Το μυθικό τρίποντο του Μίσιτς στο φινάλε έστειλε την Εφές στον τελικό κι άφησε εκτός συνέχειας τον Ολυμπιακό. O Jimmy Jump αναλύει το σπουδαίο ημιτελικό του Βελιγραδίου στο SportPortal2014.blogspot.gr!
Παρά τα όσα έγιναν φέτος κατά τη διάρκεια της regular season και την αλλοίωση της βαθμολογίας εξαιτίας της αποβολής των ρωσικών ομάδων, η... σημαία της EuroLeague παρέμεινε ψηλά χάρη στους άκρως ανταγωνιστικούς ημιτελικούς του Final Four. Εφές και Ρεάλ Μαδρίτης άφησαν πίσω τη μέτρια (για τα στάνταρ τους) εικόνα που παρουσίασαν τους προηγούμενους μήνες κι έριξαν στο καναβάτσο τους δύο πρωτοπόρους της κανονικής διάρκειας μετά από ''κλειστές'' αναμετρήσεις...
Στα δικά μας, ο Ολυμπιακός έδωσε τη μάχη του, ωστόσο δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί τις ευνοϊκές για εκείνον συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί (''γήινη'' κατάσταση των αντιπάλων του, απόλυτα ερυθρόλευκη κυριαρχία στις εξέδρες κλπ.). Πλέον, ετοιμάζεται να ολοκληρώσει τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις του απέναντι στη Μπαρτσελόνα στο μικρό τελικό, έχοντας ακόμα στο μυαλό του τον αγώνα με την Εφές. Πάμε να σχολιάσουμε όσα είδαμε στη χθεσινή σπουδαία μονομαχία...
Επιθετικά, ο Ολυμπιακός:
- Είχε ξεκάθαρα στοχεύσει το αντίπαλο ζωγραφιστό. ''Τρέχοντας'' εισαγωγικά τα γνωστά του πλέον από τη σειρά με τη Μονακό figure-8s στην περιφέρεια, κατέληγε σε εκτέλεση κεντρικών ή πλαϊνών pick n' rolls απέναντι στον Πλάις ή σε ''τάισμα'' του Φαλ στο low post...
- Όπως είθισται φέτος, στην αρχή έδωσε αρκετές μπάλες στον Ντόρσεϊ, κυρίως μέσω καταστάσεων που περιλάμβαναν ball screen του Βεζένκοφ (είδαμε ακόμα και διάταξη 1-3-1, με τον πρώην άσο της Μακάμπι να ξεκινά κάθετη κίνηση από τη baseline και τον Γουόκαπ ballhandler). O ομογενής γκαρντ δεν ανταποκρίθηκε ξανά στις απαιτήσεις ενός σημαντικού αγώνα (και στα Playoffs το perfomance του δεν ήταν το αναμενόμενο), εξαιρουμένου του τρομερού ξεσπάσματός του στην τρίτη περίοδο, όπου οδήγησε την ομάδα του στην κάλυψη του -11...
- Χρησιμοποίησε ταυτόχρονα τους Σλούκα-Μάρτιν, με σκοπό να αναπτυχθούν συνεχόμενες δράσεις pick n' roll, ιδιαίτερα όσο βρισκόταν ο Πλάις στο παρκέ. Η τακτική της Εφές στη συγκεκριμένη συνθήκη ''προσφέρει'' την ευκαιρία για καλά mindrange shot (ο σέντερ της μένει πίσω κι ελέγχειπερισσότερο το αντίπαλο κόψιμο), αλλά ο διεθνής γκαρντ δε θυμάμαι να πήρε κάποιου τέτοιου είδους ενέργεια (επιδιώχθηκε κάτι τέτοιο ακόμα με διπλά screens, όμως η τουρκική άμυνα ήταν εξαιρετική)...
- Προσπάθησε να βάλει τον ΜακΚίσικ σε επιθετικό ρυθμό, δίνοντάς του τη μπάλα στα αριστερά, για να διεισδύσει από τον -καλό του- δεξιό διάδρομο και να εκμεταλλευτεί το εκρηκτικό του πρώτο βήμα. Επειδή ο Αμερικανός αγωνίστηκε παραπάνω από το αναμενόμενο, θα ήθελα να τον δω να το κάνει περισσότερο...
- Έγινε προσπάθεια να τρέξει, το πέτυχε μερικές φορές, ωστόσο οι επιστροφές των πρωταθλητών Ευρώπης ήταν ως επί το πλείστον ικανοποιητικές τις φορές που χρειάστηκε στο δεύτερο μέρος. Επίσης, τα close out ρήγματα κυρίως μέσω του Βεζένκοφ παρέμειναν... καλοδεχούμενα, όμως είχε δοθεί προτεραιότητα στην απευθείας πάσα στο ζωγραφιστό...
