Ο Αστέρας Τρίπολης πραγματοποίησε τη χειρότερη πορεία των τελευταίων ετών, ωστόσο ο μεγαλύτερος προβληματισμός ''γεννάται'' από τη γενικότερη στασιμότητα της ανάπτυξής του!
Κάθε ομάδα, όποιο μέγεθος κι αν έχει, ''δικαιούται'' να πραγματοποιήσει μία άσχημη σεζόν. Κανένας δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο με την επιτυχία, κανένας δε μπορεί να αποφεύγει πάντα τα λάθη και τις αστοχίες. Εξάλλου, παρά τη νέα ''παράγκα'' που έχει στηθεί κι έχει διαφορετικό χρώμα από αυτήν που είχαμε συνηθίσει, το αγωνιστικό επίπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου βελτιώθηκε φέτος, επομένως η διεκδίκηση ευρωπαϊκών ονείρων έχει γίνει πολύ δύσκολη για τα clubs του δεύτερου οικονομικού στάτους. Οι ελπίδες επίτευξής τους θα γίνουν ακόμα λιγότερες, καθώς στο επόμενο πρωτάθλημα μόνο τέσσερις ομάδες θα εξασφαλίσουν τη συμμετοχή τους στις διοργανώσεις της UEFA. Η προοπτική ανάπτυξης χάνεται κι οι περισσότεροι αισθάνονται χαρούμενοι με την υλοποίηση του μίνιμουμ στόχου, που δεν είναι άλλος από την παραμονή στην κατηγορία...
Μετά τον εφιάλτη του 2011 και το βαθμολογικό υποβιβασμό που εντέλει αποφεύχθηκε, ο Αστέρας Τρίπολης κατάφερε να προοδεύσει, χαρίζοντας στο επαρχιακό ποδόσφαιρο ιστορικές στιγμές. Εκείνη η προσπάθεια θα είχε θριαμβευτικό πρόσημο, αν το 2013 η εγκληματική οργάνωση Μαρινάκη δεν είχε ''κλέψει'' το κύπελλο από τους Αρκάδες. Οι δύο συμμετοχές στους ομίλους του Europa League κι οι μεγάλες πορείες στις εγχώριες διοργανώσεις ''καλόμαθαν'' τους ανθρώπους που αγαπούν τον αρκαδικό σύλλογο, ωστόσο όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, η ραγδαία αύξηση των εσόδων μέσω των ευρωπαϊκών συμμετοχών και των πωλήσεων ποδοσφαιριστών, δεν αξιοποιήθηκε σωστά. Χρόνο με το χρόνο το θέαμα γινόταν χειρότερο, η ποιότητα του ρόστερ υποβαθμιζόταν και τα πάντα κρίνονταν από τη δουλειά των προπονητών. Αν εκείνοι ήταν επαρκείς (π.χ. Ράσταβατς) η παρτίδα... σωζόταν. Αν προέκυπταν αστοχίες, η κατάσταση περιπλεκόταν (π.χ. Μεταξάς, Παράσχος, Μάντζιος κά.)...
Για όποιο δεν το κατάλαβε, φέτος ο Αστέρας Τρίπολης έχασε μία τρομερή ευκαιρία επιστροφής, επειδή η πέμπτη θέση οδηγούσε στο Conference League. Κανένας δε μπορεί να είναι σίγουρος ότι οι ελληνικές ομάδες θα καταφέρουν να βελτιώσουν το συντελεστή της χώρας μας στο ranking της UEFA, ώστε μετά τον Ιούνιο του 2024 να έχουμε περισσότερες από τέσσερις ομάδας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Τι σημαίνει αυτό; Οι Αρκάδες θα πρέπει να προσπεράσουν δύο εκ των Α.Ε.Κ., Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού, Π.Α.Ο.Κ. κι Άρη ή να κατακτήσουν το κύπελλο αν θέλουν να ξαναζήσουν στιγμές όπως το 2012, το 2013, το 2014, το 2015 και το 2018. Δύσκολα πράγματα όπως καταλαβαίνετε, ειδικά από τη στιγμή που η φετινή version απέτυχε και πρόκειται να αλλάξει ριζικώς...
Τις επόμενες εβδομάδες αναμένονται σημαντικές εξελίξεις. Οι ανακοινώσεις του νέου προπονητή και των πρώτων μεταγραφών θα προσφέρουν ένα νέο άνεμο αισιοδοξίας, όμως πρωτίστως η διοίκηση οφείλει να μιλήσει ''ανοιχτά'' στον κόσμο της ομάδας. Με τη λέξη ''διοίκηση'' σαφώς και δεν εννοούμε τους αδερφούς Μποροβήλου... Αυτοί που πρέπει να βγουν μπροστά είναι οι Μπάκος-Καϋμενάκης! Αυτοί χάρισαν αθλητικό όραμα στην Τρίπολη, αυτοί πέτυχαν τα ακατόρθωτα, αυτοί πρέπει να δώσουν το στίγμα για την επόμενη μέρα του συλλόγου. Χωρίς μισόλογα κι υπεκφυγές. Εννοείται, ότι το μέγεθος των επιτυχιών τούς δίνει κάθε δικαίωμα να ορίσουν οποιοδήποτε όριο στόχων, αρκεί ο λόγος τους να συνοδευτεί με ειλικρίνεια και σεβασμό...
Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο...