του με τις σημαντικές προσωπικότητες του ρόστερ, ειδικά από τη στιγμή που απέδειξε πως δε φοβάται να αφήσει στον πάγκο ορισμένες από αυτές. Η Α.Ε.Κ. έβαλε στον εαυτό της ένα ελκυστικότατο στοίχημα προσλαμβάνοντας το νεαρό τεχνικό, όμως τώρα που το ξανασκέφτομαι αυτό το στοίχημα ίσως να μην αγγίζει μόνο τα στενά όρια του οργανισμού της, αλλά ολόκληρου του ελληνικού ποδοσφαίρου...