- Ο Παπανικολάου ανέλαβε το μαρκάρισμα του Μίσιτς κι ο Γουόκαπ του Λάρκιν. Στις πρώτες φάσεις τούς είδαμε να ανταλλάζουν ρόλους ανά αντίπαλη κατοχή, ωστόσο στη συνέχεια ο καθένας παρέμεινε στην αρχική αποστολή του. Όταν μπήκε ο ΜακΚίσικ στο ματς, πήγε πάνω στον Αμερικανό σταρ, με τον πρώην άσο της Ζαλγκίρις να γίνεται το... ζευγάρι του Σέρβου...
- Όταν χρησιμοποιήθηκε ο Μάρτιν στη θέση ''5'', ο Ολυμπιακός επέλεξε να κάνει αλλαγές, ακόμα κι όταν τα ball screens της Εφές ενέπλεκαν τους Βεζένκοφ, Πρίντεζη, ακόμα και τον Σλούκα! Ο ηγέτης των ερυθρολεύκων κατέληξε να αμύνεται στην πίσω γραμμή άμυνας κόντρα σε ψηλότερα κορμιά σε αμέτρητες φάσεις, τακτική επιλογή που στόχευε στον περιορισμό του ελεύθερου χώρου για τους Μίσιτς-Λάρκιν και στο να ''καθοδηγήσει'' τους Τούρκους να στείλουν τη μπάλα στο ζωγραφιστό, ώστε να εκτελέσουν παίκτες με λιγότερο ταλέντο από το δίδυμο της περιφέρειάς τους...
- Σε κάθε διείσδυση των πρωταθλητών Ευρώπης υπήρχε κάλυψη από ερυθρόλευκο παίκτη που βρισκόταν στην πλευρά της ντρίμπλας, ενώ όταν εκείνοι πάσαραν στη ρακέτα προκειμένου να εκμεταλλευτούν κάποιο miss match, στελνόταν βοήθεια από το κοντινότερο ψηλό εντός ρακέτας. Όλη αυτή η διαδικασία δεν είναι απλή, μιας κι απαιτείται ορθή εκτέλεση των περιστροφών σε περίπτωση αντίπαλης κυκλοφορίας της μπάλας από μέσα προς τα έξω, όμως οι κυπελλούχοι Ελλάδας δεν αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα φέτος...
Σημειώσεις:
- Ο Ολυμπιακός επέμεινε στο τρίποντο, εχοντας περιπου ίσο αριθμών εκτελέσεων με τα δίποντα (17/27 2p.-7/25 3p.).
- Eίχε καλή αναλογία ασίστ-λαθών (18-9), όμως παράλληλα άφησε και την Εφές να καταγράψει παρόμοιους αριθμούς (20-8).
- Μόνο οι Σλούκας-Πρίντεζης είχαν θετικό συντελεστή στο ''+/-'' (+6 και +1 αντίστοιχα-χειρότερος ήταν ο Γουόκαπ με -12, παρότι στη σειρά με τη Μονακό σχεδόν πάντα ξεχώριζε στο συγκεκριμένο τομέα).
- Η ερυθρόλευκη περιφερειακή άμυνα δεν ήταν ικανοποιητική προς έκπληξη όλων, κάτι που κόστισε μετά και την επιλογή της Εφές να εκτελέσει περισσότερα τρίποντα από δίποντα (είχε 48% εντός ζωγραφιστού, αλλά 41,2% πίσω από τα 6,75μ.).
Από την άλλην πλευρά, το πλάνο της Εφές ήταν ως εξής:
- Mίσιτς και Λάρκιν προσπάθησαν να φθείρουν τον Φαλ άμεσα, εκτελώντας από τον άξονα ball δράσεις με screens του παίκτη του. Όταν ο Γάλλος σέντερ βρέθηκε εκτός παρκέ κι ο Ολυμπιακός επέλεξε switching, ''σημαδεύτηκαν'' οι Βεζένκοφ-Πρίντεζης...
- Υπήρξε... copy-paste της έμπνευσης του κόουτς Ομπράντοβιτς στα Playoffs με τα screens των γκαρντς στα γκαρντς στην περιφέρεια, που στόχευαν στην αλλαγή και την εκτέλεση πάνω στον Σλούκα...
