O Jimmy Jump αναλύει όσα είδαμε στο Final Four του Κάουνας, σχολιάζει τους λόγους που απομάκρυναν ξανά τον Ολυμπιακό από τον τίτλο και ξεσκεπάζει ένα ολόκληρο σύστημα που γελοιοποιήθηκε για ακόμα μία φορά!
Ακόμα ένα Final Four ανήκει στην ιστορία! Φέτος η ποιότητα των αγώνων που παρακολουθήσαμε δεν ήταν ανάλογη άλλων ανάλογων διοργανώσεων, ωστόσο η εξέλιξη του τελικού μάς αποζημίωσε ως ένα βαθμό. Η εξαιρετική regular season δε συνδυάστηκε με θριαμβευτικό φινάλε για τον Ολυμπιακό, ο οποίος για δεύτερη σερί σεζόν απέτυχε να επιστρέψει στην κορυφή με τον ίδιο τρόπο. Αυτήν τη φορά δεν ήταν ο Μίσιτς, αλλά οι ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ προσωπικότητες της Ρεάλ Μαδρίτης που έκριναν την τύχη των ερυθρόλευκων και γέμισαν με απογοήτευση έναν οργανισμό που ένιωθε σίγουρος για την επιτυχία. Η πίκρα κι η στεναχώρια αποτελούν δύο συνυφασμένες έννοιες με τον αθλητισμό και πέραν της ''άσχημης'' σημασιολογίας τους, πολλές φορές δίνουν έξτρα κίνητρο στους φορείς της ενόψει των επόμενων στόχων. Με τον ερχομό τους χαράζουν δύο δρόμους κι εσύ αποφασίζεις ποιον θα ακολουθήσεις. Αυτόν της ''παραίτησης'' ή εκείνον της ''επιστροφής'' με μεγαλύτερη γνώση; Όταν προκύπτουν ξανά μέσω του πιο επίπονου τρόπου, η διαχείρισή τους γίνεται δυσκολότερη, όμως έτσι ξεχωρίζουν οι πραγματικά μεγάλες ομάδες, αθλητές, προπονητές κλπ. από τα... πυροτεχνήματα!
Πάμε να δούμε τώρα τι κρατήσαμε από το Κάουνας και την προσπάθεια της ελληνικής ομάδας. Στον ημιτελικό κόντρα στη Μονακό το σύνολο του Γιώργου Μπαρτζώκα εμφανίστηκε και πάλι ένα βήμα πίσω σε τακτικό επίπεδο, κάτι που συνέβη σε γενικές γραμμές και στη σειρά των Playoffs με τη Φενέρμπαχτσε. Ο Ολυμπιακός ουσιαστικά ακολούθησε το ρυθμό των Μονεγάσκων, οι οποίοι στο πρώτο μέρος παρουσιάστηκαν αρκετά διαβασμένοι κι ώριμοι (είχαν στόχευση στην επίθεσή τους και με την αθλητικότητα και την ατομική τους σκληράδα στάθηκαν αξιοπρεπέστατα στον αμυντικό τομέα). Παρόλα αυτά, ένα ΑΠΙΘΑΝΟ ξέσπασμα στην τρίτη περίοδο που προκλήθηκε από την αύξηση της έντασης στο πίσω μέρος του παρκέ και την ορθή εκτέλεση της switching defence οδήγησε στο... νοκ-άουτ της παρέας του Τζέιμς, που -όπως ήταν ως ένα βαθμό αναμενόμενο- δε φάνηκε πνευματικά και τακτικά έτοιμη να ανταπεξέλθει στο ρυθμό του Ολυμπιακού. Αν και μετά τα πρώτα είκοσι λεπτά η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική, η πρόκριση επετεύχθη και στον τελικό προέκυψε νέο συναπάντημα με τη Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία μετά την αξέχαστη σειρά με την Παρτιζάν, επιβίωσε κι από τον ''εμφύλιο'' του ημιτελικού κόντρα στη Μπαρτσελόνα...
Η χθεσινοβραδινή αναμέτρηση κύλησε όπως περίμεναν οι περισσότεροι. Κατά τη γνώμη μου, μόνο μία παράμετρος θα μπορούσε να καθορίσει διαφορετική την εξέλιξη του τελικού κι αυτή είχε να κάνει με την πιθανότητα ύπαρξης ενός τρομερού ποσοστού ευστοχίας πίσω από τη γραμμή των 6,75μ. από πλευράς ερυθρόλευκων. Γιατί πίστευα κάτι τέτοιο; Διότι πολύ απλά ήταν σίγουρο ότι οι πρωταθλητές Ισπανίας θα χρησιμοποιούσαν συνεχώς μία άμυνα ζώνης ''2-3'', όπλο που ''έκρυψε'' την έλλειψη λύσεων κυρίως στη frontcourt τους. Κανένας δεν είχε δικαίωμα να ισχυριστεί ότι περίμενε κάτι διαφορετικό, γιατί πολύ απλά οι Μαδριλένοι στηρίχθηκαν στη συγκεκριμένη έμπνευση του κόουτς Ματέο από το Game 3 στα Playoffs κι έπειτα...
