Ο Jimmy Jump αναλύει τα δεδομένα του μεταγραφικού σχεδιασμού του Παναθηναϊκού μετά τις προσθήκες των Νέιτ Ουόλτερς και Μάριους Γκριγκόνις, ενώ σχολιάζει και τι έγινε με τους Νεμάνια Νέντοβιτς και Νικ Καλάθη στο SportPortal2014.blogspot.gr!
Αν και καθυστερημένα εξαιτίας των ραγδαίων εξελίξεων σε διοικητικό επίπεδο, ο Παναθηναϊκός σταδιακά σχηματίζει το ρόστερ του ενόψει της νέας σεζόν. Στον ήδη περίπλοκο σχεδιασμό ήρθαν να προστεθούν η αναπάντεχη αποχώρηση του Νεμάνια Νέντοβιτς για τον Ερυθρό Αστέρα και το ''όχι'' του Νικ Καλάθη στην πρόταση επιστροφής που του έγινε, με συνέπεια Ντέγιαν Ράντονιτς κι Αργύρης Πεδουλάκης να είναι αναγκασμένοι να μελετήσουν εκ νέου κάποιες παραμέτρους. Στη σημερινή μας ανάρτηση θα ξεκινήσουμε με ένα σχόλιο για τις δύο συγκεκριμένες υποθέσεις και στη συνέχεια θα τα πούμε αναλυτικά για τα νέα μεταγραφικά αποκτήματα του τριφυλλιού κι όχι μόνο...
Για την αξία του Νέντοβιτς δε χρειάζονται αναλύσεις. Προσωπικά τον παρακολουθώ πολλά χρόνια και σίγουρα δε με εξέπληξαν όσα παρουσίασε στο Ο.Α.Κ.Α.. Η ποιότητά του -εκτός των άλλων- γέμισε με νοσταλγία του φίλους τους συλλόγου, καθώς έχουμε να κάνουμε με έναν παίκτη που θα μπορούσε να σταθεί ακόμα και στα λαμπερά σύνολα της εποχής Ομπράντοβιτς. Επειδή πρόκειται για έναν αθλητή που χρήζει ιδιαίτερης μεταχείρισης εξαιτίας της ευπάθειάς του στους τραυματισμούς, το club γνώριζε εξαρχής πώς όφειλε να τον αντιμετωπίσει κι η συμπεριφορά του προς το πρόσωπό του ήταν υποδειγματική (π.χ. θυμηθείτε τι έγινε όταν μετά τον κορωνοϊό, το καρδιακό του σύστημα αντιμετώπισε προβλήματα). Ο Σέρβος δεν έχει κανένα παράπονο για τη στάση της ομάδας, απλά βλέποντας να προσλαμβάνεται ένας προπονητής που τον είχε ''κόψει'' πρόπερσι κι ο μάνατζέρ του επιθυμούσε να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τον Ερυθρό Αστέρα, αποφάσισε να αποχωρήσει, αφού πρώτα ζήτησε διακαώς να του προσφερθεί ένα μεγαλύτερο οικονομικά και χρονικά συμβόλαιο. Ο Παναθηναϊκός καλώς έπραξε και τον αποχαιρέτησε χωρίς να οδηγήσει την υπόθεση στα δικαστήρια για την ισχύ ή όχι του σχετικoύ όρου αποδέσμευσης (έτσι εισέπραξε άμεσα και τα χρήματα του buy out) κι ο Νέντοβιτς σωστά κοίταξε να εξασφαλίσει τα επόμενα τρία χρόνια της καριέρας του, ακολουθώντας πιστά τις ''συμβουλές'' του Ραζνάτοβιτς. Όλες οι πλευρές κέρδισαν κι έχασαν κάτι και κανένας δε φέρθηκε χωρίς σεβασμό στο συνομιλητή του. Τελεία, προχωράμε παρακάτω...