- Από τη στιγμή που ο Μπράιντ βρέθηκε σε εξαιρετικό απόγευμα και μπήκε στα παπούτσια των Μπομπουά-Σιμόν (o Γάλλος ουσιαστικά δεν αγωνίστηκε, ο Κροάτης ήταν απών), υπήρξε εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του, αν και δε μπόρεσε να τρέξει δράσεις ως main ballhandler...
- Αμυντικά, Γουόκαπ και ΜακΚίσικ αντιμετωπίστηκαν παθητικά. Ο Μίσιτς ανέλαβε το μαρκάρισμα του Σλούκα κι ήταν κομβικός στον τομέα που αναφέραμε παραπάνω κι είχε να κάνει με την άμεση επιστροφή πάνω του και στην αποσόβηση ενδιάμεσων εκτελέσεων...
- Ο Πλάις (-14 ο συντελεστής του όσο βρέθηκε στο παρκέ) αντιμετώπισε προβλήματα κόντρα στον Φαλ και το κλειδί της επιστροφής των Τούρκων και της εντέλει επικράτησής τους είχε να κάνει με την παρουσία των Ντάνστον (η Εφές είχε +17 με αυτόν στην πεντάδα της, ο κορυφαίος συντελεστής κι από τις δύο ομάδες) και Σίνγκλετον στη ρακέτα τους. Ο έμπειρος σέντερ παρέδωσε μαθήματα στο πώς πρέπει να λειτουργεί ένας σέντερ μένοντας πίσω στα κεντρικά picks, ελέγχοντας πλήρως το αντίπαλο κόψιμο και βάζοντας σωστά τα χέρια του υπό οποιοδήποτε καθεστώτος. Ο πρώην άσος του Παναθηναϊκού δεν κατέγραψε ''φαντασμαγορικά'' νούμερα, ωστόσο κέρδισε σημαντικές μάχες, προσφέροντας ενέργεια, σκληράδα και σωστά box outs στο σύνολό του (η Εφές δεν ήταν σταθερή στην εξασφάλιση των αμυντικών ριμπάουντς, όμως χθες τα πήγε αρκετά καλά στο συγκεκριμένο κομμάτι)...
- Παρατηρώντας τις πληγές που προκαλούσε ο Φαλ στην καρδιά της ρακέτας του και θέλοντας να διατηρήσει όσο περισσότερο γίνεται τον Ντάνστον εντός παρκέ, στο δεύτερο ημίχρονο ο κόουτς Αταμάν αποφάσισε να στείλει βοήθεια στα ποσταρίσματα του Γάλλου από τη δυνατή πλευρά. Μπορεί να είναι λίγο υπερβολικό, όμως πιστεύω ότι αυτή η τακτική μετατροπή του πανέξυπνου Τούρκου επέφερε το ξέσπασμα της Αναντολού στις αρχές του τρίτου δεκαλέπτου
Σημείωση: Ο ρόλος του Ντάνστον ήταν σημαντικός και στο επιθετικό κομμάτι, επειδή πολλές φορές λειτούργησε ως έξτρα πηγή δημιουργίας μέσω των short roll που έκανε μετά το screen. Ο Αμερικανός πάσαρε σωστά στις γωνίες και πάραξε ''καλά'' σουτ, με τους Μίσιτς-Λάρκιν μακριά από το τελικό στάδιο της επίθεσης...
Ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει με μια σημαντική διαφορά την ανωτερότητά του στο πρώτο ημίχρονο. Το μόλις +1 της ανάπαυλας δεν ήταν ανάλογο της απόδοσής του, όμως παρά το ξέσπασμα της Εφές στα πρώτα λεπτά του δεύτερου μέρους, επανήλθε και στο φινάλε είχε όλες τις αγωνιστικές προϋποθέσεις να πετύχει το στόχο του. Μίσιτς και Λάρκιν είχαν κουραστεί (έφτασαν στο σημείο να έχουν 1/4 βολές στα τελευταία λεπτά), οι κομβικοί Σίνγκλετον-Ντάνστον αποβλήθηκαν με πέντε φάουλ (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο κόουτς Αταμάν δεν προστάτευσε τον έμπειρο σέντερ, βάζοντας τον πρώτο στο ''5'' και τον Μόερμαν στο ''4''), ενώ η κερκίδα είχε πάρει φωτιά. Τελικά, το απίθανο σουτ του Σέρβου σταρ σχεδόν με τη λήξη, έδωσε την πρόκριση στους περήφανους πρωταθλητές...
