Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το 19ο Κύπελλο της ιστορίας του κι ο Jimmy Jump καταγράφει τις σκέψεις του γύρω από όσα είδαμε στο μεγάλο τελικό και την επόμενη μέρα του τριφυλλιού!
Ακόμα μία σεζόν για την ποδοσφαιρική Ελλάδα έφτασε στο τέλος της. Μετά από έναν... ατελείωτο τελικό ο Παναθηναϊκός επικράτησε του Π.Α.Ο.Κ. με 1-0 κι επέστρεψε στις κατακτήσεις τίτλων. Η ''μαύρη'' περίοδος για τους πράσινους παράήταν τεράστια για την ιστορία και το μέγεθός τους κι αν θέλετε τη γνώμη μου πολύ δύσκολα δε θα τερματιζόταν φέτος έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα στο αγωνιστικό σκέλος. Οι δικέφαλος του βορρά δεν κατάφερε να παραμείνει αφεντικό στο θεσμό κι ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις του πετυχαίνοντας κάτι αξιοσημείωτο μόνο εκτός συνόρων. Η επόμενη μέρα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη για εκείνον, καθώς κάποια πράγματα έχουν ξεπεράσει τα όρια κι είναι αναγκαίο πιο πολύ από ποτέ να χαραχθεί ένα νέο πλάνο...
Όπως είναι κατανοητό, μια τέτοια μέρα δε μπορείς να ασχοληθείς με κάτι διαφορετικό κι αναμενόμενα όλα τα φώτα έχουν πέσει πάνω στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς και τους ποδοσφαιριστές του. Από το περασμένο καλοκαίρι και κατά τη διάρκεια της σεζόν είχαμε ασχοληθεί κάμποσες φορές με το ποδοσφαιρικό κομμάτι του φετινού Παναθηναϊκού κι εξέλιξη των πραγμάτων δε μας προκάλεσε ιδιαίτερη έκπληξη. Ο Σέρβος τεχνικός πήρε στα χέρια του ένα ρόστερ που ''κακοποιήθηκε'' ποδοσφαιρικά πέρσι και παρότι οι περισσότεροι ζητούσαν αναμόρφωση τύπου ''Α.Ε.Κ.'', εκείνος προτίμησε να προσθέσει όσα χρειαζόταν για να ξεκινήσει το έργο του...
Από την αρχή είχαμε επισημάνει ότι ο κόουτς δεν εξειδικεύεται στο επιθετικό ποδόσφαιρο, ωστόσο ξεκίνησε τη δουλειά του από το μηδέν, θέλοντας να προσδώσει στο σύνολό του μία ταυτότητα που αρμόζει στο club. Η διαδικασία ήταν επίπονη, αφού η δημιουργία ενός σταθερού κορμού κι ο διαμερισμός ρόλων καθυστέρησε χαρακτηριστικά. Η μονιμοποίηση του Βιγιαφάνιες στο πλευρό του Πέρεθ, το 3-4-2-1 σε φάση ανάπτυξης με τους Παλάσιος και Χουάνκαρ να δημιουργούν πλάτος στην επίθεση, η επιστροφή του Σένκεφελντ, η ''ανάσταση'' των Κώτσιρα-Αϊτόρ κι η προσθήκη ενός παίκτη με τα χαρακτηριστικά του Γκατσίνοβιτς (δεν έφερε γκολ, αλλά προσέδωσε στοιχεία που λείπουν από το ρεπερτόριο του κεντρικού διδύμου) βελτίωσαν την εικόνα του τριφυλλιού και χρόνο με το χρόνο το κατέστησαν ομάδα με τη φιλοσοφία του προπονητή της. Από τι χαρακτηρίζεται αυτή; Άμεσο ποδόσφαιρο, κοντινές γραμμές, ορθή οργάνωση, σωστή αμυντική λειτουργία κι ''αγάπη'' για το transition. Μία αναδρομή στις καλοκαιρινές αναλύσεις μας, θα έκανε σοφότερους όσους περίμεναν κάτι διαφορετικό...
Από εδώ και πέρα, θεωρώ ότι ο στόχος του Γιοβάνοβιτς θα είναι ένας: Να προσθέσει ποδοσφαιριστές στο ρόστερ του, που θα καταστήσουν την ομάδα πιο ποιοτική στο μεσοεπιθετικό κομμάτι και δημιουργική απέναντι σε κλειστές άμυνες. Μέσω αυτού θα καταφέρει να δημιουργήσει έναν Παναθηναϊκό, ο οποίος θα είναι αποτελεσματικός τόσο σε ματς που θα έχει εκείνος τη συντριπτική κατοχή της μπάλας, όσο και σε αυτά που θα την παραχωρεί. Αυτό είναι το ζητούμενο για κάθε προπονητή κι εκεί στηρίχθηκαν όσοι κυριάρχησαν τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό πρωτάθλημα (βλ. Μαρτίνς-Λουτσέσκου). Η λεγόμενη ''διπλή'' ταυτότητα που επικαλούμαστε συχνά-πυκνά σε αυτό το blog είναι αναγκαία, πόσο μάλλον όταν οι στόχοι του οργανισμού σταδιακά επανέρχονται στο επίπεδο που του αρμόζει...