Όσον αφορά το θέμα του Νικ Καλάθη... Παρότι τα ''καθαρά'' αγωνιστικά του χαρακτηριστικά του δε συμπληρώνουν τον Πάρις Λι, επειδή μιλάμε για έναν εκ των καλύτερων PGs στην ιστορία της διοργάνωσης, με σημαντικό παρελθόν στο σύλλογο κι ελληνικό διαβατήριο, ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να τον κάνει ξανά δικό του καταθέτοντάς του αξιόλογες προτάσεις. Οι αρμόδιοι του αγωνιστικού τμήματος έκαναν το καλύτερο δυνατό για να αποσπάσουν τη θετική του απάντηση, όμως ο έμπειρος άσος δεν ξέχασε με ποιον τρόπο αποχώρησε από την Ελλάδα πριν από δύο χρόνια κι επέλεξε να συνεχίσει αλλού την καριέρα του. Δεν ήθελε να... ξαναμπλέξει και προτίμησε να είναι ήρεμος σε ένα περιβάλλον με -πιθανότατα- υψηλότερους στόχους. Τα περί απαιτήσεων για 4,5 εκ. ευρώ σε βάθος τριετίας είναι ανάξια σχολιασμού, αφού δεν περιγράφουν με ακρίβεια τις πραγματικές αξιώσεις τους παίκτη και δεν έχουν να κάνουν με την κύρια αιτία της μη ολοκλήρωσης της μεταγραφής του...
Πάμε τώρα σε αυτούς που... ήρθαν. Ο Νέιτ Ουόλτερς (1,85μ./15-05-1991) είναι ένας παίκτης που ξέρει να παίξει πολύ καλά τη θέση ''1''. Διαθέτει κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό ball handling και τεχνική πάσας, μέγεθος που τον βοηθάει να ''δει'' στόχους πάνω από την άμυνα κι υψηλή αντίληψη του παιχνιδιού. Είναι σχεδόν πάντα αποτελεσματικός στο κομμάτι της απόφασης, διακρίνεται για το playmaking του κι η καριέρα του έχει χαρακτηριστεί από ένα εξαιρετικό AST/TO Ratio. Μιλάμε για έναν παίκτη που ξέρεις τι μπορεί να προσφέρει, εφόσον μείνει μακριά από τραυματισμούς κι είναι ΟΚ από πλευράς φυσικής κατάστασης...
Ο Αμερικανός άσος αποτελεί περίπτωση PG που πρωτίστως επιδιώκει να αναμειγνύει τους συμπαίκτες του στην επίθεση. Ταιριάζει σε σύνολα με χαμηλό ρυθμό και με κατεύθυνση διαβάσματος κάθε φάσης. Δημιουργεί μέσω pick n' rolls, πασάρει σωστά στις off ball δράσεις για τους σουτέρς της ομάδας του και μεταφέρει ορθά κι έγκαιρα τη μπάλα στο ζωγραφιστό. Επιπλέον, προκαλεί ρήγματα στις αντίπαλες άμυνες με διεισδύσεις ή close outs φάσεις, που συνήθως καταλήγουν σε πάσα σε ελεύθερο συμπαίκτη του στην περιφέρεια ή σε floater με το δεξί (νιώθει ''ασφαλέστερα'' ντριμπλάροντας από τα δεξιά-αξιόπιστο shot selection). Από πλευράς εκτέλεσης, πολλά θα εξαρτηθούν από το ποσοστό που θα έχει πίσω από τη γραμμή του τριπόντου (έχει καλή μηχανική κι ικανότητα εκτέλεσης τόσο μετά από ντρίμπλα, όσο κι από θέση-όσο απειλεί σταθερά από εκεί, εξασφαλίζει και περισσότερες ευκαιρίες για δημιουργία), ενώ ανέκαθεν αποτελούσε μέτριο σουτέρ ελευθέρων βολών...
Αμυντικά είναι αξιοπρεπέστατος. Παρότι δεν είναι ιδιαίτερα γρήγορος κι αθλητικός, ξέρει να βάζει σωστά το κορμί του εντός κι εκτός ρακέτας (υποτιμημένος ''κλέφτης'' και ριμπάουντερ για γκαρντ) κι επιπλέον δεν αντιμετωπίζει προβλήματα στις περιστροφές, τις βοήθειες και τις καλύψεις. Γενικά, χαρακτηρίζεται για την οξυδέρκειά του μέσα στο παρκέ και σπάνια υποπίπτει σε σοβαρά λάθη...