Όπως ήταν αναμενόμενο, γίνεται πολλή κουβέντα για τη φάση που έκρινε το ματς. Κατά τη γνώμη μου η απόφαση του τεχνικού επιτελείου ήταν ορθή, ωστόσο ήταν λανθασμένος ο τρόπος που εκτελέστηκε. Αρχικά, η πεντάδα που αμύνθηκε δεν ήταν ''λογική''. Ντόρσεϊ και Βεζένκοφ δεν έπρεπε να ήταν μέσα, ενώ ήταν ανεπίτρεπτο να βρίσκεται ο Παπανικολάου εκτός (μπορούσε να πάει ακόμα και στο ''4' απέναντι στον Μόερμαν). Ακόμα κι αν θεωρήσουμε λειτουργική τη σύνθεση του σχήματος της τελευταίας κατοχής, δε νοείται να μη στέλνεται βοήθεια στο μαρκάρισμα του Μίσιτς, ο οποίος διάβασε εκπληκτικά τη φάση κι εκτέλεσε απέναντι στον πιο αργό παίκτη του Ολυμπιακού (ο Σάσα έκανε ό,τι μπορούσε για να τα καταφέρει, αλλά...). Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη, ωστόσο άπαντες θα έπρεπε να ήταν πιο προετοιμασμένοι για μία μάχη που ήταν αναμενόμενο ότι να κριθεί στις λεπτομέρειες...
Γενικά, ο κόουτς Μπαρτζώκας δε διαχειρίστηκε όπως θα έπρεπε το παιχνίδι. Από ένα σημείο και μετά ''ξέχασε'' τους Γουόκαπ, Παπανικολάου (ήταν εξαιρετικός όσο έπαιξε) και Φαλ, επέμεινε σε Ντόρσεϊ-ΜακΚίσικ χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, δεν είχε ετοιμάσει κάτι διαφορετικό πέραν από το switching και δεν είχε καθαρό μυαλό ούτε στο φινάλε, ούτε στο σημείο που η Εφές πήρε διψήφιο προβάδισμα στο σκορ. Η επιλογή των αλλαγών δεν άφησε χώρο στους Μίσιτς-Λάρκιν, ωστόσο έφθειρε σωματικά τον Σλούκα (αναγκάστηκε να αμυνθεί υπερβολικά απέναντι στα ψηλά κορμιά της Εφές) και τον Βεζένκοφ, ενώ παράλληλα οδήγησε και στον παραγκωνισμό του Φαλ, ο οποίος ξεκίνησε εντυπωσιακά τον ημιτελικό και θα αντιμετώπιζε είτε τον σοφτ Πλάις, είτε το φορτωμένο από φάουλ Ντάνστον. Εννοείται, ότι όλα αυτά δεν αναιρούν το γεγονός ότι ο κορυφαίος προπονητής της φετινής διοργάνωσης παρουσίασε μία εντυπωσιακή δουλειά (όπως έχω τονίσει την καλύτερη της καριέρας του κατ' εμέ) και κανένας δεν έχει δικαίωμα να υπερβάλλει για τις χθεσινές επιλογές του...
Η αλήθεια είναι, ότι οι κυπελλούχοι Ελλάδας σπατάλησαν μία τρομερή ευκαιρία να επιστρέψουν στο θρόνο του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Πραγματικά, δυσκολεύομαι να φανταστώ πόσο σύντομα θα παρουσιαστεί ξανά σε κάποια ελληνική ομάδα μία τόσο ευνοϊκή συγκυρία κατάκτησης του τροπαίου, ωστόσο ο Ολυμπιακός απαγορεύεται να απογοητευτεί παραπάνω από όσο χρειάζεται. Η διοικητική αρχή του οργανισμού μπορεί να υστερεί υπερβολικά στο επικοινωνιακό κομμάτι και πολλές από τις κινήσεις της να προσβάλλουν το σύλλογο, ωστόσο επανέφερε την ηρεμία στο οικονομικό σκέλος κι έχει δώσει την ευκαιρία στον προπονητή να δημιουργήσει έναν ανταγωνιστικό κορμό παικτών, τουλάχιστον για τον επόμενο χρόνο. Ακόμα και το ''παράπονο'' που προέκυψε μετά το τέλος της χθεσινής αναμέτρησης είναι κεκτημένο αυτής της προσπάθειας και το club οφείλει να παραμείνει πιστό στο δρόμο που χάραξε τα τελευταία χρόνια με τον Γιώργο Μπαρτζώκα στο τιμόνι του. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο...
ΥΓ. Ο Πάμπλο Λάσο είναι ΜΑΚΡΑΝ ο κορυφαίος προπονητής της EuroLeague την τελευταία δεκαετία...
ΥΓ2. Όποιος θεωρεί, ότι το μπάσκετ της Μπαρτσελόνα είναι άσχημο στο μάτι κι ότι η δουλειά του Σάρας δεν είναι καλή, είναι άσχετος με το άθλημα...