Δε μπορώ να ισχυριστώ, πως ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν προσπάθησε να βρει λύσεις. Επιχείρησε να υπερφορτώσει πλευρές, να στοχεύσει στα close outs παίκτες-ερωτηματικά της αντίπαλης πλευράς, τοποθέτησε έναν παίκτη σαν τον Βεζένκοφ στον άξονα της ζώνης, προκειμένου να μετακινήσει την ισπανική άμυνα. Ο Ολυμπιακός βρήκε ''καλά'' σουτ από την περίμετρο κι ευτύχησε να είχε σε εξαιρετικό βράδυ τον Κάνααν. Παρόλα αυτά, ήταν ξεκάθαρο ότι οι παίκτες του δεν ένιωθαν ''safe'' σε αυτόν το ρυθμό. Η Ρεάλ κατάφερνε να μείνει κοντά στο σκορ, ενώ παράλληλα ο κόσμος στις κερκίδες δε μπορούσε να δώσει επιπλέον... μπουστάρισμα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Ίσως, το ελληνικό σύνολο να έπρεπε να στοχεύσει περισσότερο στην επίθεσή του και να προσπαθήσει να φθείρει παίκτες όπως ο Ταβάρες ή ο Χεζόνια. Βέβαια, κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο της φιλοσοφίας και της ταυτότητάς του, καθώς όπως έχουμε επισημάνει συνεχώς, ο κόουτς Μπαρτζώκας ποτέ δεν ήταν μετρ της τακτικής και των προσαρμογών, αλλά ανέκαθεν στηριζόταν στην ορθή εκτέλεση των βασικών και σε συγκεκριμένες αρχές και στις δύο πλευρές του παρκέ, οι οποίες δε μεταβάλλονται, ούτε προσαρμόζονται ανάλογα τις δυνατότητες του κάθε αντιπάλου. Το ίδιον του προπονητή...
Από τη στιγμή που ο αγώνας έφτασε να κριθεί στις τελευταίες κατοχές, η Ρεάλ ήταν αναμενόμενο να έχει το πάνω χέρι, καθώς διαθέτει στις τάξεις της τους καλύτερους closers των ευρωπαϊκών γηπέδων. Κοζέρ, Σέρχι και Γιουλ πήραν τη σκυτάλη από τους Ταβάρες-Χεζόνια και με προσωπικές προσπάθειες έγειραν την πλάστιγγα στη ''Βασίλισσα''. Προσωπικά, θα πάω κόντρα στην πλειονότητα των φίλων της EuroLeague και θα βγάλω το καπέλο στον Τσους Ματέο. Αυτή η επιτυχία έχει τη δική του υπογραφή, άσχετα αν τα δεδομένα της σειράς με την Παρτιζάν άλλαξαν εξαιτίας μη αθλητικά υγειών ενεργειών συγκεκριμένων παικτών των Μαδριλένων. Η μόνη κατά κάποιον τρόπο που ''δικαιούνται'' να αισθάνονται αδικημένοι είναι οι Σέρβοι. Όλοι οι υπόλοιποι οφείλουν να υποκλιθούν στη μοναδικό ''refuse to lose'' οργανισμό που κυκλοφορεί εκεί έξω...
Η κριτική που δέχεται ο Ολυμπιακός την τελευταία διετία είναι ως επί το πλείστον θετική. Παρόλα αυτά, η διοίκηση δημιούργησε έναν ''προστατευτικό μανδύα'' γύρω από την εξαιρετική ομάδα του κόουτς Μπαρτζώκα, που εντέλει αποδείχθηκε ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ! Όποιος δε φορά οπαδικά γυαλιά και σκέφτεται αθλητικά και μόνο αθλητικά, πρέπει να παραδεχθεί ότι όλο αυτόν τον καιρό ακούσαμε απίστευτες γελοιότητες. Στην επικοινωνιακή πολιτική της Κ.Α.Ε. μέσω των γνωστών κέντρων προπαγάνδας πρωταγωνίστησαν μνημειώδεις αστειότητες, διαστρέβλωση της πραγματικότητας, συγκρίσεις που μόνο κάποιος ηλίθιος θα αποδεχόταν να ακούσει. Τι πραγματικά πέτυχε όλο αυτό; Την ''αναζωπύρωση'' ενός εκ των μεγαλύτερων ελαττωμάτων που χαρακτηρίζει ολόκληρο τον οργανισμό του Ολυμπιακού, που δεν είναι άλλος από την έκφραση αλαζονείας που προκύπτει από τη δημιουργία ενός εκτός πραγματικότητας κόσμου. Στο τέλος της ημέρας τα περισσότερα μέλη των ομάδων επηρεάζονται κι οδηγούνται σε αποτυχίες εξαιτίας του. Το ίδιον του συλλόγου είναι αυτό και μόνο όταν ''παραμερίζεται'' τα τμήματά του οδηγούνται σε ξεχωριστές επιτυχίες. Για παράδειγμα θυμηθείτε πώς λειτουργούσε ο Ολυμπιακός του 2012 και θα καταλάβετε πολλά...
ΥΓ. Ο Σάρας είναι ένας εξαιρετικός προπονητής. Χάρη στη δουλειά του η Μπαρτσελόνα επέστρεψε σε ρόλο πρωταγωνιστή και κυρίως απέκτησε ξανά μία συγκεκριμένη φιλοσοφία στο παιχνίδι της. Προσωπικά πιστεύω, ότι αν επιλέξει να παραμείνει στη Βαρκελώνη, θα πρέπει να προχωρήσει σε ριζική αλλαγή του ρόστερ και στη δημιουργία από την αρχή ενός νέου πρότζεκτ. Αν δε μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο (είναι πολύ δύσκολο βάσει των συμβολαίων που υπάρχουν), καλό θα ήταν να αποχωρήσει...