Κατά τη γνώμη μου, ο Ουόλτερς αποτελεί έναν από τους πιο υποτιμημένους γκαρντς των τελευταίων ετών. Όποτε βρέθηκε σε ''κανονική'' φυσική κατάσταση, απέφυγε τους τραυματισμούς κι ένιωσε εμπιστοσύνη από το περιβάλλον του, ανταπεξήλθε στην πίεση και πρωταγωνίστησε. Θυμηθείτε την τρομερή χρονιά που είχε κάνει με τη Ζαλγκίρις του Σάρας το 2019 όταν ήταν ο MVP ενός συνόλου που διεκδίκησε στα ίσα την πρόκριση στο Final Four (μπήκε στα παπούτσια των Πάνγκος-Μίσιτς, έχοντας για back up τον Γουόκαπ που μέχρι τότε ήταν... SF) ή την περσινή παρουσία του στον Ερυθρό Αστέρα. Μετά το ''ναυάγιο'' στην υπόθεση του Νικ Καλάθη, ο κόουτς Ράντονιτς ήταν αναμενόμενο να στραφεί στο μέχρι πρότινος παίκτη του, αφού πρόκειται για μία safe κι οικονομική επιλογή πίσω από το βασικό δίδυμο που θα αποτελείται από τους Πάρις Λι και Μάριους Γκριγκόνις...
Ο Λιθουανός winger (1,98μ./26-04-1994) αποτελεί ακόμα ένα παράδειγμα παίκτη της λιθουανικής σχολής. Είναι πειθαρχημένος, coachable, λιγομίλητος, εργατικός και γνώστης των βασικών, όντας παράλληλα ιδιαίτερα ανταγωνιστικός κι απόλυτα αφιερωμένος στο μπάσκετ. Έχει σωστή νοοτροπία και το χάρισμα να παίζει με χαμηλούς παλμούς. Παίζει πρωτίστως για να νικήσει και δε διστάζει να αναλάβει δεύτερους, λιγότερο φανταχτερούς ρόλους, για να το καταφέρει. Αγωνιστικά, πρόκειται για έναν ολοκληρωμένο περιφερειακό, ο οποίος έφτασε σε αυτό το επίπεδο δουλεύοντας σε σπουδαία ευρωπαϊκά προγράμματα όπως του Ρενέσες στην Άλμπα Βερολίνου και του Γιασικεβίτσιους στη Ζαλγκίρις. Στη Μόσχα είχε όλα τα φόντα να πρωταγωνιστήσει, ωστόσο ο κόουτς Ιτούδης δεν πρόλαβε να του βρει ένα ρόλο που να τον ικανοποιεί και παράλληλα δεν ένιωσε την απαιτούμενη εμπιστοσύνη από τον περίγυρο...
Μπορεί να σε ''σκοτώσει'' με το σουτ του, παίρνοντας εκτελέσεις διαφορετικής φύσεως (μετά από ντρίμπλα, από θέση, βγαίνοντας από τα screens). Η συγκεκριμένη ικανότητά του ουσιαστικά άνοιξε το δρόμο για να εξελιχθεί σε έναν καλό δημιουργό-πασέρ, παρότι ακόμα και τώρα οφείλει να δουλέψει το ball handling του. Επιπλέον, είναι ικανότατος slasher (χωρίς τόσο γρήγορο πρώτο βήμα) και ''κυνηγά'' σε κάθε ευκαιρία την παραγωγή ρηγμάτων μέσω close outs. Διαθέτει εξαιρετικό shot selection, ενώ ποτέ δεν ήταν ''λάτρης'' της επαφής, μιας κι επιλέγει ως επί των πλείστον midrange shots. Δε φοβάται να πάρει την ευθύνη σε κρίσιμα σημεία και χαρακτηρίζεται από μπόλικη... αναισθησία τις στιγμές που η μπάλα ζυγίζει λίγο περισσότερο από το κανονικό...
Το αγωνιστικό του πακέτο θεωρείται τόσο ελκυστικό, καθώς συνδυάζει το σπουδαίο επιθετικό του ταλέντο με μία απόλυτα αξιοπρεπή παρουσία στην άμυνα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κάποτε ο Σάρας επιχείρησε να τον μετατρέψει σε αμυντικό εργαλείο απέναντι σε top class γκαρντς, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί το μέγεθός του και την αφοσίωση που δείχνει στο πλάνο. Είναι τόσο καλοπροπονημένος, ώστε να δίνει stops σε παίκτες διαφορετικών θέσεων κάθε φορά. Επίσης, δεν αντιμετωπίζει προβλήματα στην ομαδική άμυνα...