Βάσει των όσων παρουσίασε φέτος, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δικαιούται να μιλάει για ''πρότζεκτ''. Οι περισσότεροι που χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη λέξη, συνήθως προσπαθούν μέσω αυτής να ''κρύψουν'' κάποια αποτυχία τους και να ελαφρύνουν τεχνηέντως ένα αρνητικό κλίμα. Ο Σέρβος απέδειξε πως δεν είναι ένας τέτοιος άνθρωπος. Ξέρει τι κάνει, πού βρίσκεται και τι είδους δουλειά ανέλαβε πέρσι. Παρουσίασε μία ομάδα με ταυτότητα κι έβαλε τις βάσεις για να την οδηγήσει στο επόμενο στάδιο. Εξαιτίας της μόνιμης απειλής που ακούει στο όνομα ''Γιάννης Αλαφούζος'', το club έφτασε στο μηδέν και καλώς ή κακώς ήταν αναγκασμένο να ξεκινήσει από την αρχή. Όσο μεγάλο κι αν είναι το μέγεθός του, η επιστροφή του στην κορυφή δε μπορεί να γίνει άμεσα, αλλά σταδιακά. Το πρώτο επίπεδο της συγκεκριμένης διαδικασίας ολοκληρώθηκε επιτυχώς και πλέον το επόμενο κατά τη γνώμη μου πρέπει να επιφυλάσσει μείωση της διαφοράς από την κορυφή, νέα κατάκτηση του Κυπέλλου κι αν είναι δυνατόν πρόκριση στους ομίλους του Conference League, προκειμένου ο Παναθηναϊκός να βελτιώσει το ευρωπαϊκό ranking του. Η ώρα που η κατάκτηση του πρωταθλήματος θα θεωρείται ξανά αυτοσκοπός δεν έχει φτάσει, όμως είναι απαραίτητο σε ένα χρόνο από σήμερα να μιλάμε για ένα πρότζεκτ που εξακολουθεί να καταγράφει βήματα προόδου...
ΥΓ. Ο Π.Α.Ο.Κ. έχει μεγαλώσει σε ποδοσφαιρικό επίπεδο. Έχει φτιάξει καλές ομάδες τα τελευταία χρόνια, κατέκτησε τίτλους, έγινε διεκδικητής. Παρόλα αυτά, ο περίγυρός του εξακολουθεί να υιοθετεί τακτικές και νοοτροπίες πολύ χαμηλού επιπέδου. Το ανεγκέφαλο τμήμα του κόσμου του έχει ξεφύγει ΕΝΤΕΛΩΣ εξαιτίας της ήπιας αντιμετώπισης που τυγχάνει από τις αρχές της Θεσσαλονίκης και κανένας δε δείχνει διάθεση να το αποβάλλει. Η διοίκηση οφείλει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να εκσυγχρονιστεί και να απομακρύνει από το σύλλογο όσους βάζουν εμπόδια στην ουσιαστική μεγέθυνσή του...
ΥΓ2. Κάποτε ο Π.Α.Ο.Κ. είχε φύγει από τη Λεωφόρο, επειδή ο Ίβιτς δέχθηκε ένα άδειο κουτάκι μπύρας στο κεφάλι. Μάλιστα, κάποιοι του προκάλεσαν πληγή για να φανεί ότι χτύπησε, ενώ δε δίστασαν να τον μεταφέρουν εκτός γηπέδου μέχρι και με αναπηρικό καροτσάκι. Χθες ο Αϊτόρ πρέπει να αισθάνεται ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ τυχερός που μία πέτρα τον βρήκε στο... χέρι, όμως ο Παναθηναϊκός δεν έθεσε ΚΑΝ ζήτημα αποχώρησης και κατέκτησε το Κύπελλο (δε διεκδίκησε απλά μία δεύτερη θέση) μέσα στο γήπεδο. Αυτό το άτιμο το κάρμα...
ΥΓ3. Ο Λαόθ αδίκησε μόνο μία ομάδα κι αυτός ήταν ο Παναθηναϊκός. Δεν απέβαλλε δύο φορές τον Αουγκούστο με δεύτερη κίτρινη κάρτα, ενώ σχεδόν όλα τα σφυρίγματά του ήταν υπέρ των ηττημένων μετά το σωστό πέναλτι που υπέδειξε. Όποιος υποστηρίζει κάτι διαφορετικό, πρέπει να μας πει και τι πίνει, προκειμένου να αποφύγουμε παρόμοια κατανάλωση. Κύζα λείπεις πολύ...