Για την ικανότητά του σε αυτό το κομμάτι, έχω ακούσει πολλά τις τελευταίες μέρες. Ο Γκριγκόνις δε συγκρίνεται με τον Νέντοβιτς εδώ, αφού ο Σέρβος δεν παρουσίασε ανάλογη συμπεριφορά στην Αθήνα με αυτή του προσωπικού του παρελθόντος. Ο Λιθουανός έχει πολύ μεγαλύτερη προοπτική στο συγκεκριμένο τομέα, αρκεί να μείνει πιστός στις αρχές και τον τρόπο σκέψης του...
Με λίγα λόγια, ο Γκριγκόνις είναι ένας εξαιρετικός παίκτης. Ταιριάζει στο πλάι του Λι και γνωρίζεται με τον Ουόλτερς από την κοινή συνύπαρξή τους στη Ζαλγκίρις. Ο Λιθουανός επέλεξε ένα περιβάλλον που θα του δώσει την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει και να αναδειχθεί μετά από μία θητεία στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, όπου δε βρήκε το ρόλο που φανταζόταν. Ο Παναθηναϊκός, εκτός από την αύξηση του ποιοτικού υπόβαθρο του ρόστερ του, με την αγορά του δίνει την ευκαιρία στον Ράντονιτς να βρει έναν παίκτη που θα του αυξήσει τις επιλογές τόσο στη δημιουργία σχημάτων (ανεβαίνει και στο ''3''), όσο και στο επιθετικό playbook της νέας σεζόν (ειδικά στο μισό γήπεδο που ''αγαπά'', μέσω pick n' roll δράσεων και plays για εκτέλεσή του μετά από off ball screens)...
Για να μπορέσει η πράσινη περιφερειακή γραμμή να χαρακτηριστεί λειτουργική και πλήρης, είναι αναγκαίο να προστεθεί ένας combo γκαρντ με ικανότητα στο ''1vs1'' κι αποτελεσματικότητα πίσω από τη γραμμή του τριπόντου. Η απουσία ελληνικών διαβατηρίων σίγουρα πρέπει να προβληματίσει τους υπεύθυνους του μεταγραφικού σχεδιασμού, ωστόσο αν πρέπει να ''θυσιαστεί'' κάτι, αυτό θα ήταν καλύτερο να συμβεί στη frontcourt. Εκεί, θεωρώ αυτονόητη την απόκτηση ενός ψηλού με προσωπική φάση, αφού τα σύνολα του Σέρβου επιδιώκουν να ''ακουμπούν'' συχνά τη μπάλα στο low post. Όπως καταλαβαίνετε, θα έχουμε να πούμε πολλά μόλις γνωστοποιηθούν οι επόμενες κινήσεις του τριφυλλιού...
ΥΓ. Όσα γίνονται το καλοκαίρι κρίνουν εν πολλοίς το ''ταβάνι'' των ομάδων. Επειδή δεν υπάρχει μεγάλος διαθέσιμος χρόνος κατά τη διάρκεια της σεζόν, η δουλειά που γίνεται στην προετοιμασία δεν αντικαθίσταται εύκολα, όπως και τα κενά του ρόστερ μετά την ολοκλήρωση των μεταγραφών. Η στελέχωση των συνόλων δεν είναι απλή υπόθεση και πρέπει να κρίνεται πρώτον από το αν οι παίκτες που αποκτούνται συμπληρώνουν τα χαρακτηριστικά του υπόλοιπου ρόστερ και δεύτερον από το πόσο ταιριάζουν με τη φιλοσοφία του προπονητή τους. Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να σχολιάζουμε βάσει ''ονομάτων'' κι ύψους συμβολαίων και να κοιτάμε την ουσία των πραγμάτων, κλείνοντας παράλληλα τα αυτιά και τα μάτια μας σε δημιουργήματα επικοινωνιακών τακτικών...